الهه عشق، شكيب و شهامت

فاطمه رهبري شندي

تبارك الله از شاهكار خلقت تو، يا زينب!

اگر چه عقيله عالم امكاني، اما سيمرغ عالم عشقي. وديعه عشق بزرگ خدا را تنها وسعت‏بي‏نهايت وجود تو شايد. تو عشق را بتمامي تفسير كردي و آن را تا ابد سرفراز. اما بگو اينهمه درس عشقبازي را خود، از كه آموخته بودي؟ حسين، عليه‏السلام، با تو چه كرده بود كه چنان زيبا نغمه‏سراي عشق شيرين خدا را همنوايي كردي؟ تو مؤلف «دردنامه عاشورايي‏». عاشورا، سرنامه‏اي است كه فصل فصلش پر از آيه‏هاي خداست. تو مؤلف دروس عشق، شكيب و شهامت در كتاب محبت‏نامه خدايي. كه مي‏توانست چنين روشن، پرده از راز زيباي آفرينش بردارد و غزل زيباي عاشقي را چنين نغر بسرايد؛ رازي كه با «اني جاعل في الارض خليفة‏» (1) آغاز و البته در «وعدالله الذين آمنوا منكم و عملوا الصالحات ليستخلفنهم في الارض كما استخلف الذين من قبلهم‏»؛ (2) روزي به حقيقت روشن خود خواهد نشست. اگر محمد، صلي‏الله‏عليه‏وآله، كمال دين خدا از آدم، عليه‏السلام، تا خود مقام خاتم، صلي‏الله‏عليه‏وآله، است، حسين، عليه‏السلام، واسطة‏العقد، رشته دين و رخشنده‏ترين مرواريد پيوند نبوت به امامت، و مظهر و محيي شهادت است و تشيع...تا مهدي، عجل‏الله‏تعالي‏فرجه.

و تو يا زينب! از همانگاه بود كه نه تنها با حسين، عليه‏السلام، همگام شدي كه شانه به شانه مهدي، عليه‏السلام، در حركت‏بودي در متن مذهب؛ در اعصار و قرون؛ از قيام حسين، عليه‏السلام، تا آخر زمان؛ تا قيام قائم منتقم، المنتظر المهدي، عجل‏الله‏تعالي‏فرجه!

آري،

«سر ني در نينوا مي‏ماند اگر زينب نبود كربلا در كربلا مي‏ماند اگر زينب نبود»

اما بگو، با من اي كه شكيب نيز از تو خجل!

تو در شامگاه عاشورا، در غريبانه‏ترين شام غريبان، در گودال قتلگاه، به اقتداي كدامين شهيد، براي اقامه نماز صبر از خون جگر وضو ساختي؟... مي‏دانستي كه سر بر خاك خونين ثارالله - خون خدا - مي‏سايي. محوي شيرين در خدا، سر سودن بر سيماي خدا،اگر چه‏بر خاك،اما با خدا.

آن شب، تو براي آخرين بار... به تجديد عهدي شيرين با امام خويش، سر به سجده نهادي و بر اين سجده، پرده از هر چه حجاب مفارقت معشوق بود، دريدي؛ آنگاه با پيشاني آغشته به خون خدا، با خدا يكي شدي. زهي به حقيقت نماز تو يا زينب!

عشق، هرگز مفسري عارفتر از تو نيافت؛ نه اينست كه آنجا هم گفتي: «ما رايت الا جميلا...» بي‏ترديد اين شانه‏هاي امين و گامهاي استوار تو بود كه اساسنامه دين خدا را تا ابد به مهري جاودانه، تثبيت كرد. اگر حسين، عليه‏السلام، احياگر دين محمد، صلي‏الله‏عليه‏وآله، شد، تو نيز ضامن بقاي اين ديني تا ابد. هميشه دين وامدار استقامت تو خواهد بود!

اي الهه عشق و نجابت!

قصه عشق تو، قصه درد است اما دردي بس شيرين، اگر چه جانكاه. شرح نيستان است پر از ناله‏هاي جانسوز. فراقنامه‏اي است‏سراسر مملو از خاطرات «مقربون‏»، «السابقون السابقون‏» و شرح يك دشت آلاله؛ آلاله‏هايي كه هميشه ردپاي عاشقي تا خدا بوده‏اند؛ مظهر زيباترين هديه‏هاي انسان به خدا.

تو، نه تنها احياگر و پرچمدار دين محمدي كه شجاعت علوي را مظهري، عطوفت و عصمت فاطمي را مرآتي؛ نجابت و عقل حسن، عليه‏السلام، با توست... ليكن برتر از اينهمه، يگانه‏ترين برگزيده خدايي در عشق شيرين حسين، عليه‏السلام؛ و شيرين عشق خدا؛ تنها تويي، تنها تويي، تنها تو...

تو، پرده‏بردار راز آفرينش به روز عاشورايي. آن روز كه «عاشورايي‏» به دست‏شهيد عشق آفريده شد و سرزمين «كربلا» به خون خدا رنگين؛ آسمانها و زمين و حتما ملائك، سر خدا را بتمامي دريافتند و خجل از پاسخ روشن «اني اعلم ما لا تعلمون‏»، (3) به حيرت اينهمه زيبايي - جمال عشقي شيرين، قصه‏اي سراسر دلدادگي محبت و محبوب - همگان ثناگوي اين اعجاز شگرف و هم نوحه‏سراي ابدي بر قتل عظيم انسانيت، شرافت و معرفت گشتند. آري، از همان روز بود كه بر هر پيشاني‏اي كه مهر شيعگي زدند، بر دلش نيز شعله‏اي از آتش عشق و فراق محبوب افروختند. لذا، از آن روز به بعد، بر هر درد آشناي سوخته‏دلي، كل يوم، عاشورا شد و كل ارض، كربلا. و حسين، عليه‏السلام، مقتداي همه عشاق و سرور همه شهيدان و آزادگان جهان در هر دو دنيا.

اما تو نيز در هر گام، در همه اين سوختنها، ايستادنها، شهادتها و به فنا رسيدنها و به احيا پيوستنها، همراه دين بوده‏اي و در هر لحظه، با مهدي، عجل‏الله‏تعالي‏فرجه.... مهدي اگر چه يگانه است و خواهد بود اما هرگز تنها نيست. تو پيوسته در متن زمان جاري در صبر و اسقامت او بوده‏اي. تو در تمامي لحظه‏هاي غربت، در تكرار هر شام غريبان از شامهاي فراق مهدي، عليه‏السلام، همراه او به نماز عشق ايستاده‏اي. او هنوز هم هر صبح و شام با همان حزن صداي تو و همناله با ناله‏هاي جانسوز تو، به ياد حسين تو، اشك مي‏ريزد... فتبارك الله از او، اين بار، كه هم حسين، عليه‏السلام، است و هم زينب، عليهاالسلام.

«اگر ني پرده‏اي ديگر بخواهد

نيستان را به آتش مي‏كشاند»

پي‏نوشتها: