ادبيات فراق

رضا بابايي

خاموش‏تر از چراغ مرگيم

روشن‏تر از آفتاب كجايي‏

عقربك‏هاي ساعت، تا كي به گرد خود گردند، بيهوده در صفحه غيبت.

در گرگ و ميش سحرگاه، پايان دروغ را انتظار مي‏كشيم.

آن روز كه بيايي، جهان براي خوشبختي ما تنگ است.

آغاز و فرجام خويش را در تو مي‏جوييم.

اين گريه را پاياني است اگر، اشك راه خود را بداند و بر هر داماني نريزد.

پوست را بادام و سال را ايام و زيستي را كام و بودن را نام تويي.

من كيستم؟ تو كيستي؟ من اينك نه آنم كه بودم. تو همچنان آني كه بودي.

مگذار كه بگويم در تن من، اميد را به خاك سپردند و سنگي صنوبري شكل بر سر آن نهادند.

هيچيم هيچ، بي‏تو اي همه كس، همه چيز، همه جا، همه وقت، همه عمر...

دلي داريم به پريشاني دود؛ سري داريم به حيراني رود؛ چشمي به گرياني ابر؛ غمي به وفاداري بخت. نه اقبال خوشايندي، نه مرگ ظفرمندي.

رفتن، يعني غيبت، آمدن، يعني ظهور. بودن يعني انتظار. كار يعني سالنامه عمر را ورق زدن. سياست، يعني به لبخند تو خنديدن. حكومت، يعني زير پاي تو فرش گستردن. عاشورا، يعني غمهاي تو. محرم، يعني دميدن مهتاب فراق. اين است معناي حقيقي كلمات.

عريضه‏ها را چاه به كجا مي‏برد؟ آيا او هم...

سر و دست مي‏شكند غول فراق: ما به جنگ مگسها بسيجيده‏ايم.

اگر نه يك دم هماواز توييم، مگر چنگ ناساز تو نيستيم؟

خوشا آن در كه به روي تو هر روز مي‏خندد.