حال و هوای بهشت تأثیر یاد امام زمان(ع) در زندگی

مرتضی مهدوی یگانه

مثل همیشه، سخنان استاد دلنشین و شفّاف بود.

می‌فرمود: دوستان عزیزم! باورتان می‌شود که یاد امام زمان(عج) در زندگی بسیار راهگشا و تأثیرگذار است؟ از جمله آثار یاد مولا، شفا و معالجة امراض است. منظورم فقط شفای دردهای معنوی و روحی هم نیست؛ آنکه به جای خود، بلکه سبب شفای دردهای جسمی نیز هست.

سخنان استاد لااقل برای من تازگی داشت. یاد امام زمان(عج) و شفای دردهای بدنی؟! برایم کمی عجیب بود. شاید برای دیگر دوستان حاضر در جلسه هم همین‌طور بود.

استاد بعد از لحظاتی سکوت و شاید درک این احساس ما، فرمود: از این حرف من تعجّب نکنید. قرآن می‌فرماید: «و ننزّل من القرآن هو شفاٌ و رحمةً للمؤمنین»1 خب. آیا عترت معادل «قرآن» نیست؟ مگر پیامبر خدا(ص) در حدیث ثقلین نفرمودند: «عترت یک حقیقت جدا نشدنی از قرآن است»؟ و مگر اهل معرفت نگفته‌اندکه قرآن و عترت دو جلوه از یک واقعیت ملکوتی هستند؟

اگر طبق این آیه، قرآن برای مؤمنان شفاست، پس امام زمان(عج) و یاد و ذکر آن حضرت هم شفاست. قرآن هم شفا را مطلق فرموده؛ یعنی نگفته فقط شفای دردهای باطنی است. پس دردهای ظاهری را هم

شامل می‌شود.

یاد امام زمان(عج)، زمینه‌ساز تقواست

امیرالمؤمنین، علی(ع) فرمودند: «فإنَّ التّقوی الله دواء داء قلوبکم و بصر عمی افئدتکم و شفاء مرض اجسادکم...؛2

همانا تقوای الهی، دوای دردهای روحی و روشنی بخش کوری قلب‌ها و نیز شفای بیماری‌های بدن شماست...»

خب. اگر تقوی به عنوان یک عامل معنوی می‌تواند علاوه بر شفای روحی، شفای جسمی را نیز به دنبال داشته باشد، چرا یاد امام زمان(عج) این اثر را نداشته باشد؟ مگر ذکر و یاد آن آقایی که از همة رجس‌ها و پلیدی‌ها پاک و سالم و حقیقت روحی تقوای الهی است، خود مصداق تقوا یا لااقل زمینه‌ساز آن نیست؟ قطعاً چنین است، پس می‌تواند «شفاء امراض اجسادکم...» باشد.

استاد آنگاه نگاه عمیقی به حاضران کرده و چنین ادامه داد:

اصلاً بگذارید حدیثی صریح برایتان بخوانم. مولا امیرالمؤمنین، علی(ع) در روایتی معروف به اربع مائة، چهارصد باب، فرمودند: «ذکرننا هال البیت شفاءٌ من الوغل و الاسقام و وسواس الذّنب...؛3

ذکر و یاد ما اهل بیت درمان هر بیماری و شفای همة دردها و چارة وسوسة گناهان است.»

دیگر چه می‌خواهیم؟ البتّه شماها ملاک دستتان هست. نمی‌خواهم بگویم وقتی بیمار شدید، دکتر نروید و دارو نخورید. می‌خواهم بگویم عوامل شفا گوناگون است. اگر دارو یک عامل است، لااقل تقوا و یاد خدا و اولیای او هم می‌تواند یک عامل باشد؛ یا مکمّل و سرعت‌بخش همان عامل ظاهری؛ یعنی دارو باشد. خداوند هم که می‌فرماید قرآن شفاست، نمی‌خواهد بگوید به دنبال طبیب و دارو نروید. این را گفتم تا کسی جای عوامل مختلف در نظام الهی را با هم خلط نکند. الآن در دنیا، از نظر علمی هم ثابت شده است که نقش عوامل معنوی مثل یاد خدا، خواندن قرآن، خواندن دعا و امثال اینها تأثیر عجیبی در درمان کمّی و کیفی بیماری‌ها دارد و در این زمینه، تحقیقات و تجربیات زیادی به اثبات رسیده است.

بنابریان ذهنیّت خود را در این بحث، در مسیر صحیح آن هدایت کنید.

یاد امام زمان(عج) و پیش‌گیری از گناه

آری. یاد امام زمان(ع) بسیار شگفت‌انگیز و شفابخش است. خود مولا امیرالمؤمنین، علی(ع) در این حدیث نیز برای آدم‌های خردمند و فرزانه، اشاراتی بیان فرموده است. ایشان می‌فرمایند: «...و وسواس الذّنب»؛ یعنی یاد ما اهل بیت(ع) چارة وسواس گناه است. حضرت در واقع، فرمایش قبلی خود را تعلیل و تحلیل می‌نماید؛ یعنی اگر می‌گوییم یاد ما شفای بیماری است، یک معنایش این است که از وقوع گناه پیش‌گیری می‌کند و اصلاً نمی‌گذارد کار به درمان برسد. شما هم می‌دانید که پیش‌گیری مهم‌تر و مقدّم بر درمان است.

قرآن می‌فرماید: «إنَّ الذّین اتّقوا اذا مسَّهم طائفٌ من الشّیطان تذّکروا فاذا هم مبصرون؛4

آنان که تقوا دارند، وقتی مورد حملة شیطان سیّار قرار می‌گیرند (که از طرف ابلیس مأمور وسوسة مؤمنان هستند)، ناگهان متذکّر می‌شوند و هوشیار و بیدار شده و از وسوسة آنها روی برمی‌گردانند.»

«متذکّر می‌شوند»، یعنی یاد عوامل بازدارنده می‌افتند که عبارتند از خدا،‌ قیامت، مرگ و از جمله یاد امام زمان(عج). حضرت مولا فرمودند یاد ما خاندان، شما را از وسوسة گناه بازمی‌دارد. امروز یاد امام زمان(عج) این نقش بزرگ را دارد.

درمان بعد از پیش‌گیری

استاد معظّم ما سپس فرمود: دوستان من بعد از پیش‌گیری، در مرحلة درمان هم همین‌طور است؛ یعنی اگر من غافل نتوانستم آن‌قدر یاد مولا و امام زمانم را در قلبم قوی و مستمر کنم که از گناه پیش‌گیری کنم و مرتکب آن شدم، در مرحلة درمان هم می‌توانم با یاد آن حضرت به درمان بپردازم؛ یعنی با شرمندگی، خود را محضر آن مولا ببینم و عرض کنم: آقاجان! باز هم لغزیدم، باز هم از شما غافل شدم، باز هم خود را از محضر و منظر شما دور دیدم. آقا! شما پدر معنوی ما هستید، ما را ببخشید و از خدا برای ما استغفار کنید؛ «یا أبانا استغفر لنا ذنوبنا و إنّا کنّا خاطئین»5

خلاصه با این‌گونه سخنان و نجواها و با ارتباط قلبی و روحی با کانون پاکی‌ها و عصمت‌ها، زمینة بخشش گناه را آماده کنیم.

البتّه صحبت ما در شفای بیماری جسمی بود. طبق آیات و روایاتی که نقل شد، ذکر و یاد اهل بیت(ع) این شفا را نیز در بر دارد. شما بیایید، تجربه و امتحان کنید. گفتیم که عوامل معنوی، طبق تحقیقات و تجربیات و آزمایش‌های فراوانی که شده، در تسریع کمّی و کیفی بهبود بیماری‌های جسمی بسیار مؤثّر است. یاد امام زمان(عج) از مهم‌ترین این عوامل بعد از یاد خداست. شما امتحان کنید؛ مثلاً اگر قرار است یک ماه در بستر بیماری باشید، لحظات و ساعات بیشتری را به یاد آقای خود باشید. در مواقع مقتضی، به جای گذراندن بیهودة وقت، با آن حضرت ارتباط قلبی و روحی برقرار کنید، آتش عشق و انتظار خود را شعله‌ور کنید، با امام زمان(ع)‌باشید: «کونوا مع الصّادقین.»6 این حالت خود را استمرارو عمق ببخشید، بعد ببینید در تسریع بهبود بیماری شما چقدر تأثیر دارد. این حالات آن‌قدر شیرین و دلنشین و شفابخش است که در آن لحظات، اصلاً بیماری یادتان می‌رود و وقتی به حالت عادّی برمی‌گردید، انگار از یک رؤیای شیرین بیدار شده‌اید و تأسّف می‌خورید که چرا برگشته‌اید.

راستش آن‌قدر محو سخنان استاد شده بودم که وقتی ایشان بیانات خود را به پایان برد، انگار اینجا هم از یک رؤیای شیرین بیدار شده بودم. یادم رفته بود در مجلس هستم، اطرافیان خود را نمی‌دیدم. در همان لحظات، یاد امام زمان(عج)‌ در همة قلب و روحم نفوذ کرده بود.

وقتی از مجلس بیرون آمدم، دلم نمی‌خواست از آن حالت بیرون بیایم، انگار همه چیز دست به دست هم داده بود تا مرا از امام زمانم(عج) جدا کند.

تا مدّتی، شیرینی آن سخنان و یاد مولا در ذائقه‌ام بود و مرا در صراط مستقیم نگه‌ می‌داشت؛ امّا افسوس که نتوانستم آن را حفظ کنم؛ هم حملة شیاطینی که استاد می‌گفت، هم اشتغالات زندگی، هم غوغای مسائل سیاسی و اجتماعی و هزار و یک عامل دیگر به تدریج آن حالت را از من می‌گرفتند و من به خود وعده می‌دادم که در جلسة آینده بتوانم مجدّداً وارد آن حال و هوای بهشتی شوم.

پی‌نوشت‌ها: