حاسبي ميگويد:
ابوجعفر [مروزي] هزار دينار سهم امام، عجلاللهتعاليفرجه، فرستاده بود تا آن را به ناحيه مقدسه حضرت حجت، عجلاللهتعاليفرجه، تحويل دهم. همراه ابوالحسين محمد بن محمد بن خلف و اسحاق بن جنيد كه پيرمردي فرتوت بود از بغداد خارج شديم. قصد داشتيم در حومه بغداد آنجا كه معمولا چوبداران اسب و استر كرايه ميدهند، سه الاغ كرايه كنيم. ابوالحسين خورجينها را به دوش گرفت و حركت كرديم وقتي به محل كرايه چهارپايان رسيديم. الاغي براي كرايه نيافتيم. به ابوالحسين گفتم: «تو بارمان را همراه قافله ببر من هم سعي ميكنم حداقل الاغي براي اسحاق بن جنيد بيابم تا بزودي به تو ملحق شويم.» بعد از حركت ابوالحسين الاغي يافتم. اسحاق سوار شد و خود را كنار قصر متوكل عباسي كه در سامرا بنا شده بود به قافله و ابوالحسين رسانديم.
به ابوالحسين [كه بسيار خسته شده بود] گفتم: «بايد خدا را به خاطر اين خدمتي كه ميكني شكر كني.» او گفت: «دوست دارم هميشه مشغول اين خدمتباشم.»
وقتي به سامرا رسيديم آنچه با خود داشتيم به وكيل حضرت، عجلاللهتعاليفرجه، تحويل داديم. او در حضور من همه را در دستمالي نهاده و آن را به وسيله غلام سياهي براي حضرت، عجلاللهتعاليفرجه، فرستاد.
هنگام عصر ابوالحسين بقچه كوچكي براي من آورد. صبح هنگام وكيل حضرت، عجلاللهتعاليفرجه، كه ابوالقاسم نام داشتبا من در خلوت گفت: «آن غلام سياه كه بقچه را آورده بود، اين چند درهم را به من داد و گفت كه آن را به كسي كه بقچه را هنگام عصر براي تو آورد بدهم» من آن را گرفتم. وقتي از اطاق خارج شدم، قبل از اينكه من حرفي بزنم يا اينكه از آنچه نزد من بود اطلاعي داشته باشد، گفت: «هنگامي كه با هم كنار قصر متوكل بوديم آرزو كردم كه ايكاش از طرف حضرت، عجلاللهتعاليفرجه، چند درهم تبركا به من عنايت ميشد، چون امسال اول سالي است كه همراه تو به سامره و بيتحضرت، عجلاللهتعاليفرجه، آمدهام. من هم گفتم: «پس اينها را بگير كه خداوند آن را به تو عطا نموده است.»
ر.ك: بحار - ج51 - ص332 -333؛ كمالالدين – صدوق