مسیر طولانی و پرپیچ و خم جاده‌های خاکی و آسفالت را میان نخلستان‌ها و از روی انشعاب‌های «فرات» تا رسیدن آستان مقدّس مزارش طی می‌کنیم. از ابتدای کوچه و بازاری که به مرقد مطهّرش منتهی می‌شود، فضای خالی‌ای روی دیوارها پیدا نمی‌شود که روی آن بنر، پلاکارد یا پارچه‌ای که روی آن، از حضرتش تقدیر و تشکّر شده، نصب نباشد. آوازه و شهرتش هنوز به کشورهای مجاور نرسیده است. کمتر زائری غیر از عراقی در حرمش دیده می‌شود؛ ولی در اینجا به طبیب آل الله شهرت دارد. هیچ بیمار و گرفتاری نیست که مراجعه به آستانش کند و دست خالی و ناامید برگردد.
کافی است از یک عراقی بپرسید سیّده شریفه کیست؟!
از آنجایی که دختر کریم اهل بیت، امام حسن مجتبی(ع) است و داغ و مصیبت و سختی‌های زیادی در زندگی، خصوصاً در راه «کربلا» تا «کوفه» و از کوفه در مسیر «شام» دیده است، طاقت ندارد هیچ بیمار و گرفتار و درمانده‌ای را ببیند و با آبرویی که پیش حق تعالی دارد، بلافاصله بیماریش را شفا می‌دهد.
اگر برایش نقّاره‌خانه درست کنند، باید شبانه روز برای معجزاتش نقاره‌ها به صدا درآیند.
سیّده شریفه دختر امام حسن مجتبی(ع) است؛ بانوی جلیل القدری که همراه اسرای کربلا بعد از واقعة عاشورا از کربلا به کوفه آورده شد و در مسیر کوفه به شام، در نزدیکی شهر حلّه در فاصلة 30 کیلومتری از کربلا، از شدّت مصائب و سختی‌هایی که دید، از ادامة سفر با اسرا بازماند و به شهادت رسید و در میان نخلستان‌های اطراف شهر آرمید.