آرمگدون بیوتکنولوژیک

نصیر صاحب‌خلق

حوزة موادّ غذایی و دارویی، جبهة جدید گشوده شده از جانب ائتلاف صلیبی، صهیونی علیه جامعة بشری و خصوصاً مسلمانان است. اندیشة قوم برتر مندرج در «تورات» تحریف شده است؛ یعنی مانیفست و راهنمای عمل خود برگزید‌گان داعیه‌دار حاکمیت مطلق بر جهان و پردازندگان اسرائیلیاتی، همچون نظم نوین جهانی، مشرکان و کافران جدید را برای توطئه‌ای براندازانه علیه بشریت و خاصّه مسلمانان، به ائتلافی راهبردی واداشته.

توسط این جبهة ائتلاف صلیبی، صهیونی، رویارویی جدیدی تحت عنوان نبرد بیوتکنولوژیکی سازمان داده شده است که طیّ آن، انعدام نژادهای بشری‌ای که پست می‌خوانندشان، با هدف ایجاد نژاد برتر، در قالب اقدامات متنوّعی، تحت پوشش سناریوها و پروژه‌های دارویی و غذایی، برنامه‌ریزی شده و به اجرا گذارده می‌شود. این گروه اقدامات، در کمال آرامش و بدون اینکه صدای اعتراض جدّی‌ای را موجب شود، با حمایت همه‌جانبة کانون‌های قدرت سیاسی و مالی، با کمترین سرو صدا و در کمال خفا به پیش برده می‌شود؛ استراتژیی‌ای که باید آن را استراتژی کشتار خاموش نام نهاد.

استراتژیست‌های این کشتار خاموش، خاندان‌های خودبرگزیدة پرنفوذی‌اند که حلقة قدرت و ثروت جهانی را تشکیل می‌دهند . این خاندان‌ها، یا تباری یهودی دارند، هر چند که امروزه خود را مسیحی معرّفی می‌نمایند، یا مسیحیانی هستند با رویکرد عهد عتیقی، که به نظریّة الحادی قوم برگزیده و ایجاد نظامی جدید توسط این قوم برگزیده مطابق آموخته‌های مندرج در تورات تحریف شده باور دارند. به این ترتیب این خاندان‌ها عموماً از عصبیت تباری و نژادی ویژه‌ای برخوردارند که ریشه در عهد عتیق، نه به عنوان کتابی آسمانی که به عنوان مانیفستی کاملاً قومی، دارد.

استراتژیست‌های این رویارویی بزرگ یا آرمگدون بیوتکنولوژیک شرکت‌های غول‌آسای انحصارات بیوتکنولوژیکی، همچون «مونسانتو»، «دوپوینت»، «پایونیرهای برید»، «سینگنتا»، «گروه بین‌المللی تحقیقات کشاورزی» (CGIAR) و حامیان مالی و جهان آن، خاندان‌های خودبرگزیده‌ای، همچون راکفلرها، روتچیلدها، فوردها، هریمن‌ها، بیلگیتس‌ها و نهادهایی جهانی، همچون «بانک جهانی»، «صندوق بین‌المللی پول»، «سازمان بهداشت جهانی» و دولت «آمریکا»، به عنوان متروپلیتن، شرکت‌های غول‌آسای غذایی، دارویی و تولید کنندة موادّ شیمیایی و جنایت‌کاران نظامی‌ای، همچون دونالد رامسفیلد، از سهام‌داران بزرگ شرکت داروسازی Gilead Sciences هستند.

هدف نبرد آرمگدون بیوتکنولوژیک، براندازی نژادهای پست و ایجاد تک جامعه‌ای آرمانی و نظامی نوین، بر اساس نظمی تعریف شده از جانب قوم برگزیده و ایجاد دولت جهانی به سروری ماشیح است که در تفسیرکابالایی تورات تحریف شده، از او به عنوان نجات دهنده و سروری‌بخش قوم یهود و نه یک پیامبر، نام برده شده است.

در این رویارویی ناجوانمردانه و براندازانه، پروژه‌ها و برنامه‌های متنوّعی به کار گرفته شده است؛ از جمله:

- عقیم و نازا کردن زنانی که عموماً در سنین باروری قرار دارند؛

- مقطوع النّسل کردن مردان؛

- به اجرا گذاردن برنامه‌هایی، از قبیل تنظیم خانواده و شعارهایی، مثل جمعیت کمتر و زندگی بهتر؛

- عمومی و اجباری کردن کشت بذرها و دانه‌های تغییر ژنتیک داده شده (GMO) که دارای اثرات مخرّب و مرگ‌آوری بر محیط زیست و سلامتی و حیات انسان است؛ مثل پروژه‌های تولید ذرّت عقیم‌کننده و برنج سرطان‌زا به عنوان دستاورد مهندسی ژنتیک، دستکاری ژنتیکی DNA حیوانات و تغییر ماهیت طبیعی آنها و در نتیجه، بیماری‌زا نمودن گوشت و محصولات لبنی و گوشتی حاصل از آنها که حامل بسیاری از بیماری‌های کشنده و مرگ‌آفرین، مثل سرطان پروستات در مردان و سرطان سینه در زنان، به عنوان حاصل این‌گونه اقدامات ژنتیکی اعلام شده است؛

- تولید داروهای مرگ‌آفرین یا تعبیه و اضافه نمودن موادّ عقیم‌کننده در داروها، تولید و فروش بیماری‌ها و... .

آخرین توطئة براندازانة به اجرا درآمده در فرآیند آرمگدون بیوتکنولوژیکی، از سوی کانون‌های صلیبی، صهیونی خودبرگزید‌گان و حلقة قدرت و ثروت که متأسّفانه از طرف محافل و نهادهای سیاست‌گذار و تصمیم‌ساز جهان با سکوت و بی‌اعتنایی معنی‌داری رو به رو گردیده، پروژة ایجاد انبار و مخزن بذر و دانة «اسوالبارد»1 است؛ پروژه‌ای که به انبار روز قیامت مشهور شده است. این پروژه که از سال 2007 م. عملیاتی گردیده، توطئه‌ای است که متأسّفانه هنوز اهداف خطرناک آن پوشیده نگاه داشته شده‌اند. تأمّل و دقّت در اهداف مربوط به این پروژه، روشنگر ابعاد خطرناکی می‌باشد که آرمگدون بیوتکنولوژیکی به آن نائل شده است. دست‌اندرکاران این پروژه، به طور مشخّص «بنیادهای راکفلر» و «بیل‌گیتس» و شرکت‌هایی، همچون «مونسانتو»، «بیرد»، «سینگنتا»، و گروه بین‌المللی «CGIAR» می‌باشند. با این پروژه، نبرد آرمگدون بیولوتکنولوژیکی علیه ملّت‌ها و خصوصاً مسلمانان وارد مرحلة تازه‌ای گردیده است. هدف در این پروژه، در انحصارگیری نمونه‌های بذرهای موجود در پهنة جهانی، نابودی و انعدام دیگر بانک‌های بذر موجود در اقصا نقاط دنیا و جایگزینی با بذرهای تغییر ژنتیکی در انحصار شرکت‌های غول‌آسای چندملّیتی بذر و دانه، اعمال سیطرة جهانی در خصوص تأمین موادّ غذایی و در نهایت، استفاده از سلاح غذا و موادّ غذایی در کاهش جمعیت جهان و نهایتاً نابودی نژادهای پست و دست‌یازی به ایجاد نژاد برتر و نظام

جهانی جدید است.

آنچه در ادامه خواهید خواند، داستان مربوط به این انبار دست‌اندرکاران، اهداف اعلام شدة تبلیغاتی و اهداف حقیقی‌ای است که در راستای این پروژه، به عنوان بخشی از استراتژی نبرد آخرالزّمانی خودبرگزیدگان صلیبی، صهیونی است که با استفاده از نوشته‌های ویلیام انگدال، محقّق و پژوهشگر آمریکایی، آلمانی الاصل و نویسندة کتاب افشاگرانة «بذرهای مرگ طرح شيطاني»، موسوم به «تغيير ژنتيك ارگانيزم‌ها» (Moratorium on Genetically Manipulated (GMO) Food) بیان گردیده است.

غول‌هاي موادّ غذايي و نادانسته‌هاي ما

بیل‌گیتس کیست؟

در سنّ 14 سالگي به برنامه‌نويسي روي آورد و در 20 سالگي در حالي‌كه هنوز دانشجوي «هاروارد» بود، «مايكروسافت» را بنيان نهاد.

در سال 1995 م. وي به بزرگترين شريك مايكروسافت، بزرگترين شركت انحصاري در بازار كامپيوترهاي شخصي تبديل شد و از طرف Forbes، ثروتمندترين شخصيت جهان نام گرفت.

بيل گيتس در سال 2006 م. تصميم گرفت تا تمامي توان مالی خود را به بنياد «Bill&Melinda «Gates منتقل نمايد.

صاحب اين مؤسّسة 6/34 ميليارد دلاري معاف از ماليات كه براي حفظ وجهة بشردوستانة خود، سالانه 5/1 ميليارد دلار به پروژه‌هاي جهاني به اصطلاح بشردوستانه كمك مي‌كند، بزرگترين بنياد غير دولتي قانوني و شفّاف دنياست.

از سال 2006 م. با افزوده شدن سهم 30 ميليارد دلاري شركت Berkshire Hathaway متعلّق به Warren Buffet غول سرمايه‌گذاري و دوست او، «بنياد گيتس» مخارجي معادل بودجة سالانة «سازمان بهداشت جهاني ملل متّحد» دارد.

سرمايه‌گذاري 30 ميليون دلاري بيل گيتس در پروژة انبار قيامت

هيچ چيز به اندازة سرمايه‌گذاري ميليون‌ها دلاري بيل گيتس در پروژة جالب توجّه به اجرا در آمده در اسوالبارد در 1100 كيلومتري «قطب شمال» واقع در نزديكي‌هاي «اقيانوس شمالي» قابل تأمّل نيست.

اسوالبارد، جزيرة سنگي عرياني است كه «نروژ» آن را وابسته به خود مي‌داند و در سال 1925 م. بر اساس يك توافقنامة بين‌المللي، مجبور به ترك آن گرديده است.

بيل گيتس به همراه بنياد راكفلر، شركت مونسانتو، بنياد سينگنتا، حكومت نروژ و ديگران، در پروژه‌اي موسوم به «انبار بذر روز قيامت» ده‌ها ميليون دلار سرمايه‌گذاري نموده‌اند. اين پروژه كه در «جزيرة اسپي دسبرگن»،2 يكي از جزاير مجمع الجزاير اسوالبارد به اجرا در

آمده است، به عنوان بزرگترين انبار و محلّ نگهداري جهاني بذر و دانه شناخته مي‌شود.

انبار تخم و بذر روز قيامت

پروژة ساخت دپوي تخم و بذر، در نزديكي روستاي «لانگير بين» واقع در جزيرة «اسپيدس برگن» و در داخل يك كوه به اجرا در آمده است.

طرح پروژة انبار قيامت

اين انباركه قرار است سه ميليون تخم و بذر نباتي و گياهي در آن ذخيره گردد، از ساختار فنّي ويژه‌اي برخوردار است؛ از جمله دارای ديوارهاي مسلّح به فولاد به ضخامت يك متر، درهاي فولادي و سيستم كنترل بسيار پيشرفته مي‌باشد. بذرها و دانه‌هاي موجود دراين انبار براي حفظ و دور نگه‌داشتن از رطوبت، در ظرف‌هاي ويژه‌اي نگهداری مي‌شوند. اين دپو، پرسنل تمام‌وقت نخواهد داشت؛ امّا در شرايط غيرمترقّبه و پيش‌بيني نشده، نظارت انساني بر آن، به آساني صورت خواهد پذيرفت.

در تبليغات مربوط به اين انبار گفته مي‌شود كه در اين انبار، گونه‌هاي مختلف بذرها و تخم‌هاي توليدي براي آينده حفظ خواهند شد.

امّا بايد پرسيد كه به راستي، سرمايه‌گذاران و حاميان مخزن بذر، درصدد حفظ اين بذرها در كدام آينده و در قبال كدام تهديدات غير قابل دسترسي‌ساز جهاني به اين تخم‌ها و بذرها هستند؟

اوّلين نكتة قابل تأمّل در اين‌باره، هويّت حاميان و سرمايه‌گذاران انبار قيامت است. همان‌طور كه پيش‌تر گفته شد، بنياد Bill&Melinda Gates در ارتباط با پروژة ياد شده، به شركت‌ها و بنيادهاي ذيل پيوسته است:

1. شركت آمريكايي بیرد،3 بزرگترين شركت انحصاري بذرهاي تغيير ژنتيك داده شده (GMO) و موادّ شيميايي مرتبط با آنها؛

2. شركت سينگنتا،4 شركت بزرگ بذرهاي GMO سوئيسي الاصل كه با واسطة بنياد سينگنتا در اين پروژه شركت كرده است؛

3. بنياد راكفلر كه بيش از 100 ميليون دلار در ارتباط با انقلاب ژنتيكي، از سال 1970 م. سرمايه‌گذاري نموده است؛

4. گروه بین‌المللی تحقیقات کشاورزی CGIAR5 كه توسط بنياد راكفلر با هدف حمايت از دستيابي به خلوص ژنتيكي ايده‌آل به وجود آمده است؛

5. دولت نروژ.

نقش CGIAR در پروژه

در سال 1960 م. «انستيتوی بين‌المللي تحقيقاتي برنج»6 توسط بنياد راكفلرها، «شوراي توسعة كشاورزي» جان دي راكفلر سوم و «بنياد فورد» با هدف تأسيس انستيتوي بين‌المللي تحقيقات برنج (IRRI) در «لوس بانوس فيليپين»، عزم خود را جزم نمودند.7

بنياد راكفلر در سال 1971 م. «مركز بين المللي بهبود ذرّت و گندم» در «مكزيك» و ديگري «انستيتوي بين‌المللي كشاورزي نواحي گرمسيري» (IITA)8 را با مشاركت بنياد فورد در «نيجريّه» و همين‌طور «IRRI» را در «فليپين» به وجود آوردند.

تأسيس و بنيان‌گذاري CGIAR طيّ يك رشته كنفرانس‌هاي برگزار شده در مركز كنفرانس بنياد راكفلر واقع در شهر« بالاجيو»9 در «ايتاليا» قطعي گرديد. كساني كه در همايش‌هاي بالاجيو شركت

داشتند، عبارت بودند از جورج هارار10 از بنياد راكفلر، فورست هيل11 از بنياد فورد، روبرت مك‌نامارا،12 از بانك جهاني و موريس استرونگ،13 از «سازمان محيط زيست بين‌المللي» خاندان راكفلر و عضو هيئت متولّي بنياد راكفلر كه اجلاس بين‌المللي سطح زمين سازمان ملل را در «استكهلم» در سال 1972 م. سازماندهي كرد. اين كنفرانس، بخشي از پروژة فرآوري نژاد خاص14 بود كه در طول تلاش‌هاي ده‌ها ساله پيگيري مي‌شد.

CGIAR جهت نهايت تأثيرگذاري، «سازمان غذا و كشاورزي سازمان ملل» و برنامة توسعة سازمان ملل و بانك جهاني را در اين پروژه درگير كرد. بنياد راكفلر ابتدا، منابع خود را در چنين شرايط برنامه‌ريزي شده‌اي قدرتمند ساخت و آنگاه در اوايل دهة 1970 م. موقعيت و شرايط محقّق ساختن سياست‌هاي جهاني كشاورزي خود را به دست آورد و آن سياست‌ها را به اجرا گذارد. CGIAR كه از طرف بنيادهاي راكفلر و فورد حمايت مالي مي‌شد، دانشمندان كشاورزي و بذرشناسان كشورهاي جهان سوم را با هدف آموزش انديشه‌هاي مدرن و نوين تجارت توليدات كشاورزي و نهادينه نمودن آن و باز گردانيدنشان به كشورهاي خود، به «آمريكا» آورد. در فرآيند اين اقدام، آمريكا با هدف حمايت از تجارت كشاورزي خود، به ويژه انقلاب ژنتيكي (GMO) در كشورهاي در حال توسعه، حوزة نفوذ كارآمدي را تحت عنوان بازار آزاد كشاورزي پديد آورد.

پديد آوردن نژاد برتر ژنتيكي

دپو و مخزن اسوالبارد در چنين جايگاهي است كه اهمّیت مي‌يابد. پروژه‌اي كه به آن اشاره شد، پروژه‌اي است كه از دهة 1920 م. با هدف پديد آوردن يك نژاد برتر ژنتيكي و مشروعيت بخشيدن به آن، كه بعدها به علم ايوژنيك موسوم گرديد، توسط بنياد راكفلر و محافل پرقدرت مالي سودجو مورد استفاده قرار گرفت؛ پروژه‌اي كه هيتلر و نازي‌ها آن را پروژة نژاد برتر و خالص نام نهاده بودند، همانند پروژة مخزن قيامت از طرف بنياد راكفلر مورد حمايت مالي قرار داشت. دانشمندان ايوژنيك هيتلر كه بعد از جنگ جهاني دوم، بدون سر و صدا به آمريكا منتقل شدند، با بخشش‌هاي سخاوتمندانة بنياد راكفلر تا دوران رايش سوم مورد حمايت آشكار قرار داشتند. آنها توانستند در ارتباط با شكل‌هاي مختلف، حيات بنيادهاي مهندسي ژنتيك را استوار سازند15 و باز همان بنياد راكفلر، پس از سفر هنري والاس،16وزيركشاورزي سابق دوران17 و نلسون راكفلر و بنيان‌گذار شركت بذر و دانة «Pioneer Hi-Bred» در سال 1946 م. و در «مكزيك»، انقلاب به اصطلاح «سبز» را پديد آورد.

انقلاب سبز مدّعي حلّ مسئلة گرسنگي در مكزيك، «هندوستان» و در تعدادي از كشورهاي انتخاب شده‌اي كه راكفلر در آن فعّاليت داشت، گرديد. نورمان بورلاگ،18 متخصّص كشاورزی در بنياد راكفلر، به دليل فعّاليت‌هايي مشابه فعّاليت‌هاي هنري كيسينجر، جايزة صلح نوبل را دريافت کرد.

پروژة انقلاب سبز، با هدف ايجاد يك تجارت جهاني كشاورزي انحصاري، همانند انحصاري ساختن نفت دنيا در 50 سال پيش، طرحي روشن از جانب خاندان راكفلر است. كشاورزي تجاري و انقلاب سبز راكفلر، در فرآيندي تو در تو شكل گرفت؛ هر دوی آنها نيز بخش‌هايي از استراتژي بزرگي بودند كه از طرف بنياد راكفلر و با هدف فرآوري مهندس ژنتيكي در خصوص حيوانات و گياهان، طيّ سال‌هاي بعد، مورد حمايت مالي قرار گرفتند. جان هـداويس19 كه معاون وزير كشاورزي دولت ديوايت آيزنهاور در اوايل دهة 1950 م. بود و در سال 1955 م. وارد «مدرسة اقتصاد» هاروارد گرادويت20 شد، در سال 1956 م. در مجلّة «هاروارد بوزينس ريوايو»21 مقاله‌اي منتشر نمود و نظريّه‌اي به شرح ذيل را در آن، عنوان ساخت:

تنها راه حلّ نهايي و هميشگي مشكل كشاورزي و راه خلاصي از برنامه‌هاي خسته‌كنندة حكومت، گذار از كشاورزي (سنّتي) به كشاوزي تجاري است. درحالي كه در آن روزگار در اذهان بعضي از افراد تنها گمان‌هايي دراين‌باره وجود داشت، امّا داويس در اين خصوص، به قطع و يقين رسيده بود:

سلب كنترل موجود بر روي زنجيرة غذايي توليدات كشاورزي كه به صورت سنّتي در اختيار مزرعه‌داران خانوادگي قرار دارد و در اختيار شركت‌هاي چند ملّيتي گذاشتن آن، يك انقلاب است.22

يكي از راه‌هاي سودافزايي مهمّ بنياد راكفلر و شركت‌هاي كشاورزي تجاري آمريكايي الاصل، فراگير شدن ابتياع بذرها و تخم‌هاي دو رگة غير قابل بذرگيري مجدّد حاصل از انقلاب سبز است. يكي از ويژگي‌هاي زيستي بذرها و تخم‌هاي دو رگه، غير قابل بذرگيري بودن مجدّد آنها است. اين بذرها از مكانيزم دفاعي و مقاومي در برابر بذرگيري مجدّد برخوردارند. آنها برخلاف خانواده‌هاي طبيعي و مقاوم درمقابل تلقيح باز در نسل‌هاي بعدي كشت خود، محصولشان كمتر و كمتر مي‌گردد. خصوصيت افت باردهي بذرها وتخم‌هاي دو رگه براي كشاورزاني كه در پي به دست آوردن محصول بيشتر هستند، به طور طبيعي، به مفهوم نياز به خريد هر سالة اين بذرها و تخم‌هاي دو رگه است. روي هم رفته، به دليل كاهش محصول‌دهي نسل دوم تخم‌ها و بذرهاي دو ‌رگه، امكان خريد و فروش بذر، بدون اجازة توليدكنندگان آن را نیز غير ممكن مي‌سازد. در عين حال، امكان عرضة مجدّد آنها از جانب واسطه‌ها را نيز مانع می‌شود. در صورت امكان، كنترل بر نهادها و مراكز نگهداري اعقاب و نسل‌هاي پيشين بذر و دانه، توسط شركت‌هاي چند ملّيتي، ديگر هيچ رقيب يا كشاورزي وجود نخواهد داشت كه در زمينة توليد بذرهاي اصلاح شده با آنها رقابت كند. افزايش انحصارات بذر و دانه، توسط شركت‌هاي چندملّيتي كم‌شمار تحت زعامت دو شركت «پيونر- هايبريد»، وابسته به دوپوينت و شركت «دكالب» وابسته به مونسانتو، پديد آمدن انقلاب بعدي مربوط به بذرها و دانه‌هاي ژنتيكي را موجب گرديد.23

در حقیقت، با ورود تکنولوژی کشاورزی مدرن آمریکایی، کودهای شیمیایی و بذرهای اصلاح‌شدة تجاری به محیط، تمامی کشاورزان بومی کشورهای در حال توسعه، به ویژه توانمندان آنها، به شرکت‌های خارجی غالباً آمریکایی کشاورزی تجاری و پترو شیمی وابسته گردیدند. این اوّلین مرحله از برنامه‌ای بود که با دقّت برای ده‌ها سال طرّاحی شده است.

کشاورزی تجاری بر آمده از انقلاب سبز، از نظر صادرکنندگان آمریکایی، راه‌های مهمّی بودند که ورود به بازارهای محدود را ممکن می‌ساختند. این روند بعدها همراه با بازار کشاورزی دچار افت و خیز گردید. در اصل، این کشاورزی بودکه توسط کشاورزی تجاری کنترل می‌شد.

بنیاد راکفلر و سپس بنیاد فورد، دست در دست هم به واسطة انقلاب سبز، اهداف بین‌المللی «آژانس توسعة سازمان ملل» و اهداف سیاست خارجی «CIA» را مورد حمایت قرار داده و آنها را محقّق ساختند.

یکی از تأثیرات مهمّ انقلاب سبز، کاستن از جمعیت روستاییانی بود که به اجبار در جست‌وجوی کار به شهرها مهاجرت کرده و به کپر نشین‌های حاشیة شهرها تبدیل شده بودند. این امر اتّفاقی نبوده است؛ بلکه بخشی از طرحی بود در راستای ایجاد نیروی کار برای شرکت‌های تولیدی چندملّیتی آمریکایی‌ای که در چارچوب جهانی شدن به این کشورها قدم نهاده بودند.

نتایج حاصل از انقلاب سبز بسیار متفاوت از شعارها و تبلیغاتی بود که در راستای آن داده می‌شد. استفادة بی‌رویّه از سم‌های شیمیایی، غالباً موجب تهدید جدّی سلامتی و پدیدآمدن مشکلاتی مهم گردید. کاشت بذرها و دانه‌های اصلاح شده به روش تک‌کاشتی، در طول زمان، موجب فرسودگی و کاهش قدرت محصول‌دهی خاک و کاهش محصول گردید. در اوّلین نتایج به دست آمده، گندم و سپس ذرّت و محصولات مشابه آن در بار اوّل کشت دو یا سه برابر افزایش، امّا متعاقباً کاهش یافت.

یکی از نمونه‌های مشابه اعمال شده در انقلاب سبز، استفاده از اعتبارات اعطایی بانک جهانی، به منظور ایجاد سدهای بزرگ در مناطق مناسبی که در آن قرار داشتند و متعاقب آن، اجرای پروژه‌های بزرگ آبیاری و تحت آبیاری قرار دادن زمین‌های کشاورزی حاصل‌خیز بود؛ علاوه بر آن، کشت گندم، به ویژه، با استفاده از کودهای شیمیایی، به منظور تقویت زمین تا زمان برداشت محصول، موجب افزایش قابل توجّه محصول می‌شد. کودهای مورد استفاده نیز از تولیدات شرکت‌های بزرگ نفتی تحت حاکمیت راکفلرها، موسوم به «هفت خواهران نفتی» بود که کنترل نیترات و محصولات جانبی نفتی را در اختیار داشتند. استفادة زیاد از سم‌های شیمیایی نیز موجب پدیدآمدن بازارهایی فرعی برای شرکت‌های غول‌آسای شیمیایی گردید؛ همان‌گونه که تحلیل‌گری در این‌باره اعلام داشته است: انقلاب سبز در اصل، یک انقلاب شمیایی بوده است.

امکان بازپرداخت بدهی‌های کلان پدید آمده از محلّ خرید کودها و سموم شیمیایی برای کشورهای در حال توسعه، به هیچ وجه ممکن نبود. آنها مجبور بودند که با وساطت دولت آمریکا، از اعتبارات اعطایی بانک جهانی «چیسن بانک» و دیگر بانک‌های بزرگ «نیویورک» وام‌های ویژه دریافت دارند. به این ترتیب سلسله وام‌های

اعطایی به کشورهای در حال توسعه، توسط زمین‌داران بزرگ جذب شد. برای کشاورزان و مزرعه‌داران کوچک، شرایط کاملاً فرق داشت. آنها توان خرید کود و دیگر ادوات پیشرفته را نداشته و در این برنامه‌ها شرکت نداشتند و مجبور به استقراض از بخش خصوصی بودند. به علّت افزایش سود وام‌های دریافتی عقب افتادة بسیاری از کشاورزان، آن‌گونه که انتظار می‌رفت، از افزایش محصول منتفع نگردیدند. آنان مجبور بودند تا بخش بزرگی از محصولات به دست آمده را به منظور باز پرداخت وام‌ها و سود آن به فروش برسانند. به این ترتیب‌، آنان زیر سلطة رباخوارن و تجّار قرار گرفتند و بسیاری از آنها زمین‌های خود را از دست دادند. وام‌های دریافتی کم‌بهره از مؤسّسات دولتی از جانب کشاورزان نیز کشاورزی خود کفای روستایی را به کشاورزی پولی تبدیل کرد.24

ده‌ها سال بعد، همان‌گونه که گوردن کونوی،25 رئیس بنیاد راکفلر، چند سال پیش اظهار داشت، گروه‌های صاحب منافع حامی اوّلین انقلاب سبز راکفلر، دومین انقلاب ژنتیکی را، که در پی گسترش صنایع کشاورزی و اقلام تجاری دارای دانه‌ها و بذرهای تغییر ژنتیک داده شده بود نیز مورد حمایت قرار دادند.

گیتس، راکفلر و انقلاب سبز آفریقا

با تأمّل در طرح‌های پشت پردة انقلاب سبز راکفلردر دهة 1950 م. سرمایه‌گذاری میلیون‌ها دلاری امروز، همان راکفلر همراه با بنیاد گیتس، با هدف حفظ همة اقلام دانه‌ها و بذرها در مقابل سناریوی احتمالی قیامت از یک طرف و سرمایه‌گذاری میلیون‌ها دلاری مشترک این دو در پروژة موسوم به انقلاب سبز آفریقا از سوی دیگر، جالب توجّه است.

جریانی که نام AGRA 26 را برخود نهاده، گروهی است که انقلاب ژنتیکی را پدید آورده و بنیاد راکفلر را نیز شامل می‌گردد. ترکیب گروه مدیریت آگرا به شرح ذیل است:

1. رئیس هیئت مدیرة آن، کوفی عنّان، دبیرکلّ سابق سازمان ملل متحّد است. کوفی عنّان در سخنرانی تشکّرآمیز خود در نشست اقتصاد

جهانی در ژوئن سال 2007 م. در شهر «کیپ تاون آفریقای جنوبی» در این خصوص اظهار داشته بود: من ضمن سپاس‌گزاری، این دعوت بنیاد راکفلر، بنیاد Bill & Melinda Gates و تمامی کسانی را که از برنامة تبلیغاتی ما در خصوص آفریقا حمایت به عمل آوردند، می‌پذیرم؛

2. استیو ماسییو،27 عضو هیئت متولّی بنیاد راکفلر از آفریقای جنوبی؛

3. خانم سیلویا م. متیوز،28 از بنیاد بیل گیتس مالیندا؛

4. مامفلا رامفله، 29 مدیراجرایی سابق بانک جهانی (2000 - 2006 م.)

5. راجیو جی. شاه،30 از بنیاد گیتس؛

6. نادیا کی. اشما ونیان،31 از بنیاد گیتس؛

7. روی استینر،32 از بنیاد گیتس؛

8. گری تونیسن،33 مدیر عامل بنیاد راکفلر؛

9. آکین ومی آدسینا،34 معاون مدیرعامل بنیاد راکفلر؛

10. پتر ماتلون،35 مدیر عامل پروژة AGRA از بنیاد راکفلر؛

11. جوزف دی وریس،36 مدیر برنامة سامانة بذرها و دانه‌های آفریقا.

همانند انقلاب‌های سبز مکزیک و هندوستان، انقلاب سبز جدید آفریقا نیز از اولویت‌های برجستة بنیاد راکفلر به حساب می‌آید.

در حال حاضر، مونسانتو و غول‌های بزرگ تجاری، بذرها و دانه‌های تغییر ژنتیک داده شده (GMO)، به‌رغم نمای کلّی نه چندان موفّق آگرای کوفی عنّان و انحصار بذرهای GMO توسط او، تحت عنوان فریبندة بیوتکنولوژی و توزیع گسترده و استفاده ازبذرها ودانه‌های انحصاری حاصل از مهندسی ژنتیک در آفریقا، از صمیم قلب راضی هستند.

تا کنون آفریقای جنوبی تنها کشور آفریقایی است که اجازة کشت قانونی محصولات GMO را صادر نموده است. «بورکینافاسو» در سال 2003 م. اجازه داد تا کشت آزمایشی GMO در این کشور صورت پذیرد. در سال 2005 م. «غنا»، کشور زادگاه کوفی عنّان، پیش‌نویس قانون امنیّت غذایی را منتشر کرد و مسئولان مهمّ کشوری اعلام داشتند که قصد دارند تا به تحقیقات و پژوهش‌های مربوط به کشت محصولاتGMO بپردازند.

آفریقا هدف جدید حکومت آمریکا در راستای تبلیغات جهانی GMO به حساب می‌آید؛ درحالی که برای وارد نمودن GMO به سامانة کشاورزی آفریقا، پروژه‌های متعدّد بیوتکنولوژی و مهندسی ژنتیک به اجرا گذاشته شده است، تعداد زیادی از حکومت‌های آفریقایی نیز, هرچند با تردیدی جدّی، در حال نزیک شدن به حامیان GMO هستند.

در میان این پروژه‌ها، از پروژه‌های حمایتی دولت آمریکا از آموزش دانشمندان آفریقایی در زمینة مهندسی ژنتیک گرفته تا پروژه‌های امنیّت غذایی مورد حمایت «آژانس توسعة بین‌المللی آمریکا»37 و بانک جهانی و تحقیقات و پژوهش‌های GMO در ارتباط با محصولات غذایی بومی آفریقا وجود دارد.

بنیاد راکفلر در راستای حمایت از پروژة وارد نمودن محصولات GMO به آفریقا، طیّ سالیان درازی، هرچند ناموّفق، تلاش نموده است تا از تحقیقات و پژوهش‌های مربوط به کشت پنبة GMO در «دشت‌های ماخاتینی» آفریقای جنوبی حمایت به عمل آورد.

مونسانتو شرکتی که در صنایع مربوط به بذرهای پیوندی GMO آقریقای جنوبی نقشی قدرتمند دارد، پروژه‌ای تحت عنوان بذرهای امید در ارتباط با گروه کوچکی ازکشاورزان آفریقای جنوبی، به اجرا گذارده است که در اصل، در راستای انقلاب سبز و ترغیب به کشت بذرها و دانه‌های GMO انحصاری خود است.38

یکی از چهار سهام‌دار عمدة انبار قیامت، یعنی شرکت سوئیسی الاصل «Syngenta AG» در ارتباط با تولید گلخانه‌ای ذرّت تغییر ژنتیک داده شده، مقاوم در مقابل حشره و کرم در «نایروبی»، پایتخت «کنیا»، میلیون‌ها دلار هزینه می‌نماید. شرکت سینگنتا در عین حال، بخشی از CGIAR می‌باشد.39

سفر به اسوالبارد

آیا می‌توان همة اینها را نوعی فریب فلسفی نامید؟ به راستی عامل حمایت بنیادهای گیتس و راکفلر از گسترش کشت بذرها و دانه‌های انحصاری و همین‌طور بذرهای ترمیناتور در سطح آفریقا چیست؟ در آفریقا نیز همانند دیگر نقاط دنیا، تلاش برای گسترش کشاورزی تجاری تک کاشتی صنعتی، اقدامی است هم‌زمان برای نابودی و امحاء تنوّع بذرها و دانه‌های گیاهی. در عین حال، آنها با شعار حفظ گونه‌های محصولات برای آینده، میلیون‌ها دلار برای نگهداری و حفظ نمونه‌های تمامی بذرها و دانه‌های گونه‌های مختلف گیاهی، در مخزن مقاوم در مقابل انفجار ایجاد شده در حوزة قطبی، سرمایه‌گذاری نموده‌اند. شاید تصوّر شود همکاری و اقدامات گروهی بنیادهای راکفلر و گیتس در آفریقا به منظور ایجاد انقلاب سبز در این منطقه و سرمایه‌گذاری بی‌سر و صدای آنها در ارتباط با مخزن موسوم به قیامت اسواالبارد، امری تصادفی است؛ امّا غول‌های کشاورزی تجاری GMO تا خرخره در پروژة مربوط به اسوالبارد فرورفته‌اند.

در حقیقت پروژة اسوالبارد و تمامی دست‌اندرکاران آن، یادآورکتاب تخیّلی پرفروش میخائیل کریچتون، موسوم به «Andromeda Strain» است. در این کتاب، نویسنده از بیماری‌ای با منشاء غیر زمینی سخن به میان آورده است که تمامی انسان‌ها را تهدید می‌کند؛ بیماری‌ای که به سرعت موجب لخته شدن خون گردیده و مرگ را به همراه دارد.

اسوالبارد به عنوان امن‌ترین مخزن بذر و دانه دنیا برای آینده، از جانب پاسداران انقلاب سبز GMO، یعنی بنیادهای راکفلر و گیتس، سینگنتا، دوپیونت و CGIAR حراست خواهد شد.

پروژة اسوالبارد از جانب سازمانی به نام «تراست گونه‌های مختلف محصولات جهانی» GCDT 40، مدیریت می‌شود. بدین ترتیب باید پرسید: چه کسانی صاحب این تراست ترسناک بذرها و دانه‌های موجود بر روی این سیّاره خواهند بود؟

GCDT از سوی «سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحّد» FAO و تشکیلاتی وابسته به CGIAR به نام «سازمان بین‌المللی تنوّع زیستی»،41 «انستیتوی جهانی تحقیقات ژنتیکی نباتی»42 سابق ایجاد گردیده است. مرکز این تراست در «رم» واقع است. ریاست هیئت اداری این تراست بر عهدة خانم مارگارت کتلی کارلسون43 کانادایی

است که هم‌زمان مشاور بزرگترین «شرکت آب دنیا»، یعنی «Group Suez Lyonnaise des Eaux» می‌باشد. کارلسون پیش از این، تا سال 1998 م.، رئیس «شورای جمعیت نیویورک» بوده است که در راستای پیشبرد برنامة ایوژنی خاندان راکفلر در سال 1952 م. ایجاد شده و برنامة کنترل خانواده و توزیع وسایل جلوگیری از بارداری و عقیم‌سازی در کشورهای در حال توسعه را بر عهده داشت.

از دیگر اعضای هیئت مدیرة GCDT، می‌توان به نام‌های ذیل اشاره نمود:

1. لویس کولمان،44 رئیس سابق «Bank of America» و رئیس فعلی «Hollywood DreamWorks Animation» «هالیوود». کولمان، همچنین از اعضای هیئت مدیرة شرکت «Northrup Grumman» از تدارکاتچی‌های بزرگترین صنایع نظامی آمریکا، یعنی «پنتاگون» است؛

2. جوریو داوستر45 برزیلی، وی هم‌زمان رئیس شرکت «Brasil Ecodiesel» است. او سفیر سابق «برزیل» در «اتّحادیّة اروپا» و رئیس هیئت مذاکره کنندة بدهی‌های خارجی برزیل بوده است. او همچنین رئیس «انستیتوی قهوة برزیل» و هماهنگ کنندة پروژة مدرن‌سازی سامانه‌های انحصاری برزیل در جهت رفع ممنوعیت از قانون انحصار بذرها و دانه‌های تغییر ژنتیک داده شده است؛

3. کری فاولر46 مدیر اجرایی تراست، استاد و مدیر بررسی‌ها وتحقیقات «دانشکدة زیست‌شناسی» و بررسی‌های زیست‌محیطی و توسعة بین‌المللی «دانشگاه نروژ»، مشاور ویژة مدیر کلّ امور بین‌الملل تنّوع زیستی گیاهان. وی در عین حال در نروژ، نمایندگی گروه مذاکره‌کنندة توافقات بین‌المللی منابع ژنتیکی گیاهان و مشاوران تحقیقات و پژوهش‌های بین‌المللی کشاورزی (CGIAR) در ارتباط با مراکز آتی گندم را بر عهده داشته است.

فاولر در دهة 1990 م. ریاست برنامة منابع ژنتیک گیاهان در «فائو» را بر عهده داشت. او در سال 1996 م. طرح پیش‌نویس مذاکرات مربوط به برنامة بین‌المللی فائو در ارتباط با نقشة جهانی منابع ژنتیکی گیاهان را که از طرف 150 کشور پذیرفته شده بود، تهیّه نمود و برمذاکرات مربوط به آن، نظارت داشت. او یکی از اعضای قدیمی هیئت متولّی «مرکز جهانی بهینه‌سازی گندم و ذرّت» در مکزیک بود و نیز از اعضای پروژة جدیدی که توسط «کمیتة ملّی ذخایر ژنتیک نباتی»،47 بنیاد راکفلر و CGIAR به اجرا در آمده است، می‌باشد.

5. دکتر مانگالا رای،48 عضو هندی GCDT دبیر بخش آموزش و تحقیقات کشاورزی و مدیر کلّ شورای تحقیقات کشاورزی هند.49 او هم‌زمان عضو هیئت مدیرة IRRI حامی پروژة شکست‌خوردة برنج فرآوری شدة ژنتیکی موسوم به برنج طلایی، عضو هیئت مدیرة «مرکز بین‌المللی بهینه‌سازی ذرّت وگندم»50 و عضو شورای اداری CGIAR بوده است.

در میان حامیان مالی و سرمایه‌گذاران تراست، علاوه بر بنیادهای راکفلر و گیتس، غول‌های GMO، مثل دوپوینت- پیونیر، سینگنتا، های- برید، CGIAR و حامی جدّی GMO، یعنی «کمیتة حمایت از توسعة وزارت امور خارجة آمریکا» (USAID) حضور دارند.

در مخزن جهانی بذر و دانة اسوالبارد، اجتماعی گردآمده از تمامی روباهان پیر کار کشته در امور GMO و کاهش جمعیت در حال فعّالیتند.51

چرا اسوالبارد؟

جای این سؤال وجود دارد که بنیاهای راکفلر و بیل گیتس، به همراه غول‌های بزرگ کشاورزی تجاری، همچون سینگنتا و دوپوینت که در حوزة مهندسی ژنتیک مشغول فعّالیتند از یک سو و CGIAR از سوی دیگر، به چه منظوری انبار قیامت را در کرانه‌های «قطب شمال» بنیان نهاده‌اند و قبل از هر چیز باید پرسید که چنین مخزن بزرگی مورد استفادة چه کسانی است؟

آنها پرورش‌دهندگان پژوهشگران و محقّقان و مهم‌ترین استفاده‌کنندگان از بانک‌های ژنی، بزرگترین عمل آورندگان نباتات، شرکت‌های شیمیایی و غول‌های انحصارات GMO موجود، یعنی شرکت‌های مونسانتو، سینگنتا، دوپیوینت و «داو» می‌باشند. شرکت مونسانتو از آغاز سال2007 م. به این سوی، همراه با دولت آمریکا درصدد در اختیارگیری انحصارات تکنولوژی عقیم‌سازی ژنتیکی، موسوم به «ترمیناتور» است.52 ترمیناتور، تکنولوژی مصیبت‌باری است که پس از عقیم‌سازی دانه‌ها، در پی نابودی آنهاست. هدف آن، اعمال کنترل و انحصارگرایی مطلق شرکت‌های بذر و دانه است. ایجاد چنین کنترل و امنیّتی بر زنجیرة غذایی در تاریخ بشر، تا کنون مشاهده نشده است. ترمیناتور به عنوان یک تکنولوژی هوشمند، کشاورزان را از نقطه نظر بذر و دانة مورد احتیاج برای کشت برنج، لوبیا، سویا، ذرّت، گندم یا تولید هر عامل غذایی مورد احتیاج دیگر برای سیر کردن شکم مردم، به تولیدکنندگان بذرهای اصلاح شدة ژنتیکی، همچون مونسانتو یا دیگر شرکت‌های GMO وابسته می‌سازد. در صورتی که کشت بذرهای ترمیناتور در سطح دنیا گسترده شود، شاید در طول کمتر از ده سال، دنیا به صورت «سرف»های فئودالی سه یا چهار شرکت بزرگ چند ملّیتی درآید. صد البتّه که از دیدگاه شرکت‌های خصوصی یادشده، دولت کشور میزبان آنها، یعنی دولت «واشینگتن»، در راستای خواسته‌ها و در فرآیند سیاست‌های خود، از آن تکنولوژی، استفادة ابزاری به عمل آورده و صدور آن را ممنوع سازد. کسانی که با این نظر مخالفند، می‌توانند به وقایع و رخدادهای جهانی، نظر دقیق‌تری بیندازند. تمرکز، اقتدار و قدرت، در دستان سه یا چهار شرکت بزرگ کشاورزی تجاری غیر دولتی آمریکایی الاصل، می‌تواند به مفهوم زمینه‌سازی قانونی اعمال ممنوعیت در خصوص محصولات GMO در شرایط مقتضی باشد. شرکت‌های خاصّی، مثل مونسانتو، دوپوینت و «داو شیمیکال»، سابقة قابل اعتمادی در ارتباط با بشریت ندارند. این شرکت‌ها تولید کنندة موادّ شیمیایی دیوکسین و PCBها53 بودند که درجنگ «ویتنام» کاربرد داشته و پدید آورندگان بعضی از نوپیداها، مثل Agent Orangها بوده‌اند که دلایل روشن زیانبار و سرطان‌زا بودن آنها را ده‌ها سال از افکار عمومی پنهان داشته‌اند. مادّة اصلی سمّ نباتی Roundup که به صورت فراگیر در دنیا مصرف می‌شود و محصولی از مهندسی ژنتیکی مونسانتو می‌باشد، گلیفسفات است. این مادّه در صورت وارد شدن در آب آشامیدنی، اثرات بسیار زیانباری از خود به جای می‌گذارد؛ موضوعی که گزارش‌های علمی مربوط به آن پنهان نگاه داشته شد.54 کشور «دانمارک» استفاده از گلیفسفات را به دلیل آلوده نمودن آب‌های زیرمینی، از سال 2003 م. ممنوع ساخت.55

نگهداری گونه‌های مختلف در بانک‌های ژن و موادّ خام فرآوری‌های گیاهی، بخش بنیادی مهمّی از تحقیقات بیولوژیکی به حساب می‌آید. برای این اهداف، سالانه هزاران نمونه ترویج می‌گردد. مؤسّسة FAO، وابسته به سازمان ملل متّحد اعلام نموده است که 1400 بانک بذر و دانه در دنیا وجود دارد که بزرگترین آنها در اختیار دولت آمریکاست. پس از آن، به ترتیب بانک‌های بذر و دانة «چین»، «روسیه»، «ژاپن»، هندوستان، «کرة جنوبی»، «آلمان» و «کنیا» قرار دارند. علاوه بر آن، CGIAR، زنجیره‌ای از این بانک‌ها را در نقاط خاصّی از دنیا مدیریت می‌نماید. این تشکیلات که در سال 1972 م. از طرف بنیاد راکفلر و با هدف گسترش مدل‌های انقلاب سبز در سطح جهان به وجود آمد، بسیاری از بانک‌های بذر و دانه، از فلیپین گرفته تا «سوریه» و کنیا را تحت کنترل خود دارد. در این بانک‌های بذر و دانه، حدود دو میلیون نمونة متفاوت از 5/6 میلیون بذر و دانة موجود نگهداری می‌شود. در انبار قیامت اسوالبارد نیز قرار است که نمونه‌های 5/4 میلیون بذر و دانة مختلف ذخیره گردد.

GMOها ابزاری برای جنگ‌های بیولوژیک

حالا به مرکز ثقل خطر و بهره‌گیری‌های سوء بنیادهای بیل گیتس و راکفلر از ظرفیت‌های موجود در پروژة اسوالبارد پی می‌بریم. آیا انحصار بر روی موادّ غذایی استراتژیک و حیاتی، همچون برنج، گندم، لوبیای سویا و دیگر اقلام مهم می‌توانند در یک رویارویی ترسناک بیولوژیک مورد استفاده قرار گیرد یا خیر؟ هدف روشن و مشخّص مهندسی

ژنتیکی، ایوژنیک که از دهة 1920 م. توسط خاندان‌های برگزیده و ثروتمندی، همچون راکفلر، کارنگی، هاریمن و دیگران مورد حمایت مالی قرار گرفته است، چیزی به غیر از نابودی و به اصطلاح، اصلاح نژادی منفی56 و به تعبیری دیگر، امحاء سیستماتیک نژادی نیست.مارگاریت سانگر57 به عنوان بنیان‌گذار «مؤسّسة بین‌المللی تنظیم خانواده»‌ و از دوستان نزدیک خانوادة راکفلر در سال 1939 م. در «هارلم»، پروژه‌ای را تحت عنوان «پرو زنگی» به اجرا گذارد. وی در نامه‌ای که به یکی از دوستان خود می‌نویسد، ضمن تشریح این پروژه، آرزوی خود، مبنی بر نابودی نژاد سیاه را مطرح می‌نماید.58 در سال 2001 م. شرکت کوچک بیوتکنولوژیکی «Epicyte» اعلام داشت که به روش مهندسی ژنتیک، ذرّتی را تولید نموه است که کشندة اسپرم و عقیم‌کنندة مردان است. این شرکت در آن زمان با شرکت‌های سرمایه‌گذار در انبار قیامت اسوالبارد، یعنی سینگنتا و دوپوینت، برنامة مشترکی را در دست اجرا داشت. این شرکت بعدها توسط یک شرکت بیوتکنولوژیکی کارولینیایی خریداری شد. به‌رغم مخالفت جهانی با حمایت «وزارت کشاورزی و دامداری آمریکا» از تولید ذرّت عقیم‌کننده توسط شرکت Epicyte، حمایت آن وزارت‌خانه از پروژة توسعة تکنولوژی ترمیناتور حیرت‌انگیز است.

در سال 1990 م. «سازمان بهداشت جهانی سازمان ملل» طیّ برنامه‌ای، واکسیناسیون میلیون‌ها زن بین 15 تا 45 سال را در کشورهای «نیکارا گوآ»، مکزیک و فیلیپین، به بهانة پیش‌گیری از ابتلاء به بیماری تتانوس59 به اجرا درآورد. این واکسیناسیون، شامل مردان که احتمال ابتلای آنان نیز به این بیماری، به اندازة زنان بود نمی‌شد. یک سازمان کلیسایی کاتولیک به نامComite Pro Vida de Mexico» » که به این پروژه مشکوک شده بود، واکسن‌ها را مورد تست قرار داد. تست‌ها نشان داد که واکسن‌های تتانوس توکسیود با حامل خود Human chorionic gonadotropin موجب نازایی زنان مورد تزریق واکسن می‌گردد.

بعدها معلوم شد که بنیاد راکفلر، شورای جمعیت راکفلر، بانک جهانی به عنوان حامی CGIAR، به همراه انستیتوهای سلامت ملّی، از سال 1972 م. در قالب یک پروژة بیست ساله در خصوص تولید واکسن کورتاژ با حامل تتانوس برای سازمان بهداشت جهانی سازمان ملل، به صورت پنهانی توافق نموده بودند؛ علاوه بر آن، دولت نروژ به عنوان کشوری که پروژة اسوالبارد، موسوم به انبار بذرها و دانه‌های قیامت در آن قرار دارد، برای تولید واکسن ویژة کورتاژ تتانوس، 41 میلیون دلار هدیه نموده است.60 آیا رویارویی در ارتباط با بانک بذر و دانة اسوالبارد، از نروژ گرفته تا بنیاد راکفلر و بانک جهانی و دیگر سازمان‌ها و نهادهای مشابه، صرفاً یک تصادف است؟ بنا بر نظر پرفسور فرانسیس بویل که «قانون سلاح‌های بیولوژیک ضدّ تروریسم کنگرة آمریکا» را به رشتة تحریر در آورده است، پنتاگون بخشی از دو دستورالعمل استراتژی

ملّی بوش در سال 2002 م. که از نظارت و اطّلاع افکار عمومی پنهان نگاه داشته شده است، مبنی بر پیشبرد جنگ بیولوژیک و پیروزی در آن را دنبال می‌نماید و اضافه می‌کند که حکومت فدرال ایلات متّحدة آمریکا از سال 2001 م. تا 2004 م. در ارتباط با مطالعات و تحقیقات مربوط به جنگ‌های بیولوژیکی 5/14 میلیارد دلار هزینه نموده است.

ریچارد ابرایت61 بیولوژیست «دانشگاه راجرز» نیز معتقد است در حال حاضر در آمریکا، بیش از 300 مؤسّسة علمی و حدود 12000 واحد در ارتباط با جنگ‌های بیولوژیک فعّالیت می‌کنند. در ارتباط با تحقیقات و مطالعات مربوط به بیماری‌های مسری‌ای که می‌توانند درجنگ‌های بیولوژیکی به‌کارروند، 497 مؤسّسة ملّی بهداشت و درمان آمریکا62 در چارچوب برنامه‌های حمایتی دولت آمریکا در حال فعّالیتند. البتّه همة اینها درحال حاضر، تحت پوشش دفاع در مقابل حملات تروریستی در حال انجام هستند. بخش بزرگی از هزینه‌های تحقیقات مربوط به جنگ‌های بیولوژیکی آمریکا، در ارتباط با مهندسی ژنتیکی است. جاناتان کینگ استاد «انستیتوی تکنولوژی ماساچوست»63 می‌گوید: برنامة در حال توسعة تروریسم بیولوژیکی، تهدیدی فزاینده علیه ملّتمان است. او اضافه می‌کند: برنامه‌های یادشده، همیشه برنامه‌هایی دفاعی نامیده شده و همراه با سلاح‌های بیولوژیک پس از مدّت زمان کوتاهی با برنامه‌های تهاجمی انطباق پیدا می‌کنند.64 اینکه این بار بانک بذر و دانة روز قیامت اسوالبارد، بخشی از راهکار نهایی راکفلر و بیل گیتس در ارتباط با نابودی جهان است یا خیر؟ آینده روشن خواهد ساخت.65

پی‌نوشت‌ها: