اشاره: بيش از هزار سال است كه مسجد مقدس جمكران ميعادگاه منتظران و سجدهگاه مشتاقان كوي مهدي، عليهالسلام است. و هر شب چهارشنبه هزاران عاشق دلسوخته از گوشه و كنار ايران اسلامي و ديگر كشورها به اين مسجد رو ميآورند تا شايد نشاني از آن يار غايب از نظر بيايند.
به منظور فراهم آوردن امكان ارتباط گستردهتر خوانندگان موعود با مسجد شريف جمكران بر آن شديم كه در هر شماره صفحاتي را به اين مسجد اختصاص دهيم.
مطالبي كه در اين صفحات درج ميشود همگي توسط معاونت فرهنگي مسجد مقدس جمكران تهيه و تدوين شده و در اختيار علاقهمندان موعود قرار گرفته است.
كلام نور
قال المهدي، عليهالسلام: فلأندبنك صباحاً و مساءً و لأبكينَ لك بدل الدموع دماً...
حضرت مهدي، عليهالسلام، فرمود: هر صبح و شام براي تو ندبه و زاري مينمايم و به جاي اشك خون گريه ميكنم... (زيارت وارده از ناحيه مقدسه)
همه ساله مقارن ايام محرم و صفر به موازات برگزاري مجالس باشكوه سوگواري امام حسين، عليهالسلام، در منابر و محافل و نشستهايي كه بدين منظور تشكيل ميشود، ابعاد گوناگون نهضت بزرگ عاشورا مورد بررسي قرار ميگيرد و پژوهشگران و انديشمندان به سؤالات و شبهات و دلمشغوليهاي موجود در اين زمينه پاسخهاي لازم را با توجه به سطح معلومات و توان علمي افراد شركت كننده در اين نشستها ارايه ميكنند. از جمله پرسشهايي كه به شكلهاي مختلف توسط افراد زيادي مطرح ميگردد مسأله فلسفه سوگواري بر امام حسين، عليهالسلام، است. هر چند بر اين پرسش به شيوههاي مختلف ميتوان جواب داد ولي به نظر ميرسد مناسبترين روش در ارايه پاسخ آن باشد كه در ابتدا ديدگاههاي موجود در اين زمينه شناسايي شود سپس در منشأ و علل پيدايش اين ديدگاهها دقت لازم مبذول گردد.
بر اين اساس از بررسيهاي تاريخي چنين معلوم ميشود كه همواره دو عكسالعمل متفاوت در برپايي مراسم سوگواري و گريه و زاري بر امام حسين، عليهالسلام، وجود داشته است. از يك طرف به شهادت اسناد معتبر روايي همه اولياي الهي در طول تاريخ به برگزاري هرچه باشكوهتر اين مراسم اهتمام داشتهاند. چنانكه از امام صادق، عليهالسلام، نقل شده است كه حضرت سجاد، عليهالسلام، پس از جريان عاشورا تا آخر عمرشان عزادار بودند چون براي آن حضرت طعام و نوشيدني ميآوردند بياختيار به ياد مصائب امام حسين عليهالسلام، و ياران باوفاي او ميافتادند و اشك از چشمان مباركشان سرازير ميشد.
و از تعابير به كار رفته در زيارتي كه از ناحيه مقدسه امام زمان، عليهالسلام، صادر شده است مخصوصاً از عبارتي كه در آغاز اين نوشته آورده شد به خوبي معلوم ميشود كه آخرين حجت بحق الهي هر صبح و شام به ياد مصيبتهاي امام حسين، عليهالسلام، خون گريه ميكنند.
همچنين دهها روايت از پيامبر اكرم، صلياللهعليهوآله، و ائمه اطهار، عليهالسلام، درباره فضيلت و ثواب و فوايد گريه و سوگواري بر امام حسين، عليهالسلام، در متون روايي وارد شده است و در ضمن يكي از آنها تصريح ميشود كه در روز قيامت همه چشمها گريان خواهند بود به جز چشمي كه بر امام حسين، عليهالسلام، گريه كرده
باشد.1
با اين همه افراد و جريانهاي زيادي هم با اين مراسم در طول تاريخ به مخالفت برخاستهاند به عنوان نمونه ميتوان از حاكم غاصب متوكل عباسي نام برد كه از طريق بسيج تمام امكانات خود علاوه بر خراب كردن قبر مبارك امام حسين، عليهالسلام، دستور داد تا تمام افرادي را كه مبادرت به زيارت آن حضرت ميكنند بازداشت كرده و مورد آزار و اذيت قرار دهند و حتي نقل شده است دهها نفر را به اين جرم به شهادت رساندند...2
و گروهي از عالمان نيز در راستاي سياست امويان و عباسيان فتوا دادهاند از جمله »غزالي« ميگويد:
يحرم علي الواعظ و غيره رواية مقتل الحسين، عليهالسلام...
بر واعظ و غير واعظ ذكر مصائب امام حسين، عليهالسلام، حرام است...
و يا صاحب تفسير روحالبيان ميگويد:
... من قرأ يوم عاشورا و اوائل المحرم مقتل الحسين فقد تشبه بالروافض...
هر كسي كه در روز عاشورا يا روزهاي اول ماه محرم مصيبتهاي امام حسين، عليهالسلام، را ذكر كند به رافضيها (شيعهها) شباهت پيدا كرده است...3
باز در اين زمينه ميتوان به عملكرد دست نشاندههاي بيگانگان در جوامع اسلام اشاره كرد كه به دستور اربابان خود از برگزاري اين قبيل مراسم جلوگيري به عمل ميآورند؛ از جمله اين افراد كه در ايران به چنين مأموريتي موظف شده بود رضاخان بود كه وي مأموريت داشت تا در راستاي اسلامزدايي از انجام آداب و مراسم اسلامي از جمله سوگواري براي امام حسين، عليهالسلام، جلوگيري به عمل آورد يا حداقل آن را محدود سازد 4 و...
بديهي است كه منشأ هر يك از اين دو دسته از عكسالعملها در آثاري است كه بر اين مراسم مترتب ميگردد و از دقت در كم و كيف اين موضوع معلوم ميگردد كه مراسم عزاداري بر امام حسين، عليهالسلام، دو نوع آثار فردي و اجتماعي در پي داشته و دارد كه بعضي از آثار فردي آن عبارت است از: هماهنگ شدن فرد با اهداف امام حسين، عليهالسلام، نجات از آتش جهنم ارتباط قلبي با پيامبر، صلياللهعليهوآله، همراهي با حضرت زهرا، عليهماالسلام، تأسي بر امام زمان، عليهالسلام و...
در بعد اجتماعي هم اين كار سبب حفظ شريعت و احياء احكام مكتب اهل بيت، عليهمالسلام، و در يك كلام ضامن بقاي دين و دستاوردهاي آن است و به علاوه اين كار يكي از مناسبترين روشهاي مبارزه با ظلم ستمكاران و افشاي جنايات آنهاست.
از تأمل و تدبر در علل مخالفت دشمنان اهلبيت، عليهمالسلام، با برگزاري مجالس و مراسم سوگواري اين حقيقت روشن ميگردد كه علت اصلي ممانعت آنها از اين كار مبارزه با آثار احياگرانه مكتبي و ظلمستيزانه اجتماعي نهضت عاشورا بوده است. چرا كه با زنده بودن خاطره اين قيام ستم سوز عرصه براي تعدي ستمگران و اهل باطل در سرتاسر جهان تنگ ميشود. لذا در مبارزات ضد استعماري، گاندي هم مناسبترين روش مبارزه با استعمار پير انگليس را تبعيت از شيوه حياتبخش امام حسين، عليهالسلام، ذكر ميكند.
با توجه به نقش مهم عاشورا در احياي روحيه ظلمستيزي بود كه امام راحل، قدسسره، همواره نسبت به بزرگداشت قيام عاشورا تأكيد ميكردند و درصدد احيا مجدد اصول آن بودند. مارتين كرامر در اين باره مينويسد:
آثار وسيعي كه انقلاب اسلامي به وجود آورده است نشان ميدهد كه چگونه )امام( خميني برانگيزندهترين موضوعات مذهب شيعه را در جهت جنبش خود به كار بسته است. سياسي كردن مراسم ساليانه عاشورا يا همان فاجعه كربلا يكي از نمونههاي بارز اين اقدام است. در برگزاري مراسم سنتي عاشورا هدف از سوگواري براي امام حسين، عليهالسلام، آن است كه شفاعت او را به دست آورند. شركتكنندگان در اين مراسم با غم و اندوه سوگواري ميكنند و خود آزاري )سينهزني - زنجيرزني و...( به عنوان نشانهاي از عزاداري مرسوم است. عاشوراي سنتي تظاهراتي است براي نشان دادن دلسوزي نسبت به امام حسين شهيد و نيز طلب رستگاري از طريق سوگواري. اما در دهههاي اخير مراسم عاشورا سياسي شد و شخصيتهاي اصلي آن يعني امام حسين شهيد و مخالف جبار او »يزيد« به مظاهر مبارزه هميشگي ميان ظلم و رستگاري مبدل شدند در هر عصري يزيدي جديد ظهور ميكند و مبارزه با ظلم بر هر فرد مؤمني واجب است...5
از آنجا كه دشمنان خارجي و عوامل آگاه و ناآگاه داخلي آنها ياراي مخالفت مستقيم با اصل نهضت امام حسين، عليهالسلام، را ندارند لذا به شيوههايي چون ايجاد تحريف و انحراف در اصول و اهداف و محتواي پيامهاي مراسم سوگواري امام حسين، عليهالسلام، و شكل خرافي دادن به قالب و ظاهر اين مراسم و همينطور ارايه تحليلهاي نادرست و تخطئه اصل اين مراسم و... متوسل ميشوند. البته اين كار اختصاص به عصر ما ندارد كه با نوشتن مقالاتي تحت عنوان »خون به خون شستن محال آمد محال« تلاش ميشود تا از اهميت نهضت بينظير عاشورا كاسته شده و اين مراسم رفته رفته به فراموشي سپرد شود؛ بلكه در تمم برهههاي تاريخي عمال قدرتهاي نامشروع يا فريبخوردگان سادهانديش به اين گونه از كارها دست زدهاند. به عنوان مثال فردي چون غزالي ضمن حرام دانستن مراسم سوگواري امام حسين، عليهالسلام، ميگويد: ».. اين مراسم سبب تشديد خصومت و دشمني در بين مسلمانان و طعن بر صحابه ميشود چرا كه طرفين منازعه در واقعه عاشورا) امام حسين، عليهالسلام، و يزيدبن معاويه و خود معاويه( هر كدام صاحب نظر بودند و اين واقعه به واسطه اختلاف در اجتهاد پيش آمده است وگرنه اين كار ناشي از دنياطلبي يا رياستطلبي امثال معاويه نبوده است!!!«
و در اين زمينه استاد شهيد مرتضي مطهري مينويسد:
... شخصي به نام محمدمسعود ضمن مقايسه عكسالعمل شيعيان با عملكرد و برخورد مسيحيان در مورد شهادت حضرت مسيح، عليهالسلام، )كه معتقدند حضرت عيسي، عليهالسلام، شهيد شده است( مينويسد: ملتي كه هزار سال بر شهادت شهيد خود گريه كند و متأسف باشد؛ ناچار ملتي زبون و بيدست و پا و فرار كن از معركه بار ميآيد ولي ملتي كه دو هزار سال شهادت شهيدش را جشن بگيرد خواه ناخواه ملتي قوي و نيرومند و فداكار است...6
عليرغم اين همه تلاش كه حداقل با هدف كاستن از اهميت مراسم بزرگداشت خاطره عاشورا انجام گرفته است به بركت تلاشهاي بيوقفه و طاقتفرساي پاسداران مرزهاي فرهنگ و عقايد اسلامي تمامي اين توطئهها نقش بر آب شده است لذا هر سال بيش از پيش شاهد هرچه باشكوهتر برگزار شدن اين مراسم با بركت هستيم و اين كار در حد خود به استمرار حيات افتخارآفرين مكتب تشيع و اسلام ناب محمدي، صلياللهعليهوآله، كمك مينمايد.
از مجموعه مطالب گفته شده نتيجه ميگيريم: گريه بر امام حسين، عليهالسلام، و برپا داشتن مجالس سوگواري تنها يك عكسالعمل ساده عاطفي و احساسي نسبت به يك شخصيت و يا يك واقعه دلخراش نيست، بلكه اين كار بمانند گريههاي حضرت زهرا، صلياللهعليهوآله، در بيت الاحزان و سوگواريهاي حضرت سجاد بعد از حادثه عاشورا و... يكي از شيوههاي مهم مبارزه با اساس ستم و ستمگري و بيدارسازي وجدانهاي خفته و دچار غفلت شده تمام جوامع بشري است تا در موفقيتهاي حساس و خطير از طريق تأسي به حسينبنعلي، عليهالسلام،
خود را از قيد و بندهاي ظالمانه و به دور از شأن و منزلت انساني رها سازند و آزادمرد باشند.
پينوشتها:
پی‌نوشت‌ها:
پينوشتها:
پانویس‌های این مقاله
- ۱
1.بحارالانوار، جلد 44، ص 292.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۲
2. در كربلا چه گذشت، ص 889.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۳
3. الغدير، ج 1، ص 211.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۴
4. ايران در دوره رضاخان، ص 69، و 104 به بعد.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۵
5. مارتين كرامر يكي از مسؤولان و اعضاي فعال كنفرانس بينالمللي »تشيع، مقاومت، انقلاب« كه در سال 1983 در مركز مطالعات اديان )وابسته به دانشگاه تلآويو( برگزار شد. )روزنامه جمهوري اسلامي، 22 ارديبهشت 78)
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۶
6. قيام و انقلاب مهدي، عليهالسلام، ص 110.
پرسش و پاسخ
آیا این سخن درست است که امام زمان(ع) با شمشیر قیام خواهد کرد؟ چرا از سایر شیوه‌ها استفاده نمی‌کنند. به علاوه با توجّه به پیشرفت‌های خارق‌العادة بشر در زمینة صنایع نظامی، مگر شمشیر می‌تواند در مقابل این سلاح‌های پیچیده کارایی داشته باشد؟
از دقت در مجموعه روایات مربوط به معارف امام زمان (ع) به وضوح معلوم می شود که قیام آن حضرت یک قیام مسلحانه خواهد بود و به این حقیقت با تعابیر مختلف اشاره شده است. زبد بن شحام می گوید: امام زین العابدین (ع) می فرمودند: در قائم ما چند سنت از سنن پیامبران وجود دارد… سنتی که از پیامبر اکرم (ص) دارند این که وی نیز همانند رسول اکرم (ص) با شمشیر قیام خواهد کرد.1
در نوشته ای به خط امام حسن عسکری (ع) آمده است:... حجت خدا بر مردم با شمشیر برهنه ظهور خواهند کرد تا حق را غلبه بخشند... 2
عدم توجه به سایر قسمت های این دسته از روایات یا روایت های دیگری که مضمون این روایات را کامل می سازند سبب شده است که دوستان ناآگاه تصویری مخدوش و نامناسب از مسأله ظهور امام زمان (ع) در ذهن داشته باشند و این امر خود بستر و زمینه ای را فراهم ساخته است تا دشمنان آگاه از طریق تصرف در مفهوم یا ایجاد تحریف در متن و موضوع این قبیل از روایات، حقیقت مسأله مهدویت را بر خلاف آن چه که هست نشان دهند و حتی امروزه شاهد هستیم که به کمک ابزارهای تبلیغاتی مدرن، این مسأله را به عنوان یک اندیشه خطرناکی که فرهنگ و تمدن بشری را تهدید می نماید معرفی می کنند. ساختن فیلم هایی چون «نوسترآ داموس» از جمله این فعالیت هاست که در ضمن آن عوامل استکبار جهانی و صهیونیست بین الملل تلاش می کنند که «مهدی موعود» را ضد صلح و امنیت و جنگ طلب و … معرفی نمایند و از این طریق به تخطئه تفکر مهدویت می پردازند.
در حالی که اگر کسی اندک تأملی در اهداف کلی همه آیین های الهی و از جمله مکتب اسلام بنماید به خوبی متوجه می شود که هدف اصلی تک تک احکام و قوانین و مقررات الهی حاکمیت بخشیدن به ارزش هایی است که کمترین نتیجه آن ها ایجاد صلح و آرامش و امنیت در جوامع است، تا در سایر آن همه افراد به کمال انسانی خویش دست یابند.
اگر در برخی از موارد سخن از شمشیر و مبارزه و جهاد به میان آمده است این به شرایط و موقعیت های ویژه ای اختصاص دارد که شیوه های دیگر مؤثر و نتیجه بخش نیستند.
بر این اساس امام زمان (ع) نیز همانند پیامبر اکرم (ص) و امیرالمؤمنین (ع) نخست مخالفان را از طریق منطق و موعظه به پذیرش حقیقت دعوت می کنند و بر شبهات و سئوالات و دغدغه های فکری و اعتقادی آن ها مناسب ترین پاسخ را ارائه می دهند و حجت را برای همگان تمام می نمایند، در نتیجه اغلب افراد حقیقت خواه و غیر مغرض نیز به راه راست هدایت شده مسیر سعادت را در پیش می گیرند. با این همه در مقابل، تعدادی هم به جهت پیروی از هواهای نفسانی چون این دعوت را متعارض با منافع غیر مشروع خود می بینند با آن به مخالفت بر می خیزند و از هیچ گونه ظلم و ستم و طغیان و سرکشی و... خودداری نمی کنند. در چنین شرایطی که منطق و استدلال و ارشاد و موعظه نتیجه ای در پی
ندارد و در عین حال حجت بر همه افراد تمام شده است و جای هیچگونه عذر و بهانه برای سرپیچی از حقیقت برای کسی باقی نمانده و در مستکبران و ستم پیشه گان و زورمندان خونخوار جز زبان زور چیز دیگری مؤثر واقع نمی شود، حضرت بالاجبار دست به شمشیر می برند و از آن طریق جلو تعدی و سرکشی ظلم پیشه گان را می گیرند و محرومان و مستضعفان را به حق شان می رسانند. به عبارت دیگر روزگار مهدی موعود (ع) روزگار خوار شدن زورداران و فساد پیشه گان است. اگر در زمان های گذشته علی رغم تلاش اولیای الهی، جباران و ستمگران به سرکشی و تعدی ادامه می دادند و حتی انبیا و اولیا را به قتل می رساندند، در روزگار امام زمان (ع) فرصت آن را پیدا نمی کنند که به جنایات خود استمرار ببخشند و مصلحان و پاکان را شهید سازند و صحنه هایی همانند صحنه عاشورا را تجدید نمایند.
آری مهدی (ع) دست انتقام خداست که انتقام مظلومان و محرومان را از ستمگران و مستکبران خواهد گرفت و خوبی ها را در سر تا سر جهان حاکم خواهد ساخت و صالحان و مستضعفان را که وارثان زمین اند به عزت خواهد رساند و دشمنان حقیقت و طواغیت و گمراه کنندگان را به خاک مذلت خواهد نشاند.
در پاسخ به این سئوال که شمشیر چگونه در مقابل ابزارهای پیشرفته نظامی مدرن می تواند کارایی داشته باشد؟ احتمالاتی مطرح شده است:
الف) شاید خروج با شمشیر کنایه از جنگ و مأموریت الهی برای جهان باشد؛ یعنی امام زمان (ع) برای رسیدن به اهداف خود از قدرت و نیروی نظامی استفاده خواهند کرد و مردم گمان نکنند که آن حضرت به موعظه و پند و اندرز اکتفا می نمایند. بنابراین دیدگاه، مقصود از قیام شمشیر این نیست که سلاح جنگی امام زمان (ع) منحصر به شمشیر خواهد بود و از به کارگیری ادوات جنگی رایج خودداری خواهد کرد. چه بسا آن حضرت از بهترین شیوه های جنگی و از مدرن ترین آلات و ابزارهای نظامی موجود جهت پیشبرد نهضت خود استفاده کنند و یا حتی به واسطه توان علمی فوق العاده ای که دارند خودشان سلاح های پیشرفته تری را اختراع کنند و به وسیله آن ها با تمام ابزارها و وسایل جنگی موجود در آن عصر غالب شوند.
ب) احتمال دیگر این است که یا به جهت رشد فکری بشر و ارتقا سطح فرهنگ و اندیشه انسان ها و برطرف شدن عناد و جهالت و ... در آن عصر انسان از تولید سلاح های خطرناک کشتار جمعی دست برخواهد داشت و تمام سلاح های موجود اتمی و هسته ای و... را نابود خواهد ساخت و در نتیجه برای از بین بردن نارسایی های موجود، نیازی به استفاده از سلاح های پیچیده نخواهد بود؛ لذا برای استقرار عدالت و صلح و امنیت شمشیر معمولی هم کفایت خواهد کرد. در نتیجه حضرت به کمک شمشیر نظام واحد عادلانه جهانی را در سر تا سر عالم ایجاد خواهد نمود.
و یا این که قبل از ظهور آن حضرت در نتیجه وقوع جنگ های بزرگ، تمام دستاوردهای علمی و صنعتی جهان نابود خواهد شد و بشر به واسطه از دست دادن تمام امکانات پیشرفته که حاصل هزاران سال تلاش و تجربه فکری و علمی انسان بوده است، از یک زندگی ابتدایی و بسیار ساده برخوردار خواهد بود که شمشیر یک سلاح پیشرفته محسوب خواهد شد و برای ایجاد یک جامعه واحد جهانی کفایت خواهد کرد. و یا به خاطر یک سلسله علل معنوی و مادی دیگر که برای ما معلوم نیست، وسایل جنگی پیشرفته در زمان ظهور امام زمان (ع) بدون استفاده خواهند ماند؛ اما شمشیر در چنین شرایطی از چنان کارایی بالایی برخوردار می شود که در سرتاسر عالم صلح و امنیت به کمک آن قابل تحقق می گردد و در نتیجه آن حضرت به کمک این ابزار ساده جنگی، تمام حکومت های استکباری را نابود ساخته و نظام عدل اسلامی را در تمام جهان حاکمیت خواهد بخشید.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۱
1. اثبات الهداة، ج 3، ص 466، روایت 124.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۲
2. بحارالانوار، ج 26، ص 264، روایت 49.
ادامه از صفحة 8
نميروند، بلكه آنها به جايي رسيدهاند كه اصلا وسوسه و بدي به طرف آنها نميرود. درباره يوسف صديق، عليهالسلام، فرمود:
كذلك لنصرف عنه السوء و الفحشاء. (20)
نفرمود: «لنصرفه عن السوء»؛ ما او را از بدي باز داشتيم. فرمود: اصلا بدي به سراغ او نميآيد.
چرا بعضيها خيال سرقت را در سر نميپرورند. مثلا انسان مؤمني كه متمكن است، امكان ندارد كه كسي او را وسوسه كند كه بيا سرقت كن. يك همچو خيالي به سراغ او نميآيد. چون او منزه است از اينكه دستبه چنين كارهايي بزند ممكن است درباره گناهان ديگر تصميم بگيرد و بعد منصرف شود، ولي بعضي از گناهان اصلا به سراغ او نميآيد.
لذا در مورد حضرت يوسف صديق، عليهالسلام، فرمود: اصلا گناه به سراغ او نميآيد. اصلا بدي را از او منصرف كرديم. البته وجود مبارك حضرت يوسف صديق مقامي برتر از اين هم دارد.
وجود مبارك حضرت ولي عصر، ارواحنا فداه، كه ظهور ميكند، براي اين است كه انسانها را به اين مقام برساند، اين هدف از آفرينش انسان است و تاكنون چنين هدفي ظهور نكرده است.
گاهي اوحدي از انسانها در زواياي اين عالم به اين مقام رسيدهاند اما اين برخلاف آن است كه جامعه بشري فرهنگش، فرهنگ نور باشد.
كسي بايد فرهنگ نور را محقق كند كه خليفه خدا و وارث زمين باشد، به همان گونه كه بهشتيان زمين را به ارث ميبرند، حكومت الهي را به ارث ببرد.
همانطور كه هيچ جاني از اعضاء و جوارح غافل نيست؛ يعني اگر چشم ما به سمتي متوجه شد، حتما جان ما آگاه است، و دست ما كاري انجام داد، جان ما خبير است؛ وجود مبارك حضرت ولي عصر، ارواحنا فداه، كه جان جانان است آنچه در خاطرهها ميگذرد، به اذن خدا عليم است، چون انساني است كامل و رابط بين همه ما و او. اين نه براي آن است كه خداوند نيازمند به اوستبلكه براي آن است كه ما محتاج به نردبان و طناب هستيم.
اگر خدا بخواهد، ما را دستگير كرده و مچ ما را بگيرد، نيازي به طناب ندارد، اما براي اينكه دستمان به دامان بي داماني او برسد، قرآن را آويخته، تا به آن چنگ بزنيم:
واعتصموا بحبلالله جميعا. (21)
كسي كه به چاه افتاده نيازمند طناب است، اما كسي كه اشراف مطلق دارد نياز به طناب ندارد، اين انسان است كه نيازمند استبه وسيله انسان كامل، به ذات اقدس اله باريابد.
بنابراين وقتي وجود مبارك حضرت ولي عصر ظهور كند، هدف همه انبياء، از راه ارث زمين، از راه خلافت ذات اقدس اله اجرامي شود.
البته، ناگفته نماند اين كار، كار بسيار سختي است؛ زيرا گاهي افراد عادي در شرايط متعارف به سرمي برند و حاكمي ميخواهد آنها را اصلاح كند، يك وقت است كه دنيا پر از ظلم و جور شده است. الآن وقتي بررسي ميكنيم، ميبينيم، قسمت مهم بودجه روي زمين صرف كشتار مردم ميشود؛ يعني آن مقدار بودجهاي كه صرف خونريزي و افساد ميشود، بيش از آن مقداري است كه صرف تامين نيازهاي مردم است.
تمام اين كارخانهها و شركتهاي مهم اسلحه سازي، شبانه روز، سه شيفته كار ميكنند و هر روز هم يك عدهاي اين اسلحهها را حمل و نقل ميكنند و عدهاي آن را ميفروشند، عدهاي هم مصرف ميكنند.
يا مواد مخدر و يا علل و عوامل فساد ديگر، قسمت مهم بودجه روي زمين صرف فساد ميشود.
قرآن كريم ميفرمايد:
ان الملوك اذا دخلوا قرية افسدوها و جعلوا اعزة اهلها اذلة. (22)
كار حاكمان ستم اين است.
شما حالا بررسي كنيد اكثر بودجه روي زمين براي كشتن و خونريزي و فساد و افساد مصرف ميشود نه براي تامين نان و آب مردم. اگر كسي بخواهد چنين فساد جهانگيري را اصلاح كند، كاري جز كار ولوي نخواهد بود. فرمود: او زميني را كه پر از جور شده پر از عدل ميكند. تمام روايتهايي كه علماي شيعه و سني، از وجود مبارك پيامبر اكرم، صلياللهعليهوآله، كردهاند، اين است كه وجود مبارك ولي عصر، ارواحنافداه، وقتي ظهور پيدا كرد، زمين را پر از قسط و عدل ميكند:
يملا الله به الارض عدلا و قسطا (23)
اين تعبير در قرآن كريم به اين صورت نيامده اما به اين صورت آمده كه:
ليظهره علي الدين كله و لوكره المشركون. (24)
و يا:
ليظهره عليالدين كله و كفي بالله شهيدا. (25)
در قرآن به اين صورت نيامده كه بالاخره جهان پر از عدل و داد ميشود، اما فرمود: روزي فرا ميرسد كه دين حق فراگير ميشود و همه افكار را تحتالشعاع قرار ميدهد، اگر فرهنگ، فرهنگ الهي شد و انسان، انسانيتخود را بازيافت، از آن پس حفظ اين نورانيت آسان است.
خداي متعال در مقام معرفي انسان در كتاب خودش ميفرمايد: انسان «حي متاله» است، ديگران ميگويند: انسان «حيوان ناطق» است؛ يعني زندهاي است كه حرف ميزند. اما تعبير ذات اقدس اله اين نيست كه هر زندهاي كه حرف بزند انسان است؛ زيرا عدهاي شياطينالانساند و عدهاي هم هستند كه:
لهم قلوب لا يفقهون بها و لهم اذان لا يسمعون بها و لهم اعين لا يبصرون بها اولئك كالانعام بل هم اضل. (26)
«حي متاله» انساني است كه حيات او در تاله خلاصه ميشود و تاله او يعني ذوب در الهيت. و ذوب در الهيت آن است كه انسان هم انديشه او الهي شود و هم بينش و كوشش او الهي گردد. چنين انساني ميتواند زمينهاي فراهم كند كه آن خليفه الهي ظهور كند.
اعتقاد ما اماميه آن است كه مهدي موجود، موعود است و گرنه خيليها به مهدي موعود معتقدند.
با ظهور آن حضرت هم «علمالدراسة» ظهور ميكند و هم «علمالخلافة» و هم فرهنگ عمومي مردم «حي متالهانه» ميشود.
به تعبير روايات با آن حضرت خداوند زمين را پر از عدل و داد ميكند و به تعبير قرآن كريم زمين مظهر «ليظهره عليالدين كله» ميگردد. و دين كامل حق بر آن حاكم ميشود.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۱
1. «دنياكم هذه ازهد عندي من عفطة عنز» نهجالبلاغه، خطبه3.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۲
2. سوره آل عمران (3) آيه26.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۳
3. سوره نساء (4)، آيه 54.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۴
4. سوره اعراف (7)، آيه 128.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۵
5. سوره قصص (28)، آيه 5.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۶
6. ر.ك: المجلسي، محمدباقر، بحارالانوار، ج2، ص292/293، ج13
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۷
7. سوره فرقان (25)، آيه 58.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۸
8. سوره سبا (34)، آيه3.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۹
9. سوره مريم (19)، آيه 64.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۱۰
10. سوره ق (50)، آيه 15.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۱۱
11. سوره انفال (8)، آيه17.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۱۲
12. همان.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۱۳
13. سوره مؤمنون (23)، آيه 11.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۱۴
14. سوره زمر (39)، آيه 74.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۱۵
15. سوره بقره (2)، آيه129؛ سوره آل عمران (3)، آيه 164؛ سوره جمعه (62)، آيه2.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۱۶
16. سوره حديد (57)، آيه 25.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۱۷
17. المجلسي، محمدباقر، همان، ج82، ص307؛ ج78، ص60.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۱۸
18. «الزكاة جعلت... قربانا لاهل الاسلام». همان، ج33، ص450.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۱۹
19. سوره ابراهيم (14)، آيه 1.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۲۰
20. سوره يوسف (12)، آيه 24.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۲۱
21. سوره آل عمران (3)، آيه 101.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۲۲
22. سوره نمل (27)، آيه 34.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۲۳
23. المجلسي، محمدباقر، همان،ج51، ص12.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۲۴
24. سوره توبه (9)، آيه33؛ سوره صف (61)، آيه 61.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۲۵
25. سوره فتح (48)، آيه 28.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۲۶
26. سوره اعراف (7)، آيه179.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑