روزی هارون الرّشید شخصی را به نام علیّ بن صالح طالقانی احضار كرد و به او گفت: شنیده‌ام كه گفته‌ای از كشور چین به وسیله ابر سفر كرده‌ای و به دیار خود، «طالقان» رفته‌ای؟!
علیّ بن صالح طالقانی پاسخ داد: بلی. صحیح است.
هارون اظهار داشت: سرگذشت خود را باید برای ما بازگو كنی كه چگونه و در چه وضعیتی بوده است.
طالقانی گفت:
در آن هنگامی كه قصد سفر به دیار خود كردم، سوار بر كشتی شدم. در مسیر راه طوفان شدیدی رخ داد و كشتی در امواج دریا متلاشی و غرق گردید و من با استفاده یكی از تخته‌های كشتی توانستم خود را از غرق شدن نجات دهم؛ ولی مدّت سه روز بدون آنكه غذایی خورده باشم، در بین امواج خروشان دریا قرار داشتم تا بالأخره امواج دریا مرا
به ساحل رساند و نجات یافتم.
همین كه نگاه كردم، درخت‌ها و رودهایی را دیدم. كنار یكی از درخت‌ها خوابیدم.
در عالم خواب، صدای هولناكی را شنیدم. پس وحشت‌زده از خواب بیدار شدم و دیدم كه دو حیوان به شكل اسب در حال نزاع و زد و خورد بودند.
هنگامی كه متوجّه من گشتند، سریع وارد دریا شدند. در همین اثنا، پرندة عظیم الجثّه‌ای را دیدم كه جلوی غاری در همان نزدیكی فرود آمد و چون خواستم نزدیك آن پرنده شوم، متوجّه من شد و پرواز كرد و رفت.
سپس نزدیك آن غار رفتم و صدای تسبیح و اذكار و تلاوت «قرآن» را از درون آن شنیدم. وقتی نزدیك‌تر رفتم، شخصی از درون غار مرا با اسم و نسب صدا کرد و اظهار داشتند: «بیا داخل غار.»
پس وقتی داخل آن غار رفتم و سلام كردم، مردی قوی و تنومند را دیدم كه جواب سلام مرا دادند و فرمودند:
«ای علیّ بن صالح طالقانی! جریان تو چنین و چنان است.» و تمام داستان و ماوقع را برایم بازگو کردند و چون سخن ایشان پایان یافت، گفتم: «تو را به خدا سوگند! برایم بگو كه چه كسی تو را از جریان من آگاه ساخته است؟»
در جواب اظهار داشتند: «خداوندی كه عالِم به غیب است و تمام وقایع و امور به خواست او انجام می‌پذیرد.» سپس فرمودند: «تو گرسنه و خسته هستی.» در همین لحظه زمزمه‌ای نمودند كه متوجّه آن نشدم. فقط دیدم كه بلافاصله مقداری غذا و آب به همراه حوله‌ای حاضر شد.
بعد از آن فرمودند: «از این طعام میل كن كه خداوند متعال آن را برای تو فرستاده است.» پس مشغول خوردن شدم و غذایی لذیذتر و گواراتر از آن ندیده بودم.
سپس آن شخص دو ركعت نماز به جای آوردند و فرمودند: «آیا مایل هستی كه به دیار خود باز گردی؟»
عرضه داشتم: من كجا و دیار من كجا؟!
در همین لحظه، دعایی را خواندند و دست مبارك خود را به سمت آسمان بلند نموده و اظهار داشتند:«السّاعة، السّاعة.»
پس ناگهان ابری پدیدار شد و آن شخص را مخاطب قرار داد و گفت: سلام علیك، یا ولیّ اللّه و حجّته!
و آن شخص پاسخ دادند:
«علیك السّلام و رحمة الله و بركاتة، أیّتها السّحابة السامعة المطیعة!»
سپس فرمودند: «قصد چه منطقه‌ای را داری؟»
ابر پاسخ داد: به سمت طالقان می‌روم.
آن شخص فرمودند: «به اذن خداوند متعال كنار ما، بر زمین فرود آی!»
پیش از آنكه ابر پرواز کند، آن شخص را به خداوند یكتا و به پیغمبر اكرم(ص) و اهل بیت عصمت و طهارت(ع) سوگند دادم كه خود را معرفی نماید و نام خود را بگوید.
پس فرمودند: «خداوند متعال هیچگاه زمین خود را از حجّت ظاهری یا حجّت باطنی رها و خالی نمی‌گذارد و من حجّت ظاهری خداوند منّان هستم. من موسی‌بن جعفرم.»
در همین حال، من متذكّر امامت و ولایت آن حضرت شدم. سپس ابر پرواز كرد و پس از گذشت لحظاتی كوتاه، مرا در طالقان در خیابان و محلّة خودمان پیاده كرد.
راوی در ادامة حكایت افزود:
پس از آنكه هارون الرّشید داستان را به طور مشروح شنید، دستور داد تا شخص طالقانی را به قتل رسانند تا مبادا دیگران بشنوند.
منبع: بحارالانوار، ج 48، ص 39، ح 16، (نقل از کتاب «چهل داستان و چهل حدیث از امام موسی کاظم(ع)»، عبدالله صالحی).