مرتضی مهدوی یگانه
غفلت از او تا چند؟
ای دل!
بی خبری تا کی؟ غفلت تا چند؟
و بی توجّهی نسبت به مولایت، سبب آفرینش و بقایت، تا کجا؟!
آری، مولایی که هر که او را شناخت، خدا را شناخته؛
و هر که به او پیوست، به خدا پیوسته؛
و هر که از او دور شود، از خدا دور گشته؛
و هر که از او غفلت کرد، از خدا غافل شده؛
و...
ای دل!
با تو هستم
مگر جز برای انسان شدن و کامل گشتن، خلق شده‌ای؟
و مگر انسان کامل جز مولا و امام توست؟
پس چرا این سان از او غافلی؟ و این‌گونه در مراتب سافلی؟
ای دل!
در شبانه روز چه مقدار به یاد اویی؟
و چقدر کوی او می‌جویی؟
و را ه او می‌پویی؟
چرا دست از غیر او نمی‌شویی؟
ای دل!
آیا ندانسته‌ای و نخوانده‌ای عاقبت غافلان را؟
و سزای فراموش‌کاران را؟
آنکه مولای خود را فراموش می‌کند، راه شیطان را به سوی خود باز کرده؛
و هر کس از او؛ یعنی ذکر خدا، غافل گردد، هبوط خویش را آغاز کرده است.
ای دل!
امام تو، آیینة تمام نمای خدای تو است؛
پس غفلت از او؛ یعنی غفلت از پروردگارت؛
و از یاد بردنش؛ یعنی نسیان کردگار بزرگوارت.
ای دل!
گوش فرا دار که با تو می‌گویم:
ارزش هر دل، به قدر پیوند او با دلدار خویش است؛
و دلدار تو، امام و مولای توست.
اکنون، خود به حساب خویش برس،
بنگر که مقدار تو، چقدر است،
چقدر به یاد او هستی و تا کجا به او پیوسته‌ای؛
آیا هنگام کار و بار، زندگی و بندگی، او را اسوه قرار داده‌ای؟
و سر ارادت به پای او نهاده‌ای؟
ای دل!
تو را به خدا، با این همه غفلت و نسیان، مرا بیچاره مکن!
و در ویرانه‌های دوری از خدا، آواره مساز!
ای دل...