صلای عدل
بيا و از سخن عشق دفتری بگشای
قناريان نفس‌بسته را پری بگشای
اسير دانه و دامند مرغكان اميد
گره ز بال نجات كبوتری بگشای
فضای عاطفه تنگ است و اين قفس دلگير
به وسعت چمن آرزو دری بگشای
چه ذوق خنده، كه لب را دل تبسّم نيست
بهار من! تو ز گلخنده منظری بگشای
نگاه تشنة ما در هوای باران سوخت
بر اين كوير عطشناك كوثری بگشای
ازين حصار كه سدّ دل است ديوارش
دری به غيرت تيغ دو پيكری بگشای
زمانه بي‌خبر از سيرت و صفای دل است
تو دلبرانه بيا باب باوری بگشای
دوباره سامريان فتنة زمان شده‌اند
زمين به تندر الله اكبری بگشای
جهان به ماتم انسان سياه پوشيدست
صلای عدل زن و دست كيفری بگشای
موعودی که در راه است
هدیه طباطبایی
به شب هایی که ما
درها نمی‌خوابند، فرزندم!
به لالایی، به این دلشوره‌ها سوگند، فرزندم!
من و بابا تو را مثل نفس هر لحظه می‌خواهیم
برای هر دومان شیرین‌تری از قند، فرزندم!
الهی سایة لطفش همیشه بر سرت باشد
خداوندی که بخشیده به ما فرزند، فرزندم!
برایت آرزو دارم که قلب مهربانت را
به عشق آل پیغمبر زنی پیوند، فرزندم!
که اینان خوب‌تر از خوب‌تر از خوب‌تر از خوب
که اینان در زمین هستند بی‌مانند، فرزندم!
و بی‌شک می‌رسد یک روز موعودی که در راه است
چنان عیدی که می‌آید پس از اسفند، فرزندم!
مهیّا کن زمین را تا «فرج» نزدیک‌تر باشد
به قدر وُسع خود، با ندبه‌ای هرچند، فرزندم!
دعا کن پارة قلبم! دعای تو اثر دارد
دلت پاک است نور چشم من! دلبند! فرزندم!
بیاید کاش روزی که تمام مردم دنیا
بروید روی لب‌هاشان گل لبخند، فرزندم!