اگر می‌خواهیم خانوادة خوشبختی داشته باشیم، باید از خودمان شروع کنیم

سیّد مهدی واعظ موسوی

روزی استاد سخنوری خود را برای سخنرانی مهمّی آماده می‌کرد و سخت به دنبال موضوعی برای سخنرانی خود می‌گشت؛ امّا فرزند خردسالش به او امان نمی‌داد و پیوسته پدر را برای بازی فرامی‌خواند.

پدر برای سرگرم کردن فرزند، پازل و جورچینی که تصویری از نقشة جهان بود، به هم ریخت و پیش فرزند گذاشت و گفت: اگر قطعات جورچین را به درستی کنار هم قرار دادی و نقشة جهان را درست کردی، پیش من جایزه خواهی داشت.

پدر گمان می‌کرد کودک پنج ساله نخواهد توانست پازل جهان را بچیند. از این‌رو، فرصتی برای مطالعه خواهد داشت.

امّا دیری نپایید که کودک باهوش، در حالی‌که پازل جهان را درست چیده بود، آن را پیش پدر آورد. پدر با شگفتی از او پرسید: چگونه توانستی موفّق شوی؟!

کودک زیرک پاسخ داد: این پازل دو رو است و یک سوی آن نقشة جهان و سوی دیگرش تصویر یک انسان. من انسان را درست کردم. خود به خود جهان ساخته شد.

استاد سخنور که تا آن لحظه به دنبال موضوع مناسبی برای سخنرانی خود می‌گشت، از سخن فرزندش الهام گرفت و با خوشحالی گفت: موضوع سخنرانی خود را یافتم. تا انسان درست نشود، جهان درست نخواهد شد.

٭٭٭

آری عزیزان. به راستی چنین است.

وقتی گناه می‌کنیم، در چشم همسر و فرزندان، ناچیز و بی‌مقدارخواهیم بود. از این‌رو، چندان شگفت نخواهد بود اگر سخن ما را به گوش نگیرند و فرمان نبرند.

هرکسی آرزوی خوشبختی خانواده را در سر می‌پروراند، باید از خود شروع کند.

کسی که در عرصة بندگی خداوند موفّق شود، چنان شکوه و جلالتی در چشم دیگران خواهد یافت که خود به خود از او اطاعت خواهند کرد.

از خداوند حساب ببریم تا دیگران از ما حساب ببرند.

بیایید با کردار خود، به خوبی‌ها فرابخوانیم و نه فقط با گفتار.

وقتی ما بزرگسالان پس از گذشتن عمری دراز، هنوز بندة مطیعی برای خداوند نیستیم، چگونه از فرزند خردسال، نوجوانی نوپا یا جوانی بی‌تجربه، توقّع کوچكترین نافرمانی را نداریم؟

چرا وقتی می‌خواهیم فرزندان خود را پند دهیم، مانند نگاه اربابان به رعیت، متکبّرانه و متبخترانه، به فرزندان خود نگاه می‌کنیم؟

چرا هر یک از تارهای سفید موی سر و صورت خود را تجربه‌ای می‌پنداریم؛ در حالی‌که صادقانه می‌توانیم بگوییم: پسر عزیزم! هر یک از تارهای سفید سر و صورتم، نشانة دست کم یک اشتباه و خطاست؛ دوست ندارم تو هم مانند من، زندگی‌ات سراسر خطا و اشتباه باشد. از این‌رو است که دلسوزانه نگران تو هستم.

به جای اینکه به همسرم بگویم: تو نمی‌فهمی، می‌توانم فروتنانه بگویم: شاید بدی این کار از شما پوشیده مانده است.

هر پدر و مادری باید مقبول و محبوب فرزندانشان باشند تا امر و نهیشان بر جان فرزندانشان بنشیند.

زن و شوهر نیز باید محبوب و مقبول هم باشند و هر چیزی که به این محبوبیت و مقبولیت لطمه زند، ممنوع است. گاهی جدل و بحث‌های هیجانی به این محبوبیت و مقبولیت خدشه وارد می‌کند. گاهی افراط و زیاده روی در سرزنش و گله کردن، موجب مخدوش شدن محبوبیت و مقبولیت انسان می‌شود.

از امیر بیان، علیّ بن ابی‌طالب(ع) نقل شده است که فرمودند: «الافراط فی الملاله یشُّب نیرانَ اللِّجاج؛1 زیاده‌روی در سرزنش، آتش لجاجت را شعله‌ور می‌سازد.»

پی‌نوشت: