علیّ بن ابی حمزه می‌گويد:
دوستی داشتم كه در دستگاه بنی‌اميّه نويسنده بود. از من خواست از حضرت صادق(ع) برای او وقت ملاقات بگيرم، حضرت اجازه داد. چون وارد شد، سلام كرد و نشست و عرضه داشت:
فدايت شوم! در ادارات بنی‌امیّه نويسنده بودم و از اين‌رو، مال فراوانی به دست آوردم.
حضرت فرمودند:
«اگر بنی‌امیّه كسی را نمیيافتند تا در تمام امور به آنان كمك دهد، امر مال و غنيمت و مسئلة جنگ و امور سياسی و اجتماعی، قدرت غارت كردن حقّ ما را نداشتند. اگر مردم آنان را رها می‌كردند، چيزی جز آنچه در دست داشتند، نمیيافتند.»
جوان عرض كرد: فدايت شوم! راهی برای خروج از مال حرام جهت من هست؟
فرمودند: «اگر راهنمايی كنم، میپذيری؟»
عرضه داشت: آری.
فرمودند:
«از آنچه از اين راه به دست آوردهای، بيرون شو. اگر صاحبان مال را میشناسی، به آنان برگردان. اگر نمیشناسی، از جانب آنان صدقه بده. در اين صورت، من بهشت را برای تو ضامنم!»
جوان زمانی طولانی سكوت كرد و سر به زير انداخت. سپس گفت: فدايت شوم! انجام دادم.
او با ما به «كوفه» برگشت. چيزی نبود؛ جز اينكه از آن جدا شد؛ حتّی از لباس ضروری بدنش. ما برای او لباس تهيّه كرديم و مختصر نفقهای به او میرسانديم.
چيزی نگذشت كه مريض شد، به عيادتش رفتيم. در يكی از عيادتها او را به حال احتضار ديدم، چشم گشود و گفت: ای علیّ بن ابی حمزه! به خدا قسم! امام صادق(ع) به عهدش وفا كرد!
اين را گفت و چشم از جهان بست. چون به خدمت امام رسيدم، به من نگريستند و فرمودند:
«عهدم را نسبت به دوستت وفا كردم.»
گفتم: فدايت شوم! راست میگويی0 او اين مسئله را به وقت مرگش به من خبر داد.
منبع: كلينی، محمّد بن يعقوب، «الكافي»، تهران، انتشارات علمیّة اسلامیه، چاپ چهارم، 1407 ق.، ج 5، ص 106.