یکی از دستورات اکید به مسلمانان، رعایت مواسات در حقّ برادران دینی است. مواسات به معنای غم‌خواری، هم‌دردی، یاری کردن و دیگران را در مال و جان خود شریک دانستن است و آن‌قدر مهم است که در روایتی، همراه برپایی نماز، از علائم شیعیان شمرده شده است:
«اخْتَبِرْ شِيعَتَنَا فِي خَصْلَتَيْنِ فَإِنْ كَانَتَا فِيهِمْ وَ إِلَّا فَاعْزُبْ ثُمَّ اعْزُبْ قُلْتُ مَا هُمَا قَالَ الْمُحَافَظَةُ عَلَى الصَّلَوَاتِ فِي مَوَاقِيتِهِنَّ وَ الْمُوَاسَاةُ لِلْإِخْوَانِ وَ إِنْ كَانَ الشَّيْءُ قَلِيلًا؛1
شیعیان ما را به دو خصلت بیازمای. هرکه آن دو را داشت، با وی معاشرت کن؛ و گرنه از وی بپرهیز. راوی می‌گوید: آن دو خصلت چیستند؟ امام صادق(ع) فرمودند: نماز را به وقت گزاردن و مواسات با برادران؛ اگر چه به اندک چیزی باشد.»
از این‌رو، علمای ربّانی و مؤمنان راستین، به رعایت مواسات در حقّ برادران خود بسیار اهتمام داشته‌اند. نمونه‌ای از این اهتمام را می‌توان در سیرة آیت الله بروجردی با فقرا مشاهده کرد. اکنون به نقل خاطره‌ای از زبان استاد موحدّی بسنده می‌کنیم:
به علّت درد پایی که استاد بروجردی داشت، همراه ایشان سفری به «آب گرم محلّات» رفتیم. چند روزی در آنجا ماندیم. هنگامی که مردم فقیر و مستضعف آن ناحیه از تشریف‌فرمایی ایشان آگاه شدند، برای زیارت و استفاده از وجود ایشان به محلّ اقامتشان آمدند. یک روز آقا دستور دادند چند رأس گوسفند بخرند و بکشند و گوشت آن را بین فقرا قسمت کنند. دستور ایشان اجرا شد. مقدار کمی از آن گوشت را نگه داشتند و موقع ناهار سه سیخ کباب در میان سفره گذاشتند تا آقا میل کنند.
ولی آن مرجع بزرگ نان با ماست و چند عدد خیاری را که در سفره بود، میل فرمودند و هیچ توجّهی به کباب‌ها نکردند.
عرض کردند: آقا! گوشت‌ها را بیان فقرا قسمت کردیم و اگر سهم سرانه را هم حساب کنیم، این مقدار هم سهم شماست. چرا میل نمی‌فرمایید؟
فرمودند: غیرممکن است از کبابی که بوی آن به مشام فقرا رسیده است، بخورم.
اصلاً از کباب‌ها نخوردند و ما هم برای احترام ایشان نخوردیم تا آنکه کباب‌ها را بردند و به فقرای مجاور دادند.2
پی نوشت‌ها:
پانویس‌های این مقاله
- ۱
1. شیخ صدوق، «مصادقة الاخوان»، چاپ اوّل، الکاظمیه، مکتبه الامام صاحب الزّمان العامه، 1402هـ.ق، ص36.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۲