ای روح دعا

مرتضی مهدوی یگانه

سبزترین لحظات عمرم، زمانی است که دلم گرد یاد تو طواف می‌کند

و آبی‌ترین آسمان یادم، آنگاه که مهمان حضور تو می‌گردد.

آقاجان! بی یاد تو دلم مرده و گلزار جانم پژمرده است.

مباد! ای ذکر و یاد خدا! که ذکر و یادت در دل، فراموش شود و شعلة عشق و ولایت در بزم جانم خاموش گردد، که این جز عذاب و مکر حضرت دادار، در شمار نیاید.

عزیزم! کیست آنکه با یادت زندگی کرد و بندگی نکرد؟

کیست آنکه خود را در محضر تو دید و خدا را ندید؟

کیست آنکه مرغ جانش بر بام ولای تو نشست و ار کرامت والای تو طرفی نبست؟

محبوبم! ای روح دعا! ای استجابت دعا! مباد آنکه در دعاهایت، مرا از قلم بیندازی و جان خسته از فراقم را با نسیمی از محبّت خویش، ننوازی!

ای آفتاب عالم‌تاب! روی از این مسکین متاب؛ او را دریاب و از جام چشمانت، جرعه‌ای از شراب ناب مهمانش کن!