سیّد مهدی واعظ موسوی
نام تو به هر زبان که گویند، خوش است.
فَاِلَیْکَ عَجَّتِ الاَْصْواتُ بِصُنُوفِ اللُّغاتِ.
انتظار همیشه با شور، شوق، آرزو و امید همراه است!
در انتظار رؤیت، ما و امیدواری!
اگر امید و انتظار نبود، زندگی نبود!
انتظار، محرّک انسان به جلو و آینده‌ای بهتر است!
انتظار با صبوری و شکیبایی آشنا و همدم است!
انتظار و فراق است که بر زیبایی وصالِ آنکه منتظرش هستیم، می‌افزاید!
اگر فراق و انتظار نبود، وصال و رسیدن به مقصود و محبوب چندان جذّاب نبود!
انتظار، جوهره، استعداد و پتانسیل آدمی را آشکار می‌سازد!
انتظار، رقّت قلب می‌آورد!
انتظار، قساوت‌ها را به رقّت‌ها، بی‌رحمی‌ها را به مهرورزی‌ها تبدیل می‌کند.
انتظار، آستانة تحمّل آدمی را به گونه ای چشمگیر بالا می‌برد.
انتظار، میزان اضطراب و استرس را کاهش می‌دهد.
انتظار، ادبیات جهان را تحت تأثیر شگرفی قرار داده است.
انتظاری سازنده است که برای منتظر، پویایی و تحرّک به ارمغان آورد.
انتظار، نباید بهانه‌ای برای تخدیر، خمودی، رکود، ایستایی و توقّف باشد.
انتظار، ایستادن امیدوارانه است، نه نشستن مأیوسانه.
انتظار، آماده باشی همیشگی است.
انتظار، حرکت است؛ نه سکون.
انتظار، ایمان راسخ است؛ نه تردید و دودلی.
انتظار، محرّک است؛ نه مخدّر.
انتظار، از سر آگاهی و بصیرت است؛ نه جهالت و نادانی.
انتظار، ساختن است و نه فقط سوختن.
انتظار به روز شدن است؛ نه فسیل شدن.
انتظار، آرزوهای خیالی و توهّمی نیست، امید به شدن است.
انتظار، آرامش‌بخش است؛ نه نگران‌کننده.
انتظار، شهود محبوب است؛ امّا نه با چشم سر؛ بلکه با چشم دل.
چشم دل باز کن که جان بینی
آنچه نادیدنی است آن بینی
انتظار، عرفان است؛ نه دکّان.
انتظار، حماسه‌سازی است؛ نه زهد فروشی.
انتظار، توهّم نیست؛ حقیقت است.
انتظار، ابزار تحمیق و تخدیر عوام نیست؛ موجب رشد و بیداری است.
انتظار، آستانة تحمّل را برای سرزنش خار مغیلان بالا می‌برد.
در بیابان گر به شوق کعبه خواهی زد قدم
سرزنش‌ها گر کند خار مغیلان غم مخور
انتظار، غروبی است که طلوعی حتمی در پی دارد.
انتظار، جلوة خوش‌بینی است و نه خوش‌خیالی.
انتظار، آفریننده است؛ نه تخریب‌کننده.
انتظار، زندگی‌بخش است و نه میراندن.
انتظار، آینده‌ای واقعی است؛ نه آینده‌ای خیالی و موهوم.
انتظار، برخاسته از آرزویی است که آرزوهای دیگر را تحت الشّعاع قرار می‌دهد.
انتظار و امید، خردمندانه‌ترین گزینه برای ادامة حیات و زندگی است.
انتظار، تدریجاً زندگی ما را کاهش می‌دهد؛ یعنی ما برای انتظار هزینه می‌کنیم؛ بنابراین خردمندانه نیست که انتظار چیزی را داشته باشیم که از اهمّیت بالایی برخوردار نیست.
انتظار، سرمایة تمام ناشدنی فرهنگ پر غنای تشیّع علوی است.
انتظار، شیعه را چون رگه‌ای از آب شیرین در سیلاب گل‌آلود ظلم و ستم تاریخ، امیدوارانه به پیش برده است.
انتظار، نسیم فرح بخش و مژده دهندة وصال یار دلنواز است.
در انتظار تو سعدی همیشه می‌گوید
که ای نسیم سحر بوی زلف یار بیار