جمعه‏هاي انتظار

در شعر شاعران شوريده حضرت مهدي

رضا قاسم‏زاده

آدينه، آيينه جمال نماي حضرت قائم بقية‏الله، عجل‏الله‏تعالي‏فرجه، است و روز وصال و باريافتن به بارگاه عظيم پادشاه ملك امكان، حضرت مهدي، عجل‏الله‏تعالي‏فرجه، روز موعود است و نزول وعده جاويد حق. روز جمعه يا آدينه اختصاص به مقام كبريايي حضرت ولي عصر، عجل‏الله‏تعالي‏فرجه، داشته و در اشعار شاعران شوريده حضرتش از جلوه و درخشش ويژه‏اي برخوردار است. موضوع (آدينه يا جمعه) در اشعار شاعران معاصر بصورت گسترده مطرح گرديده است كه به نمونه‏هايي از آن اشاره مي‏كنيم:

در آسمان دل گل مهتاب خنديد

خورشيد بعد از فترت ديرينه گل كرد

من جمعه‏ها را كوچه كوچه خيمه بستم

اما نگاهت در كدام آدينه گل كرد

اشك محبت ريخت از چشمان عاشق

وقتي سيماي تو در آدينه گل كرد

غلامرضا زربانويي – رضا

آيينه‏دلي، خوش‏گهري، پاك‏سرشتي

خورشيدرخي، ماه‏وشي، مظهر دادار

در ليله آدينه ز نرگس شده پيدا

ماننده ز درياي حقيقت، در شهوار

ابواب هدايت‏به رخ خلق شده باز

اسباب سعادت، همه گرديد پديدار

كيومرث سپهر - لاهيجي

دلم پر ز بوي ياس كردم

خدا را پيش تو احساس كردم

زمستانهاي من دور از بهارند

تمام جمعه‏هايم بي قرارند

سيدمحمد موسوي‏پور

اندوه غروب پير «جمعه‏»!

اي ياد تو دستگير «جمعه‏»!

احساس غمت‏سفير جمعه

كي مي‏رسي اي «امير جمعه‏»!

سيدمحمد سادات اخوي

اي كه هستي صاحب آدينه‏ها

اي صفا و پاكي آيينه‏ها

اي ميان خلقي و ناديدني

بي سخن گويي هزاران گفتني

اي تمام عرش سرگردان تو

نور خورشيد از رخ تابان تو

مهدي ثاني – خاني

كدام جمعه به ابهام خاك مي‏باري

زمين و خاك پر از اشتباه تقصيرند

مرضيه مختارنژاد

جمعه‏ها با عشق و يك دنيا اميد

ندبه خوانم ندبه گويم با اميد

عصر جمعه مي‏شود دلها غمين

ليك اميد ظهورت اي امين

غصه را از سينه بيرون مي‏كند

آه عشقت‏با دلم چون مي‏كند

فرشته خوه

الا اي عطر دين ما كجايي ؟

شه خضرانشين ما كجايي؟

مذاب كوره آهنگرانم

به يادت جمعه‏ها در جمكرانم

تو را احوال مي‏پرسم زمردم

چه در سهله، چه در كوفه، چه در قم

احمد عزيزي

خواب ديدم؛ خارها بي‏حس شدند

ناگهان؛ گلها همه نرگس شدند

آسمان از هشت‏سو آيينه ريخت

از تمام هفت روز آدينه ريخت

ناگهان دروازه مشرق شكافت

عشق آمد، سينه منطق شكافت

خليل ذكاوت

در پشت قاب چشم تو تفسير مي‏شود

آيينه‏هاي باكره جمعه، با وضو

بوي لطيف دانه سيبي كه مي‏وزد

يادي است تا دقايق شبهاي روبرو

يزدان خوشحال شرفشادهي

کدام جمعه؟ ندانسته‏ام ولي پيداست

كه آن وديعه پروردگار در راه است

دلم خوش است ميان شكنجه پاييز

چه باشم و چه نباشم بهار در راه است

محمود سنجري

هر جمعه دلم اسير ديدار تو بود

انديشه پر از هجوم افكار تو بود

تا در شب آدينه نشستم به نماز

هر ذره شب نشان اسرار تو بود

اسفنديار زركوب

اي كاش شود چون تو بباريم همه

در ذهن كوير، گل بكاريم همه

گفتند كه يك جمعه تو خواهي آمد

تا آمدنت در انتظاريم همه

ندا جمالي

خيره به آدينه‏ام تا كه نمايان شوي

در دل آدينه‏ها چند بسوزانيم

احمد رضا كيماسي

دل در گرو مهر تو آدينه نشين است

مهرت به يقين آينه‏دار دل و دين است

سرچشمه الطاف خدا در نفس توست

با نام تو فرياد عدالت چه قرين است

دكتر فرشيد عليزاده

اي تو خورشيد صبح آدينه

ظلمت از دل ستردنم هوس است

همچو؟ هزار مرتبه من

پيش پاي تو مردنم هوس است

اميرعلي مصدق

سحر شد يار بي‏همتا نيامد

یگانه منجي دلها نيامد

نهاد آدينه را موعود ديدار

دوصد آدينه رفت اما نيامد

عبدالرحيم سعيدي راد

جمعه‏اي ديگر به دنيا آمده

بي صدا مانند فردا آمده

دل، غم شب را هويدا مي‏كند

خويش را در غصه پيدا مي‏كند

سروناز بهبهاني

باز به انتظار تو جمعه غروب مي‏شود

اگر بيايي از سفر، آه، چه خوب مي‏شود

زهرا غلامزاده

از آن آدينه روزي كه به مستان باده پيمايي

هر آدينه به دنبال تو و پيمانه مي‏گردم

رضا قاسم زاده

صبح بي تو رنگ بعد از ظهر يك آدينه دارد

بي تو حتي مهرباني حالتي از كينه دارد

بي‏تو مي‏گويند تعطيل است كار عشقبازي

عشق اما كي خبر از شنبه و آدينه دارد!؟

قيصر امين‏پور

آدينه بر آدينه گذشت و خبري نيست

من منتظر صبح درخشان تو هستم

چون خانه بدوش شب هجران تو گشتم

آشفته‏تر از موي پريشان تو هستم

محمداسماعيل توسل - آشفته

زلال نور آيينه، بهار صبح آدينه

تو اي نور هدايت، اي زلال سبز دريايي

گل شوق تو مي‏بارد، دمادم ابر چشماني

خوش آن ساعت! كه از رخسار ماهت پرده بگشايي

نسترن قدرتي

تاكي سكوت و خامشي؟ وقت است وقت‏سرخوشي

وقت است‏بيرون افكنم،از كنج دل گنجينه را

دست از وجودم شسته‏ام،از زندگاني خسته‏ام

تا منتظر بنشسته‏ام، من صاحب آدينه را

محبوب دل، معشوق جان، از انجماد آسمان

اي ماه من بيرون بيا، روشن كن اين آيينه را

عليرضا برزگر

هزار جمعه به يادت دلم بهانه گرفت

عنايتي به دل من كن اي كرانه سبز!

قسم به نيمه شعبان كه ماه آن ماهي

شب و سحر به تو انديشم اي يگانه سبز

حجت‏الله عزيزي - پيام

من به همراه نسيم

همسفر با گل سرخ، پا به پاي صلوات

جمعه را مي‏جويم

مي‏وزد از طرف قبله سجاده من

نفس صبح بهار

عطر يك جمعه سبز

بوي يك باغ اميد.

رنجبر گل محمدي

صبحگاه جمعه

آفتاب ياد تو، ز «ندبه‏»هاي ما طلوع مي‏كند

آنكه شب، پس از دعا

با سرود اشتياق، نغمه اميد، خواب رفته است،

روزي را به شوق ديدنت‏شروع مي‏كند.

اي تو معني اميد و آرزو!

جواد محدثي

عبّاس یعنی

عباس یعنی تا شهادت یکه‌تازی عباس یعنی عشق یعنی پاکبازی عباس یعنی با شهیدان همنوازی عباس یعنی یک نیستان تک‌نوازی عباس یعنی رنگ سرخ پرچم عشق یعنی مسیر پر پیچ و خم عشق جوشیدن بحر وفا معنای عباس لب تشنه رفتن تا خدا معنای عباس صد چاک رفتن تا حریم کبریایی صد پاره گشتن در طریق آشنایی بی دست با شاه شهیدان دست دادن بی سر به راه عشق و ایمان سر نهادند بی چشم دیدن چهره رؤیایی یار جاری شدن در دیدن دریایی یار بی لب نهادن لب به جام باده عشق بی کام نوشیدن تمام باده عشق عباس یعنی یک نیستان تک نوازی هفتاد و دو آهنگ حق را همنواری

این است مفهوم بلند نام عبّاس

در ساحل بی ساحلی آرام عباس خلیل شفیعی

مرهم بر زخم

زیر ایوانت اگر روزی کبوتر می شدم آنقدر پر می زدم در خون که پرپر می شدم آتشم گل کرد و بالم سوخت با پروانه ها کاش چون پروانه در آتش شناور می شدم کاش در هنگام توفان سیاه نیزه ها مرهمی بر زخم خونین برادر می شدم ای سر انگشت جنون در فصل رقص عاشقان زخمه ای گر می زدی تا شعله ور تر می شدم سوی تو پر می زدم، با بوی تو پر می زدم از شمیم روح انگیزت معطر می شدم با برادر گفت زینب:کاش بی تو در جهان مرغ بی پر، باغ بی بر، نخل بی سر می شدم در حریم تو کبوترها به باران می رسند گر به کویت راه می بردم کبوتر می شدم

حبیب الله بخشوده

خط خون

شمشيري كه بر گلوي تو آمد

هر چيز و همه چيز را در كائنات

به دو پاره كرد

هرچه در سوي تو

حسيني شد

و ديگر سوي،

يزيدي

اينك ماييم و سنگها

ماييم و آبها

درختان

كوهساران

جويباران

بيشه‏زاران

كه برخي يزيدي وگرنه

حسيني‏اند

خوني كه از گلوي تو تراويد

همه چيز و هر چيز در

كائنات

به دو پاره كرد در رنگ

اينك هر چيز يا سرخ است

يا حسيني نيست

آه اي مرگ تو معيار

مرگت چنان زندگي را به سخره گرفت

و آن را بي‏قدر كرد

كه مردني چنين

عبطه بزرگ زندگاني شد

اي خداگون

مرگ در پنجه تو

زبونتر از مگسي است

كه كودكان به شيطنت در مشت مي‏گيرند

و يزيد،

بهانه‏اي،

دستمال كثيفي كه

خلط ستم را در آن تف

كرده اند

و در زباله تاريخ افكنده‏اند

يزيد،

كلمه نبود

دروغ بود

زالويي درشت

كه اكسيژن هوا را مي‏مكيد

مخنثي كه تهمت مردي بود

بوزينه‏اي، با گناهي درشت

سرقت نام انسان

و سلام بر تو

سلام بر تو كه مظلوم‏تريني

نه از آن جهت كه عطشانت

شهيد كرده‏اند

بل از اين رو كه دشمنت اين است

تو كلاس فشرده تاريخي

كربلاي تو

مصاف نيست

منظومه بزرگي هستي است

طواف است

پايان سخن

پايان من است

تو انتها نداري

علي موسوي گرمارودي