تو را «الله» می‌خوانم

مریم محبّی

تو را می‌خوانم. تو را با نام الله می‌خوانم. نامی که اذان و اقامة نماز با آن شروع می‌شود و به پایان می‌رسد. نامی که شروع و پایان است.

تو را با نام الله می‌خوانم که تمامی نام‌هایت را در خود جا داده است. نامی که با آن سیطره‌ات را بر سر تمامی آفریدگانت قرار دادی؛ چه کوچک باشند و چه بزرگ.1

تو را با نام الله می‌خوانم؛ چرا که می‌دانم این نام درست موقعی که از همه کس و همه چیز مأیوس شده ام و رشته‌های امیدم گسسته شده است، به فریادم می‌رسد. الله می‌گویم و شیفتة وجودت می‌شوم و از تو مدد می‌خواهم. از تویی که پرستش و بندگی شایستة هیچ کس جز تو نیست. تویی که هر بار با این نام خواندمت و دستانم را به سمتت بلند کردم، پاسخم را دادی.2

تو را با نام الله می‌خوانم. این نام مختصّ توست.

وقتی تو را با این نام می‌خوانم، گویی تمامی نام‌ها و صفات برگزیده‌ات را فریاد زده‌ام. این را خوب می‌دانم که نامت همیشه بوده است. الله، معبود، ایزد، مورد پرستش، آنکه تمامی موجودات حیران به سویش روی می‌آورند و در عظمتش سرگردانند.3 آن کس که پناه تمام آنهایی است که دنبال پناهگاهی امن و دور از گمراهی‌اند.

تو را با نام الله می‌خوانم؛ از آن روز که خلقمان کردی، نامت را در دلمان قرار دادی. حال بماند که برای برخی سر به مُهر مانده و برای برخی تا آسمانت رسیده است. تو همانی هستی که دل‌ها گرفتار اویند.

تو را با نام الله می‌خوانم. همان که ششمین جانشین پیامبرت، صادق خاندان رسول برگزیده‌ات(ع)، در توصیفش، به یکی از یاران می‌فرمایند: «ای بندة خدا! آیا هرگز بر کشتی سوار شده ای؟» عرض کرد: بلی. فرمودند: «آیا اتّفاق افتاده که آن کشتی در هم بشکند و تو در کام امواج دریا گرفتار شوی و در آن نزدیکی نه کشتی دیگری باشد که تو را از مرگ حتمی برهاند و نه شناگر ماهری که تو را به ساحل برساند؟» عرض کرد: بلی (چنین شده است). فرمود: «آیا در آن لحظة سرنوشت‌ساز که خطری به طور جدّی تو را تهدید می‌کرد، در آن حال با ناامیدی تمام، ناگهان به قلبت افتاده که فقط موجودی که دارای قدرت نامحدود است، می‌تواند تو را از این گرفتاری هولناک نجات دهد؟» گفت: آری. امام فرمودند: «اوست تکیه گاه نجات‌دهنده و فریادرس قادر.»5

تو را با نام الله می‌خوانم و توحیدم تنها زمانی رسمیّت می‌یابد که نامت را فریاد بزنم و بگویم: لا اله الا الله.

پی‌نوشت‌ها: