او مي‏آيد

محمد حجّتي (پريشان)

او مي‏آيد مثل آفتاب صلوة ظهر، كه هيچ ابري جلودار او نيست.

در برق نگاهش رازهاي پنهان آشكار است.

سخاوتي بالاتر از ابر از انگشتان او مي‏تراود، بالاتر از آسمان، آشكارتر از خورشيد.

ظهور مي‏كند، كه: خورشيد جرقه‏اي است برافروخته از شعله‏هاي نگاهش.

او مي‏آيد؛

از افق‏هاي مبهم و نامعلوم، از خداآباد شهر نور، تب ظهورش، به تكبير نمازهايمان تابيده است، غريو مرگ بر شيطان و شيطان بزرگ، بر لبه شمشيرش بوسه مي‏زند.

او مي‏آيد؛

صميمي‏تر از باران، در فصل ترك خوردن زمين‏هاي باير، در اشتياق وصلت باغ با جويبار.

او مي‏آيد و از طغيان طاغيان، خشمگنانه طرح انتقام مي‏ريزد. و استقامت شكيبايان را ارج مي‏نهد و صالحان كفرستيز را به ركاب مي‏خواند.

چشم براه باش كه زمان نزول آيه رحمت، چندان نخواهد پاييد.

به يك پلك به هم زدن ام‏القري را ستاره باران مي‏كند و سياهي شب را از دامن سپيده برمي‏دارد.

او مي‏آيد تا در سپاه سبزپوشان ترس و زبوني را خط بطلان بكشد و قاعده مرزها را بر هم بريزد. او مي‏آيد تا كسي به خاك نبالد، و به مال ننازد. قارون شدن را امتياز نداند، خاك را تقسيم نكند، و خط مستقيم را به

اعوجاج نكشاند.

او مي‏آيد؛

تا ذوالفقارش مرگ را در ميان طاغيان و ظالمان موروثي كند و حج سياحتي را ممنوع گرداند و زكات را به شمشير ستاند.

آن لحظه موعود فرا مي‏رسد.

اكنون، درخت انتظار به شكوفه نشسته، لاجرم، بهار از دروازه اسفند فرو مي‏ريزد.

هان! دروازه‏بانان، دروازه‏ها را بگشاييد كه: امير كاروان در راهست، با خيل سپاه نور مي‏آيد، اما نه چندان دور.

در فلسطين و سوريه، صداي پاي چاوشي خوان قافله را مي‏شنوم.

قم، گاهي فراتر از انديشه ما رفته، قم، بالنده است، به شكافتن علم و پيراستن دانش.

قم، امروز آيه‏هاي ظهور را تفسير مي‏كند.

تهران، سرمه انتظار به چشم كشيده، شهروندان تهراني، شهر را به گل مي‏آرايند، تا باغبان را به گل نشانند.

طالقان، بند »بانوج« در دست، تكسواران موعود را مي‏پروراند.

امروز قطب‏نماها به يك سو مي‏چرخند، جهت‏ها يكسان شده، انديشه‏ها متبلور گرديده، از اين به بعد، آفتاب از مشرق انديشه‏ها طلوع خواهد كرد.

منتظر فردا نباشيد كه دير است.

ممكن است همين امروز وقت نماز ظهر يا بعد از نماز عصر، حكمت خدا را چه ديده‏اي، شايد تا يك ساعت ديگر، آفتاب بي‏غروب طلوع كند.

در رمضان رازهاي شگرفي نهفته است، در رجب و شعبان نيز، رمضان را غنيمت شماريد. نيايشمان در رمضان، درخشان‏تر از در شبنم و متبلورتر از آه مظلومان باشد.

انتظار ما نيز.

منتظر يك عاشوراي پرآوازه باشيد، يا گوش جان به آواي جان‏بخش نسيم فروردين سپاريد.

در يكي از اين دو روز، باغ انتظارمان پرشكوفه مي‏شود.

طلوعي مهرآسا از خراسان، چشم‏ها را خيره خواهد كرد. پرچم‏هاي رهايي به اهتزاز درمي‏آيند. ستاره‏اي از ري، يا جنوب،

با خورشيد خراسان هم‏شانه، و در هر حركتي پاياپاي همديگرند. منتظران بيرق‏هاي سياهيم كه، اميد زمينه‏سازان ظهور است.

يا علي‏بن موسي‏الرضا دستي از گنبد طلا، به گنبد گردون درآر.

و آمدن كسي را كه هم انتظارش مي‏كشي به پيشگاه خدا دعا كن.

و آن كوتاه اندامي كه بلنداي انديشه‏اش، آفتاب را زير پا مي‏گيرد.

سرداري با محاسن كم‏پشت، و پشتي كه تكيه‏گاه جهان خواهد شد،

او شانه به شانه آفتاب معرفت، به ظلمت و ظلمتيان مي‏تازد، و با توفان مي‏آميزد. از جنگل آتش عبور مي‏كند، نه چونان سياوش كه، فتنه سودابه‏اش به آتش افكند بل به آيين ابراهيم اين دو چون مهر و ماه، دو فرمانرواي كشور جان، صاحبان ملك و سرير عزت و وارثان زمين‏اند؛ كه تداوم انقلاب تا قيامت صغرا به همت آن دو گره خورده.

خاورميانه آبستن بحران است، به انفجار نزديك مي‏شويم، به پايان دنياي قلدران و زورمداران نزديك مي‏شويم، گردونه گردان، اين بار براي هميشه، گردونه را به سوي ما و سود ما خواهد گرداند.

انفجار نور را ديديم و طلوع خورشيد معرفت را از مغرب مشاهده كرديم، اكنون منتظر باشيد كه، انفجاري همسنگ قيامت نزديك است.

سرير عدالت به پاي پسر علي، عليه‏السلام، بوسه خواهد زد.

غرب هم‏اكنون استيلاي ما را و آينده مشرق زمين را و حاكميت اسلام را باور دارد و اين حقيقت مسلم را پذيرفته است كه :

مردي مي‏آيد تا مردانگي را نمايش دهد.

و سيماي محمد، صلي‏اللّه عليه‏وآله، صولت علي، عليه‏السلام، و ده ستاره بي بديل اسلام و شيعه را در آينه وجود خود به تماشا گذارد.

او مي‏آيد، تا آيين خدا را همگاني كند.