چرا این سو و آن سو؟
می‌گویم: ای دل!
چرا این‌قدر آواره‌ای و بیچاره؟
آواره‌ای، چون از دلدار جدا شده‌ای.
ـ دلدار؟
ـ بله، امام زمان(عج) و امان زمین/ آنکه خود «دل خدا»1 است و از خدا دل برده است2 و از هر سالک الی الله و انسان فرزانه‌ای.
امّا تو چرا به او پیوند نخورده‌ای و غافلانه و نابخردانه به هرچه بیغوله و ویرانه‌ای سر می‌زنی؛ با هر چیز ناچیزی سرگرم می‌شوی، جز با او؟
مگر خدا در «قرآن» نفرموده است: «خود را با او پیوند دهید.»3 پس چرا این سو و آن سو، آواره‌ای؟
این نتیجة غفلت و فراموشی نسبت به آن عزیز خداست؛ همان که کانون همة خوبی‌ها، ارجمندی‌ها و منزلت‌هاست. کسی که او را فراموش کند، همچون فراموشی خدا، گرفتار زندگی سخت و تباه می‌شود. خدا هم فرمود: « و من أعرض عد ذکری فإنًّ له معیشةً ضنکاً».4
آیا بیچارگی و آوارگی جز این نیست؟
پی‌نوشت‌ها:
پانویس‌های این مقاله
- ۱
1. امیرالمؤمنین، علی(ع) فرمود: «انا قلب الله»، کتاب «التوحید» شیخ صدوق، باب 22، ص 164.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۲
2. «لاحبیب الّا هو و اهله؛ هیچ محبوبی در عالم، جز محمّد و آل محّمد(ص) نیست.»، فرازی از زیارت آل یاسین.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۳
3. اشاره به آیة آخر سورة آل عمران.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۴
4. سورة طه، آیة 124.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑