کی می‌شود به سامره در «سرّ من رای»
گویم به هادی و تو سلامٌ علیکما
تا روز مرگ جان بدهم در ولایتان
حبّ شما طلب بکنم روزی از خدا
در فضل «ابومحمّد»ی، ای چشمه کرم
«ابن الرضا»ست شهرتت، ای معدن سخا!
صاحب لوای عسگر دین است باب تو
ای مادر عفیفة تو «سوسنِ» حیا
ای همچو بومسیلمة کذّاب، خصم تو
تو از کجا و مدّعی جاهل از کجا؟
ای آفتاب یازدهم، سرّ احمدی
ای نورِ از سلاله خورشیدِ انّما
ای وارث ودیعة زهرا، امام نور
ای امتداد چشمة تطهیر تا شما
مسموم زهر خصم ولایت چنان حسن
مظلوم روزگار تویی مثل مرتضی
امروز چشم شیعه به صحن و سرای توست
فرزند نور، ای پسرت حجّت خدا!
در پشت ابر، ماه تمام تو تا به کی؟
با پای خسته، گرمِ طلب شیعه تا کجا؟
أین الامام؟ یا حسن عسگری، دخیل
در انتظار سامرة توست، کربلا ...
محمد سعید میرزایی
قرآن ناطق
ای آفتاب مهر تو روشنگر وجود
در پيشگاه حكم تو ذرّات، در سجود
ای مير عسكری لقب، ای فاطمی‌نسب
آن را كه نيست مهر تو، از زندگی چه سود!
علمت محيط، بر همه ذرّات كاينات
فيضت نصيب، بر همه در غيب و در شهود
تاريخ تابناك حياتت، گر اندك است
بر دفتر مفاخر اسلاميان فزود
عيسی دمی و پرتو رأی منير تو
زنگار كفر از دل نصرانيان زدود
اين افتخار گشته نصيبت كه از شرف
در خانة تو مصلح كل ديده برگشود
ای قبلة مراد كه در بركة السّباع
شيران به پيش پای تو آرند سر فرود
قربان ديده‌ای كه به بزم تو فاش ديد
جای قدوم عيسی و موسی و شيث و هود
قرآن ناطقی تو و قرآن پاك را
الحق مفسّری، ز تو شايسته‌تر نبود
دشمن بدين كلام ستايد تو را كه نيست
در روزگار، چون تو به فضل و كمال و جود
شادی به نزد مردم غمديده نارواست
جان‌ها فدای لعل لبت كاين سخن سرود
مدح شما، ز عهدة مردم برون بُود
ای خاندان پاك، كه يزدانتان ستود
از نعمت ولای شما خاندان وحی
منّت نهاد بر همگان، خالق ودود
ای پور هادی، ای حسن العسكری ز لطف
بپذير، از «مؤيد» دلخسته اين درود
به مولایم امام عسکری(ع)
به جوانی‌ات قسم
زبانم بند می‌آید
هر وقت نیّت می‌کنم
شاعرت باشم!
باشد به حساب بی‌لیاقتی‌ام
و باشد تقاصِ
العجل‌های بی‌ریشه‌ای
که برای فرزندت فرستاده‌ام
وگرنه دلم از سنگ که نیست!
غزل‌بارانت می‌کردم !
ببخش این شعورِ به زوال رفته‌ام را
دلم شور می‌زند
در شب میلادت
بابای عشق!
با «اللهم عجل...» گفتنِ من
آب از آب تکان نمی‌خورد
دستم به دامنت
دنیا مریض است!
و هیچ‌کس برایش
آیه شفا نمی‌خواند
که یقین‌ها همه در شک غلت می‌زنند
کوه‌ها خسته‌اند
دریاها شور می‌زنند
و خورشید در حوالی تکرار، دهن درّه می‌کند
و ما هر شب
خواب شکوفه‌های انار می‌بینیم
امّا هیچ بهاری به دادمان نمی‌رسد
زخم‌های زمستان کهنه‌اند
یا ابا البهار!
وحیده افضلی