دوستی ارجمند و استادی گرانقدر در گپ و گفتی صمیمانه می‌گفت: من امامم را دیده‌ام؛ نه یک بار و دوبار، بارها و بارها.
وقتی این شخص، تعجّب مرا دید، گفت: چرا شگفت‌زده می‌شوی؟ من با چشم دل او را دیده‌ام که بسیار ژرف‌تر از دیدن با چشم سر است.
وقتی توضیح بیشتر خواستم، گفت: به لحاظ مبانی نظری، مگر او وجه الله نیست؟
گفتم: چرا.
گفت: مگر قرآن نمی‌فرماید: «أَيْنَما تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْهُ الله؛ به هر طرف نظر کنی، آنجا وجه الله است.»؟
گفتم: آری.
گفت: بگو ببینم کجا هست که او نیست؟ مگر او مظهر علم، رحمت، قدرت و صفات الهی نیست؟ مگر او دست خدا، چشم خدا و گوش خدا نیست؟
گفتم: چرا.
گفت: آیا جایی هست که دست خدا و چشم و گوشش نباشند؟
گفتم: نه.
گفت: پس جایی هست که او نباشد؟
از این‌گونه مبانی نظری و معارف ولایی و توحیدی بسیار می‌توان گفت و من به همین مقدار اکتفا می‌کنم، فقط یک کلمة دیگر می‌گویم.
من تیزتر و هشیارتر شدم که ببینم چه می‌گوید. آن استاد گفت: من به تأسّی به حضرت امیرالمؤمنین، علی(ع) که فرمودند: «لم أعبد ربّاً لم اره؛ من خدایی را عبادت نمی‌کنم که ندیده باشم.» می‌گویم من از امام زمانی سخن نمی‌گویم که او را ندیده باشم.
سپس ادامه داد: من از ظهور سخن نمی‌گویم. از حضورش دم می‌زنم. من می‌خواهم حقیقتی ملموس و محسوس را بگویم. من حضور را می‌گویم و قبل از آن درک می‌کنم.
بعد با لحنی صمیمی‌تر گفت: ببین عزیزم! بارها در زندگی و گذران حیات فرهنگی و کارم، به مشکل و بن‌بست خورده‌ام؛ گاهی از راه دل و گاهی با دل و زبان، هر دو با او سخن گفته‌ام که:
مولایم! من خدمتگزار و نوکر شما هستم. من هر گرفتار و غم‌دیده‌ای را برای رفع مشکل و غصّه‌اش به سوی شما راهنمایی کرده‌ام. اکنون مرا به که حوالت می‌دهی؟ و طولی نکشیده که مشکلم حل شده است.
از این مهم‌تر، باید بگویم بسیاری از مواقع نیز پیش از اینکه لب به سخن بگشایم یا به سویش بروم، همین‌که او مرا میان سختی‌ها و فشارها دیده، بنده‌نوازی فرموده و به یاریم شتافته است. من چگونه حضورش را احساس نکنم؟ چگونه او را نبینم؟
این دوست بزرگوار می‌گفت: یار پیداست از در و دیوار/ فاعتبروا یا اولی الابصار
و از دعای گران‌سنگ عرفه سخن می‌گفت: «عَمِيَتْ عَيْنٌ لَا تَرَاك؛ چه نابیناست آنکه تو را نمی‌بیند» و به یکی از زیارات امام عصر(ع)استشهاد می‌کرد که:
«السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا حُجَّةَ اللَّهِ الَّتِي لَا تَخْفَى؛
سلام بر تو ای حجّت خدا که مخفی نیستی!»
آری. او می‌گفت: من او را دیده‌ام، تو ندیده‌ای؟