پيرامون نام تو

مهدي مظفري ساوجي

در بهت كلمات گنگ سرگردانم. مي‏خواهم به نام تو با شكوفه‏هاي زلال غزل ترانه‏اي بسازم عاشقانه، سليس و سبز. مي‏خواهم به خاطر تو همه واژه‏ها را با حنجره دريا تلفظ كنم، مي‏خواهم آوازهاي خسته ماه را با نسيم حنجره تو آشنا كنم. من در حوالي همين اندوه، همين اندوه پر ستاره عاشق شدم؛ در حوالي همين رؤيا.

من حنجره‏ام را وقف سرودن آهنگ آه تو كرده‏ام. وقف ستاره‏هايي كه هنگام سپيده‏دم، براي سجاده نيايش تو عطر و گلاب مي‏آورند، و در رقص اسپند و عود تو را به تماشا و تجلي مي‏خوانند. من حنجره‏ام را به ماه بخشيده‏ام كه صبورانه نخ آوازش را به ضريح انتظار تو گره زده است.

تو در ميان خاطرات و خوابهاي گمشده، تو در ميان ترانه‏هاي سرشار از رود و رؤيا، تو در ميان غزلهاي مالامال از راز و رؤيت گم شده‏اي. مرا توان سرودن نام تو نيست. حتي اگر تمام شاعران با همه كلماتشان بسيج‏شوند باز هم حنجره‏شان در تلفظ نام تو لال مي‏ماند.

در بي‏ستاره‏ترين شب قطبي نشسته‏ام، بي‏چراغ و غزل، كسي آواز مي‏خواند، كسي دارد براي شبهاي تنهايي ماه، ستاره مي‏بافد. و من نمي‏دانم چرا ديگر نسيم تو در حوالي بغض غزلهايم نمي‏وزد. و من نمي‏دانم چرا ديگر موسيقي گل سرخ اندوه تو از پيراهن رؤياهايم به گوش نمي‏رسد. و من نمي‏دانم چرا ديگر ماه به خواب واژه‏هايم نمي‏آيد.

اگر از من بپرسي، اگر از شعرهايم بپرسي، اگر از اين لاله‏هاي شعله‏ور در باد بپرسي، اگر از اين پرنده‏هاي خيس بي‏آشيان بپرسي، خواهي ديد كه اينهمه نگاه نگران بيهوده تو را آه نمي‏كشند. با دستهاي آفتابي‏ات بيا و شبهاي خاموش خاك را ستاره باران كن.

ناگهان نام تو در شعرم نقش مي‏بندد. قاصدكها پيرامون نام تو به رقص مي‏آيند. ناگهان واژه‏ها آتش مي‏گيرند. پروانه‏ها مي‏آيند، و دسته دسته در تو گم مي‏شوند.

و من پريشان و مبهوت، در هلهله قاصدكها و پروانه‏ها دوباره تو را گم مي‏كنم. نالان و حيران به تماشا مي‏ايستم. قاصدكها هنوز پيرامون نام تو مي‏چرخند، و پروانه‏ها مدام در تو گم مي‏شوند.

از آسماني زلال مي‏آيي، با عطري غريب. ناگهان زيبايي در نگاهت‏سرشار از شكوفه مي‏شود. فرشته‏ها در بهشت نيايش تو به سماع مي‏نشينند. ناگهان، خاك در طلوع نسيمي فرح‏بخش، به صبح نزديكتر مي‏شود.

زمين سرگردان‏ترين سياره اين منظومه پريشان است. و ما هر روز در تلفيق آدمها و آهنها متولد مي‏شويم، و در خاكهاي بيمار گندم مي‏كاريم و گناه مي‏درويم. و زمين ديگر به اين قلبهاي سيماني عادت كرده است. و چشمهاي زمين ديگر حتي از رصد آسمان ناتوانند. و زمين ديگر از ما انتظار محبت ندارد، و مي‏داند كه در يكي از همين لحظه‏هاي بي‏رؤيا عقربه زنگ زده ساعتش شمارش معكوس را آغاز مي‏كند.