عروسی‌ها و ولیمه‌های ما مناسب حضور امام زمان(عج) است؟
عقیق: آیت الله سیّد محمّد ضیاءآبادی از اساتید برجستة اخلاق در شهر «تهران» است. در ادامه پای سخنان این مفسِّر قرآن کریم می‌نشینیم:
این جملة نورانی از امیرالمؤمنین(ع) در نهج البلاغه آمده است که می‌فرمایند: «لَتَعْطِفَنَّ الدُّنْیَا عَلَیْنَا بَعْدَ شِمَاسِهَا، عَطْفَ الضَّرُوسِ، عَلَى وَلَدِهَ؛
به طور حتم، دنیا پس از چموشی‌هایش به سمت ما باز خواهد گشت؛ همانند بازگشت شتر بدخو و گازگیر به بچّة خویش.»
فعلاً دنیا همچون شتر بدخو و چموشی که به صاحب خود سواری نمی‌دهد، گاز می‌گیرد و لگد می‌زند و بچّه‌اش را از خود طرد می‌کند، با ما سر ناسازگاری دارد و ما را از خود طرد می‌کند؛ ولی یک روز، حتماً به سمت ما برمی‌گردد و خود را به دامن ما می‌افکند. این جمله هم با لام قسم و نون تأکید آمده و حتمیّت مطلب را نشان می‌دهد: «لَتَعْطِفَنَّ...» و بعد این آیه را تلاوت فرمودند:
«وَ نُرِیدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِینَ اسْتُضْعِفُوا فِی الْأَرْضِ...»؛
و لذا فرموده‌اند:
«رایَهُْْ الْمَهْدِیِّ مَکْتُوبٌ فِیها: اَلْبَیْعَهُْْ لِلّهِ،إسْمَعُوا وَ أطِیعُوا؛
روی پرچم مهدی نوشته شده است: بیعت از آن خداست. بشنوید و فرمان ببرید.»
«إنّه یبلغ سلطانه المشرق و المغرب؛
سلطنت او به مشرق و مغرب عالم می‌رسد.»
«و لایبقی فی الارض خرابٍ الا یعمره؛
در زمین، هیچ نقطة خرابی باقی نمی‌ماند؛ مگر آنکه او آبادش می‌کند.»
آیا واقعاً ما آمادة ظهور امام زمان (عج) هستیم؟!
ما هم خیلی ادّعای انتظار داریم و فریاد «یا صاحب الزّمان عجّل علی ظهورک» می‌کشیم و منتظران را به لب آمد نفس می‌گوییم؛ ولی می‌ترسیم به ما بگویند: شما دروغ می‌گویید! آیا این زندگی شما، آمادة آمدن من است؟ این عروسی‌های شما، این ولیمه‌های پر اسراف و تبذیر شما، مناسب با حضور من است؟ اصلاً شما مرا به مجالس خودتان راه نمی‌دهید؛ چون می‌خواهید در شهوتتان آزاد باشید و من را مزاحم خود می‌بینید و راهم نمی‌دهید!
حاصل اینکه ما در شرایط کنونی زمان، نیاز شدید به تحکیم اصول عقاید داریم؛ مخصوصاً تکیة دشمن روی مسئلة امامت، بسیار جدّی و عمیق است و می‌کوشند آن را از طرق مختلف خدشه‌دار کنند؛ چون می‌دانند: امامت که مخدوش شد، از یک طرف، حقایق مربوط به توحید و نوبت مخدوش خواهد شد و از طرف دیگر، روحانیت که تنها وسیلة ارتباط مردم با اهل بیت رسالت است، تضعیف شده و از بین خواهد رفت و همین غایت آمال و آرزوهای دشمن است و لذا اصل اعتقاد به امامت که درست شد، هم معارف مربوط به توحید و نوبت و معاد آن چنان که هست در دل‌ها تحقّق می‌یابد و هم مسئلة فقاهت در زمان غیبت جایگاه خاص خود را به دست آورده و روحانیت به معنای واقعی‌اش در میان امّت اسلام، مورد تکریم و تجلیل قرار می‌گیرد.