راز دشمنی

همة آنچه که طیّ هفته‌های اخیر در مورد نقض تعهّدات چندبارة غرب و به ویژه «آمریکا» در برابر «ایران» اتّفاق افتاد، برای بسیاری، غیرمنتظره و شگفتی‌آور بود؛ گویی دچار شوک شده باشند. شاید پیش خود می‌اندیشیدند، مگر می‌شود ژرفای کین‌ورزی علیه ساکنان سرزمینی، چون ایران و وسعت بدعهدی و پیمان‌شکنی غرب تا به این حد باشد که هیچ پیمان و قراری، حتّی برای یک دورة شش ماهه پاس داشته نشود. شاید جماعتی نیز، در پی توجیهات و بهانه‌تراشی‌های سیاست‌مداران غربی، امید بازگشت آنان بر سر عهد منعقد شده را در دل زنده نگه داشته باشند.

اشتباه نشود، نگارنده بنای ورود به مجادلات جاری در میان دو جریان سیاسی مطرح امروز ایران را ندارد. ایراد سخن در این‌باره، وجهی دیگر دارد.

سال‌ها پیش از این، وقتی از پشت تریبون سخنرانی در یکی از دانشگاه‌های شهرهای جنوبی پائین آمدم، مواجه با سؤال دانشجویی شدم. او از علّت کین‌ورزی، عداوت و لجاجت غرب و سیاست‌مداران غربی علیه «ایران» و ساکنان این دیار می‌پرسید. برای خود فرضی هم ساخته بود و بر آن پای می‌فشرد و می‌گفت: اگر ما دست از این‌همه مجادله و نقد علیه غرب و یهود برمی‌داشتیم و سر خود می‌گرفتیم و راه خود می‌رفتیم، آنها هم دست از سر ما برمی‌داشتند و...

سرانجامِ آن گفت‌وگوی چند دقیقه‌ای من و آن دانشجویِ جنوبی، به نگارش کتاب «مثلّث مقدّس» انجامید.1 در آنجا، به عنوان معلّمی در حوزة مطالعات فرهنگی، به نحو مبسوط از راز عداوت غرب علیه اسلام و مسلمانان سخن به میان آورده و دلایل خود را در وجوه مختلف برشمردم.

از میان همة مردم، دو گروه در وقت مواجهه با نقض پیمان غرب و یهود، در برابر مسلمانان و به نحو خاص، ایرانیان، دچار سکتة ناقص نمی‌شوند: گروه اوّل کسانی هستند که دربارة ایران، جغرافیای فرهنگی و مذهبی‌اش، موقعیت جغرافیایی‌ خاکی‌اش، نقش‌آفرینی تاریخی‌اش در میان هزاره‌ها و سرانجام احتمال نقش‌آفرینی‌اش در تاریخ فردا، مطالعة جدّی دارند و گروه دوم، کسانی هستند که دربارة غرب، به ویژه ایالات متّحدة آمریکا، سابقة شکل‌گیری تاریخش، پیشینة فرهنگی و مذهبی‌اش در پیوست با مسیحیّت پروتستانی و سرانجام نقشة کلّی یهود برای دست‌یابی به سلطنت جهانی در تاریخ فردا، مطالعة جدّی

ندارند.

بیان این سخن، سخت و اعتراف بدان، سخت‌تر است؛ اگر اعلام کنم که دانش عموم مردم ساکن این سرزمین و از جمله متولّیان امور خرد و کلان سیاسی و فرهنگی مردم دربارة موقعیت ژئوپولیتیک (جغرافیای سیاسی)، ژئواستراتژی (خغرافیای لشکرکشی)، ژئواکونومیک (خغرافیای اقتصادی) و ژئوپلتیک فرهنگی ایران اسلامی بسیار اندک و در مقابل، شناسایی غرب و یهود دربارة موارد بالا بسیار گسترده و ژرف است.

همین موقعیت والا در حوزه‌های سیاسی، اقتصادی، خاکی و میدان عمل مناسب برای اجرای راهبردهای کلان منطقه‌ای و جهانی، ایران را با هویت فرهنگی ویژة شیعی‌اش، در شرایطی قرار داده است که هیچ دولتی (در سطح منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای) و به ویژه آنان که در سر، داعیة تأسیس حکومت جهانی بنی‌اسرائیلی در شرق دارند، نمی‌توانند از کنار آن بگذرند، او را به حال خود گذارند یا اجازه دهند با استفاده از همة ظرفیت‌هایش رو به تاریخ فردا پیش برود و این امر، هیچ ربطی به مجادلات محدود سیاسی و مناقشات حزبی و طایفه‌ای نداشته و چنانچه همة این مجادلات و مناقشات نیز رو به افول بگذارد، غرب و یهود چشم خود را بر آن موقعیت‌های والا، نخواهند بست.

هرچند به لحاظ تاریخی، منطقة مهم و معروف به خاورمیانه، چهارراه پیونددهندة امپراتوری‌ها، دودمان‌ها و فرهنگ‌ها و حتّی ارتش‌ها در زمان صلح و جنگ شناسایی می‌شود و راه‌‌های دسترسی آن به سرزمین‌های حیاتی و راه‌های آبی تجاری بی‌نظیر است و با داشتن مهم‌ترین ذخایر زیرزمینی، از پتانسیل و ظرفیت بسیاری برای ابراز وجود و رقم زدن به سرنوشت بخش عمده‌ای از ساکنان زمین برخوردار است، امّا در میانة این منطقه، ایران شیعی، از مهم‌ترین موقعیت چندگانه و بی‌نظیر در مقایسه با دیگر اعضای حاضر در این منطقه، قرار گرفته است.

دومین گروهی که از مشاهده و تجربة کین‌ورزی‌های مداوم و بلاانقطاع متعجّب نمی‌شوند، کسانی هستند که با گذار از مناسبات و معاملات روزمرّه و بده و بستان‌های اقتصادی و سیاسی عادت شده، واقف بر باطن و نیّات غایی غرب و یهود دربارة تاریخ فردای جهان و آگاه از باطن دیانت مقدّس اسلامی شیعی و نقش‌آفرینی ایران شیعی در تاریخ فردای جهان هستند.

مرحوم ادوارد سعید (1935-2003م.)، متفکّر برجستة فلسطینی‌الاصل و استاد برجستة دانشگاه‌های آمریکا که از او به عنوان صدای مردم محنت‌کشیدة فلسطین، مفسّر جهان اسلام یا صدای مردم «خاورمیانه» یاد می‌کنند، جملات پرمغزی دربارة راز دشمنی غرب علیه جهان اسلام در کتاب معروفش با عنوان «اسلام و غرب» دارد. وی می‌نویسد:

مشرق‌زمین در حالی بخش پست‌تر جهان قلمداد می‌شود که از موهبت وسعت پهناورتر و پتانسیل بیشتری برای قدرت نسبت به غرب برخوردار بوده است. از این‌رو، اسلام همیشه متعلّق به مشرق‌زمین در نظر گرفته شده و نگاه به آن، با دشمنی و هراس همراه بوده است.

البتّه برای این وضعیت، می‌توان دلایل سیاسی، روان‌شناختی و مذهبی برشمرد؛ ولی همة این دلایل از برداشتی نشئت می‌گیرد که اسلام را رقیبی وحشتناک و چالش آخرالزّمانی در برابر مسیحیّت می‌دانند.

آنچه که غرب و یهود را وادار به کین‌ورزی بی‌وقفه دربارة جهان اسلام و به نحو خاص، ایران اسلامی می‌کند، پیش از آنکه ناظر بر تاریخ گذشته و ماجراهای رفتة میان غرب و شرق (اسلامی) یا معاملات و مناسبات سیاسی، اجتماعی و حتّی اقتصادی عصر حاضر و میان دولت‌های کنونی باشد، ناظر بر نگرانی غرب و یهود دربارة تاریخ فردا و پتانسیل موجود در میان باورها و استعدادهای ساکنان ایران اسلامی برای نقش‌آفرینی در رخدادهای پیش‌رو و رقم زدن به سرنوشت جهان در آینده است.

این دشمنی و ترس توأمان، هیچ‌گاه به غرب امکان دست‌یابی به صلح پایدار و حفاظت از تعهّدات و پیمان‌های منعقده با ساکنان این خطّه از جهان را نمی‌دهد.

چگونه می‌توان ساکنان این منطقه را از تاریخ و هویت حقیقی‌شان جدا کرد؟ یا چه کسی می‌تواند از آنان بخواهد از همة ظرفیت‌ها و دارایی‌های فرهنگی و مادّی موجودشان چشم بپوشند؟

اگرچه غرب از مسیر جعل و تحریف، به مدد تبلیغات و رسانه‌های مدرن، سعی در مخدوش ساختن هویت و پیشینة مسلمانان می‌کند و با انواع حیل و ترفندها، سرمایه‌های مادّی آنان را غارت کرده و ناامنی و بحران را روزی دائمی و شبانه‌روزی آنان می‌سازد تا هیچ‌گاه مجال ثبات و بازسازی فرهنگی و تمدّنی پیدا نکنند، امّا نمی‌تواند مانع از تحقّق سرنوشت نهایی مستضعفان و نایل آمدن آنان به مقام سروری ساکنان جهان، ذیل پرچم مقدّس موعود مقدّس شود؛ زیرا این امر با دستان پر قدرت یدالله اعظم اتّفاق می‌افتد؛ «وَ لَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُون»

از اینجاست که ضرورت تعیین استراتژی‌ها و راهبردهای کلان، در همة حوزه‌ها مطابق این رویکرد خاصّ اسلامی و شیعی و هم‌سو شدن عمومی با خاستگاه و حضرت ولیّ الله الاعظم، امام عصر و الزّمان، ارواحنا لتراب مقدمه الفداء، خود را می‌نماید؛ چنان‌که غفلت از آن باعث بروز خسارات جبران‌ناپذی بر حیات فرهنگی و تمدّنی ساکنان این خطّه می‌شود. والسّلام.

سردبیر

پی‌نوشت: