حاجي مؤمن، سرايدار مسجد «سردزك شيراز» گويد: در ايّام جواني اشتياق وافر به ديدن امام زمان (عج) طوري مرا فرا گرفته بود كه از خورد و خوراك انداخته و هر روز نحيف‌تر و لاغرتر مي‌شدم؛ به طوري‌كه روزي بر اثر ضعف بي‌هوش به زمين افتادم. ناگاه صدايي به گوشم رسيد: حاجي مؤمن برخيز از غذايي كه براي تو آورده‌اند تناول كن و ... اين راهش نيست.
بلند شده و شخص نوراني را كنارم ديدم، ايشان به من فرمودند: شما همراه امام جماعت مسجد به «مشهد» برويد! در «قم» شخصي را ملاقات خواهيد نمود، به دستور‌هاي او عمل كنيد.
مبلغي هم پول به من مرحمت فرمودند و از نظرم ناپديد شدند. من غذا را خورده و فردايش از سيّدهاشم امام جماعت مسجد خواستم كه همراهشان به مشهد بروم و با قصد توقّف چند روزه در قم حركت كرديم.
در حرم حضرت معصومه(س) در قم، شخصي با عبا و كلاه پشمي نمدي به من گفت: حاج مؤمن در «تهران» براي شما مشكلي پيش می‌آید و ده روز توقّف مي‌كنيد؛ ولي نگران نباشيد. خود به خود حل می‌شود. من مي‌روم «تبريز» ازپدر و مادرم خدا حافظي كنم و در تهران به شما ملحق مي شوم.
پس از رفع مشكل از شهرباني تهران، سيّدهاشم ماشيني در بست گرفت تا در راه خود و خانواده‌اش راحت باشند. موقع حركت آن شخص آمد و درخواست كرد كه همراه ما بيايد و سيّدهاشم نيز موافقت كرد. من و آن شخص غريب در ماشين كنار هم نشستيم. او از من درخواست كرد كه در راه نه از غذاي سيّدهاشم و نه از غذاي قهوه خانه‌هاي بين راهي بخورم.
او غذايي همراه داشت كه با هم می‌خورديم. در راه يك بار به اصرار سيّد هاشم خواستم لقمه‌اي از غذاي آنها بخورم كه آن را چرك و خونابه ديده و از خوردن منصرف شدم.
نزديكي‌هاي مشهد آن شخص به من گفت: امروز آخرين روز عمرم است و شما مسئول دفن و كفن من هستيد و سيّد هاشم نيز شما را در اين كار كمك خواهد كرد. پس مقداري پول نيز از بابت هزينة حمل جسد و دفن و كفن به من داد.
وقتي ماشين براي استراحت توقّف كرد و آن مرد شريف، پشت تپّه‌اي رفت. چون دير كرد به دنبالش رفته، ديديم كه رو به قبله دراز كشيده و عبا بر سر گذارده و جان به جان آفرين تسليم كرده. موضوع را با سيّد هاشم در ميان گذاشتم. او ناراحت شد از اينكه من از اوّل جريان را با او در ميان نگذاشته‌ام تا از وجودش استفاده كرده باشد. من نيز اجازة چنين كاري نداشتم. طبق وصيّت او عمل كرديم.
منبع: تلخيص از نا گفته‌هاي عارفان، محمّد جواد نور محمّدي، ص 105.