طعم گنبد تو
حریرِ سبزِ ضریحت، تفاخرِ قوهاست
دلیل اصلیِ کوچِ همه پرستوهاست
و آبشار پُر از مهربانی‌ات بی‌شک
مسیر ِچرخش آنیِ چشم آهوهاست
نسیم مرقد پاکت، نوید خوش یمنِ
نگاه مضطرب و بی‌قرار شب‌بوهاست
گل از ضریحِ تو همواره شهد می‌نوشد...
که طعمِ گنبد تو در دهان کندوهاست
بریز از نفس قدسی‌ات به ایوان‌ها...
نسیم روشنی‌ات آفتاب گیسوهاست
نگاه کن به دلی که شکسته و زخمیِ...
نشسته در حَرَمت خیره بر فراسوهاست
نگاه کن به محبّت دوباره برخیزد
که آشنای غریبی شبیه آهوهاست
سید مهدی نژاد هاشمی
عطر حرم
گنبدت از هر کجای شهر سوسو می‌کند
دست هر آشفته‌ای را پیش تو رو می‌کند
در لباس خادمان مهربانت، آفتاب
صبح‌ها، صحن حرم را آب و جارو می‌کند
ماه هر شب، کنج بستِ «شیخ حُر عاملی»
یاد معصومیّت آن بچه آهو می‌کند
یاد معصومیّت آن بچه آهو...، یاد تو
کوچه‌های شهر را لبریز «یا هو» می‌کند
باد، هم مثل نگهبان درت، بدوِ ورود
غُصّه را از شانه‌های خسته، پارو می‌کند
عطر نابی می‌وزد از کوچه باغ مرقدت
هر که می‌آید حَرم، این عطر را بو می‌کند
خادمی می‌گفت که آقا به وقت بدرقه
دست زائر را پر از گل‌های شب‌بو می‌کند
به ساحت حضرت معصومه(س)
کبوتر حَرمَت شد دل زمین‌گیرم
کشید پای تو را آسمان به تقدیرم
رواق‌های تو را پر کشیده‌ام بانو...
به جز حریم تو از هر چه آسمان سیرم
توان دیدن خورشید کار هر کس نیست
ولی نگاه از آن بارگه نمی‌گیرم
تو نبض زندگی‌ام را به دست خود داری
مسلّم ست که با رفتن تو می‌میرم
مدینه قسمت پرواز من نخواهد شد
چرا که با قفس خود هنوز درگیرم
کنار پنجره‌های ضریح تو هر بار
بقیع می‌روم، آنجا قرار می‌گیرم
خدا نخواست که پابند نامه‌ها بشوم
گره زده ست ضریح تو را به تقدیرم
وحیده گرجی
آفتاب عشق
میلاد گل به فصل بهاران خجسته باد
آواز دلنواز هزاران، خجسته باد
در گلشن همیشه گل افشان سرمدی
رقص نسیم و جوش بهاران خجسته باد
سر زد ز آسمان یقین کوکب رضا
این مژده بر شکسته حصاران خجسته باد
شد جلوهگر ز مشرق جان آفتاب عشق
باران نور، در شب یاران خجسته باد
سیراب شد کویر دل از چشمهسار نور
بر دشت تشنه، ریزش باران خجسته باد
بشکفته بر لبان ظفر، غنچههای فجر
ای میر عشق! فتح سواران خجسته باد
شب را شکست جادة شبگیر آفتاب
گلبانگ نوش نوش خماران خجسته باد
میلاد مهر هشتم دین، حجّت خدا
بر پیر پرخروش جماران خجسته باد