خاک بهشت
این خاک بهشت است که قیمت شدنی نیست
ریگ ملکوت است، عقیق یمنی نیست
افتاده ابوالفضل ابوالفضل در این دشت
دیگر عَلم هیچیک انداختنی نیست
در خاک، تو را دفن نکردیم و دمیدی
این گل، گل خودروست، گل کاشتنی نیست
یک دست تو این گوشه و یک دست تو آن سو
بین‌الحرمینی که در آن، سینه‌زنی نیست
دعوت شدة مجلس خوبانی و آنجا
رختی به برازندگی بی‌کفنی نیست
برخواستی و جان تو را خواست وگرنه
هر رودِ به صحرازده، دریا شدنی نیست
مهدی فرجی
اوج شکیبایی
تو با تنهایی‌ات از خود فرا رفتی به تنهایی
ولی در خود فرومانـدیم ما جمع تماشایی
تو در اندازه‌های نـاگزیر ما نمی‌گنجـی
تو را هم با تو می‌سنجیم در عـزم و شکیبایی
از اوّل، آخر کـرب و بلـایـت را چـنـین دیـدم:
تو و هفت آسمان غربت، تو و یک دشت تنهایـی!
نوای گریة باران، در ایـن شب‌های بی‌پایان
به سوگ تـوست با ما عاشقان گرم هم‌آوایـی
از آن روزی که خونت بـر زمین باریده، گـردیده
تمام خاک، لبریز از شقـایـق‌های صحـرایی
کسی مثل تو لفظ عشق را معنا نخواهـد کرد
کسی مـثـل تو، مثل تو، به ایجاز و به شـیوایی
زلالی‌های یاران تو را تـصویر از ایـن بهتر
که جان دادند در اوج عطش، دل‌های دریـایی؟
به جان تو، که از تو، غیر تو، هرگز نخواهم خواست
ولی دستی تـهـی دارم، مگر بر من ببخشایی
حرم کبریا
گفت: ای گروه! هر که ندارد هوای ما
سر گیرد و برون رود از کربلای ما
ناداده تن به خواری و ناکرده ترک سر
نتوان نهاد پای به خلوت‌سرای ما
تا دست و رو نشُست به خون، می نیافت کس
راه طواف بر حرمِ کبریای ما
این عرصه نیست جلوه‌گه روبَه و گراز
شیرافکن است بادیة ابتلای ما
هم‌راز بزم ما نبوَد طالبانِ جاه
بیگانه باید از دو جهان آشنای ما
برگردد آنکه با هوس کشور آمده
سر ناورد به افسر شاهی گدای ما
ما را هوای سلطنت مُلک دیگر است
کاین عرصه نیست درخور فرّ همای ما
یزدان ذوالجلال به خلوت سرای قدس
آراسته‌ست بزم ضیافت برای ما
نیّر تبریزی
غزل عاشورا
شرمنده‌ام، زبان دلم وا نمی‌شود
احساس لالِ من به تو گویا نمی‌شود
درمانده‌ام ز وصف تو ای سرخِ سرخِ سرخ!
خون‌واژه‌ای به وصف تو پیدا نمی‌شود
می‌خوانمت به نام و نمی‌دانمت هنوز
فهمیدنت نصیب دلِ ما نمی‌شود
در کربلا نبوده‌ام، و می‌کنم دعا
گردم شهید عشق تو، امّا نمی‌شود!
زینب! مگرد دشت پر از لاله را چنین
ای خواهرم! شهید تو پیدا نمی‌شود
آن‌سو ستاده بر خطِ خون، ذوالجناح عشق
با من بیا به صحنه که فردا نمی‌شود
گنگم هنوز و کار دلم حسرت‌ست و بس
شرمنده‌ام، زبان دلم وا نمی‌شود