ذکر علی(ع)
هر کجا نام علی برده شود، شور آنجاست
شور آمیخته با شعشعهی نور آنجاست
نه نیازم به خرابات، نه دیرست و حَرَم
هر کجا نام علی برده شود، طور آنجاست!
جام جم گو، که بمان در خم خوش خطی‌ها
مستی ناب ازل، شیشه و انگور آنجاست
مشک آهوی حَرمگاه، به کویش جاری
عطر گیسوی پریشان شدة حور آنجاست
عارف و عامی و زاهد، به تماشا سرگرم
مست از شرم تمنّا، دل مستور آنجاست
دارِ عشقش، همه را شور «انالحق» داده‌ست
قاضی و محتسب و گزمه و منصور، آنجاست
یک شب آیینه ی من هم ز تجلّی پُر شد
فاش دیدم که دل ناظر و منظور آنجاست!
مسجدی بود و علی بود و سحرگاهی ژرف
وَ دلم مشتعل از شعشعهی نور، آنجاست!
پیش رفتم که سلامش بدهم، پاسخ گفت:
هر کجا، نام علی برده شود، شور آنجاست
عقاب عقبا
جست‌وجو در جو مکن؛ از جو، صدف نتوان گرفت
وانگهی از هر صدف دُرّ نجف نتوان گرفت
می‌دهد مرجان به دریا دل، دل دریا، ولی
جز کف دستی حُباب از دست کف نتوان گرفت
بی‌غدیر این برکه‌ها باریکه‌ای بی‌برکت‌اند
نَم هم از نوکیسه‌های ناخلف نتوان گرفت
بلبلا! بیهوده می‌گردی؛ سراغ باغ را
از بیابان‌های بی‌آب و علف نتوان گرفت
مادرم با مِهر مولایم مرا قنداق کرد
تا قیامت از من این شور و شعف نتوان گرفت
هر دلی در گیر و دار اوست؛ با او یا بر او
پرچم اینجا، رو به باد بی‌طرف نتوان گرفت
او عقاب عرصة عقباست؛ از دید عقاب
هر شکاری را در این دنیا هدف نتوان گرفت
بال بر بام ازل گسترد و تا شام ابد
این شکوه و شوکت و شأن و شرف نتوان گرفت
در صف محشر، چنان گِردِ شفاعت‌خانه‌اش
محشری دیگر به پا گردد، که صف نتوان گرفت
آن‌چنان که دادِ گُل را از خزان نتوان ستاند
خون‌بهای لعل را هم از خزف نتوان گرفت
می‌زنی بر آب و آتش، باد امّا هر چه برد
بازپس، ای خاک! با اشک و اسف نتوان گرفت
مستی موعود! کی دور تلافی می‌رسد؟
بی‌تو حقّی را که از خم شد تلف نتوان گرفت
دف بزن درویش! دف؛ درد دل دیوانگان
دارویی دارد که جز از دست دف نتوان گرفت
دل به دست من قلم داد و سپس خندید و گفت:
پیش پای عشق غیر از سر به کف نتوان گرفت
خلیلی ذکاوت