م. يگانه
مولايم!
شكوفه يادت بوي عشق ميدهد
و شميم نامتبر دل و جان، حيات ميدمد.
هرگاه از شبستان دلم عطر ياد روحفزايتبر ميخيزد، سبو سبو شراب محبتبه كامم ميريزد.
و چون ابر عنايتتبر كوير وجودم ميبارد، بهار بهار غنچه عشق و اميد ميكارد.
اي همه هستيام! فرزانگان اهل معرفت، و ارجمندان كوي ولايت، برايمان گفتهاند كه تو مظهر تام و تمام حضرت كردگاري.
و از اين روي، ياد تو از ياد او جدا نيست، و ذكر تو مرآت ذكر ربوبي است.
آنان گفتهاند: هر كه «تو» را ياد كند، در حقيقتبا «جلوگاه همه خوبيها و كمالات حضرت حق» پيوند يافته و به سوي آينه «سماء و صفات خداوندي» شتافته است.
مگر نه اينكه تويي «ذكرالله» ياد حضرت ودود؟ پس چه سان ياد تو ياد خدا نباشد؟
مگر نه اينكه تويي «وجهالله» و رخساره زيباي حضرت معبود؟ پس چگونه به ياد تو بودن، ياد الهي نباشد؟
مگر نه اينكه جمال جميل جناب ربوبي از تو پيداست؟ پس چرا ذكر و ياد تو، ذكر و ياد معبود عالم نباشد؟
اي عزيزتر از جانم!
كامم را از حلاوت اين حلواي بهشتي شيرين كن و از آن به من هم بچشان! بيا و بر دلم بنشين و بر بلندي كرامتم بنشان.
آري مولايم!
هر كه تو را در حرم دل راه دهد، به حريم خداوندي ره برد، از رذيلت وارهد، و به وادي فضيلت پا نهد.
و اين همه از بركات كوثر ياد توست.
و اميد از حضرت ربالعباد، كه اين ياد، هرگز فراموشم مباد. آمين.