دلم گرفته بود،
از هیاهوی روزگار
و قیل و قال مردم کوچه و بازار.
مثل کسی بودم که در محلّی تاریک و پر از دود و غبار، تنگی نفس گرفته باشد.
هر جا می‌رفتم، سخن از سیاست بود و سیاست‌بازان و حرف‌های جناحی.
روزنامه‌ها را نگاه می‌کردم، همین بود و فضای مجازی را که دیگر نگو و نپرس.
تشنه و کلافه شده بود، حالم بد بود
... و خدا به دادم رسید؛
انگار دلش برایم سوخته بود یا شاید تشنگی و کلافه بودنم او را به رحم آورده بود.
نمی‌دانم.
امّا هرچه بود، عزیزی را سر راهم قرار داد. از من پرسید: تو را چه می‌شود؟
اندکی برایش توضیح دادم و او تنها یک سخن گفت: دل را برای دلبر ما آفریده‌اند.
شاید برای اینکه مرا به دنیایی دیگر که بس شیرین و دل‌نشین بود، ببرد و از عالم قبل بیرون آورد.
لختی اندیشیدم.
با خود گفتم: لابدّ منظورش این بوده که تو دروازة دل را بازگذاشته‌ای و از زمین و زمان، سیاست و دغلبازان، یاد و ذکر هر بیگانه‌ای را به دل راه داده‌ای و صاحبخانة اصلی، دلدار و دلبر خود را بیرون کرده‌ای؛ در حالی‌که خدا دل را برای او آفریده است.
این روایت شیرین را نیز یادم آمد که: «القلب حرم الله فلا تدخل حرم الله غیرالله؛1
دل حرم خداست؛ غیر او را در آن راه مده.»
و البتّه، یاد اولیای او نیز از یاد او جدا نیست. هر جا خدا هست، اولیای او هم هستند. امام زمان هم هست؛ پس قلب، حرم و حجّت خداست، غیر او را نباید به آن راه داد. در واقع، آن عزیز می‌خواست بگوید خانة دل را پر از اغیار و دیو و دد کرده‌ای؛ صابخانه را هم بیرون افکنده‌ای؛ معلوم است خانة شلوغ و پر ازدحام هم حوصله را سر می‌برد. دل را تاریک می‌کند و حال انسان را می‌گیرد. آری. فقط یادت باشد دل را برای دلبر آفریده‌اند و بس!
پس آن را به جز او مده.