در مدح پیامبر اعظم(ص)
ای لهجه‌ات ز نغمة باران فصیح‌تر
لبخندت از تبسّم گل‌ها ملیح‌تر
بر موی تو نسیم بهشتی دخیل بست
یعنی ندیده از خم زلفت ضریح‌تر
ای با خدای عرش ز موسی کلیم‌تر
با ساکنان فرش ز عیسی مسیح‌تر
وقتی سؤال می‌شود از بهترین رسول
از نام تو چه پاسخی آیا صحیح‌تر؟
با دیدن تو عشق نمک‌گیر شد که دید
روی تو را ز چهرة یوسف ملیح‌تر
تو حسن مطلع غزل سبز خلقتی
حسن ختام قصة ناب نبوّتی
بر چهرة تو نقش تبسّم همیشگی
در بین سینه‌ات غم مردم همیشگی
دریایی و نمایش آرامشی؛ ولی
در پهنة دل تو تلاطم همیشگی
در وسعتی که عطر سکوت تو می‌وزد
بارانی از ترانه، ترنّم همیشگی
با حکمت ظریف تو ما بین عشق و عقل
سازش همیشگی و تفاهم همیشگی
خورشید، جاودانة اشراق روی توست
سرچشمة «مکارم الاخلاق» خوی توست
أیها الرّسول
یوسف رحیمی
هر عاشقی‌ست در طلبت أیها الرّسول!
«اَلجَنَةُ لَهُ وَجَبَت أیها الرّسول»
عالم هنوز تشنة درک حضور توست
أرض و سماست در طلبت أیها الرّسول!
روشن شده است تا به ابد عالم وجود
از سجدة نماز شبت أیها الرّسول!
تو می‌روی و در دل هر کوچه جاری اَست
عطر متانت و ادبت أیها الرّسول!
آمادة سفر شدی و با وصیتت
جان‌ها اسیر تاب و تبت أیها الرّسول!
گفتی رضای فاطمه شرط رضای توست
خشم خداست در غضبت أیها الرّسول!
امّا تو چشم بستی و یک شهر، درد و داغ
شد سهم یاسِ جان به لبت أیها الرّسول!
اجر رسالت تو ادا شد؛ ولی چه زود
بی تو نصیب فاطمه شد چهره‌ای کبود
حُسن گمشده
در رثای امام حسن مجتبی(ع)
حسین منزوی
آمد غروب و باز دل تنگ من گرفت
همچون دل غریب برای وطن گرفت
در جست‌وجوی جوهر آن حُسن گمشده
از بام و در، دوباره سراغ حسن گرفت
خاکستر حریق اُفق بر دلم نشست
آیینة شکسته، غبار محن گرفت
در راه بود موکب گل‌ها که ناگهان
پائیز بی‌امان به شبیخون چمن گرفت
ای آسمان! چه جای عقابان تیز پر؟
کز تنگ عرصه‌ات، دل زاغ و زغن گرفت
فریادها به گریه بَدل گشت در گلو
زین بغض دردناک که راه سخن گرفت
زینب(س)
احمد علوی
این زن که از برابر طوفان گذشته بود
عمرش کنار حضرت باران گذشته بود
صبرش امان حوصله‌ها را بریده بود
وقتی که از حوالی میدان گذشته بود
باران اشک بود و عطش، شعله می‌کشید
آب از سر تمام بیابان گذشته بود
آتش گرفته بود و سر از پا نمی‌شناخت
از خیمه‌های بی‌سروسامان گذشته بود
امّا هنوز آتش در را به یاد داشت
آن روزها چه سخت و پریشان گذشته بود!
آن پرده‌های آخر صفّین ناگهان
از پیش چشم آینه یک آن گذشته بود
می‌دید آیه آیة آن، زیر دست و پاست
کار از به نیزه کردن قرآن گذشته بود
زینب هزار بار خودش هم شهید شد
از بس که از کنار شهیدان گذشته بود
یک لحظه از ارادت خود دست برنداشت
عمرش تمام بر سر پیمان گذشته بود
بر صفحه‌های سرخ مقاتل نوشته‌اند:
«این زن هزار مرتبه از جان گذشته بود»