تاریخ فردا

سال نود و پنج خورشیدی نیز رو به پایان است. سرعت گذار ماه و سال به حدّی است که هیچ‌کس به پایش نمی‌رسد. گویی همة ذرّات عالم در ملامت این عصر و زمانه، شتابناک خود را در آغوش «تاریخ فردا» می‌افکند تا رها از همة رنج و تعب، به آرامش برسد.

تاریخ، همان «وقت»، «موقع» و «عهد» است و تاریخ فردا، وقتی و عصری و موقعیتی است که در آن، عالم و آدم، شاهد گشوده شدن درهای رحمت و مواهب حضرت حق خواهند بود، با ظهور صاحب عصر و زمان(عج) که خود مظهر تامّ رحمت خداوند متعال بر عرصة هستی است.

از عمر «تاریخ رو به زوال غربی»، قریب چهارصد سال می‌گذرد؛ از آن هنگامه و وقت که بشر، خودکامگی پیشه ساخت و با پشت کردن به آسمان، این گمان را در خود پرورید که بی‌عنایت و امداد آسمانی می‌تواند برای خود، بهشتی بی‌نظیر فراهم آورده و در آن، همة تنعّمات بهشت موعود را گردآورد.

در این تاریخ، آدمی هم‌سو با شیطان، روی به استکبارورزی نهاد تا بریده از حکم آسمانی و کلام وحیانی، خودش دایرمدار باشد، حکم کند، حکم براند و عالمی از نوبسازد و آدمی از نو.

در سنّت خداوند متعال، هرگاه که فرزندان آدمی، به تنهایی یا دسته‌جمعی، نهال ادّعایی در زمین دل بکارند، درهای ابتلا و امتحان را بر خود گشوده‌اند. گویی ادّعا و ابتلاء همواره با هم بوده و هستند.

تاریخ غربی، فرزند بلافصل ادّعای انسان غربی و تاریخ ابتلای او به آثار وضعی و ناگزیر عهد و پیمان نامبارکش بود. آدمی زاده شده بود تا در عهد و پیمان با خداوند متعال بماند و با تبعیت از احکام آسمانی، همة خضوع و خشوع و بندگی را اظهار داشته، در کسوت عبد صالح، شاهد ملکوت آسمان و زمین شود؛ امّا لبّیک به فراخوانی ابلیس و باد نخوت، او را چنان مبتلا ساخت که از عرش‌الرّحمن محروم و مقیم فرش‌الشّیطان (نفس امّاره) شد.

تاریخ غربی، تاریخ سفر دراز انسانی است که هم‌سو و هم‌نوا با عهد ابلیسی، همة ساحات فکری، فرهنگی و تمدّنی حاصل آمده از هم‌عهدی با شیطان را درنوردید تا آنکه دریافت، در گیر و دار با بحران‌های چندوجهی فرهنگی و تمدّنی، همة درهای رحمت خداوندی بر او بسته است.

در گذار طوفان این تاریخ، هیچ قومی در امان نماند و هیچ فرهنگ و تمدّنی که از هزاره‌های پیشین در اقصاء نقاط زمین مانده بود.

طاعون غرب‌زدگی، تحفة نامبارک این تاریخ برای ساکنان شرق و غرب بود. همگی آویخته بر این تاریخ، آمیخته با این تفکّر، آزموده در این حوزة فرهنگی و آزمند تمدّن مدرنند؛ حتّی اگر با صد زبان آن را منکر شوند. همگی دانسته و ندانسته، پاسدار عهدی هستند که مرضیّ رضای خداوند نبود.

هر امّتی اجلی دارد!

حکم ثابت و سنّت ناگزیر خداوند حکیم است که برای هر قوم و جمعیتی، زمان و سرآمد معیّنی باشد و هنگامی که عمر و وقت تقدیر شده سرآید؛ نه ساعتی تأخیر اتّفاق می‌افتد و نه ساعتی بر آن پیشی می‌گیرد.

«وَ لِكُلِّ أُمَّةٍ أَجَلٌ فَإِذا جاءَ أَجَلُهُمْ لا يَسْتَأْخِرُونَ ساعَةً وَ لا يَسْتَقْدِمُون»1

هیچ‌کس، هیچ‌چیز، هیچ قوم، هیچ فرهنگ و تمدّنی، استحقاق و استعداد ماندگاری همیشه و الی‌الابد ندارد؛ چنان‌که امام علی(ع) فرمودند:

«إِنَّ لِكُلِّ شَيْ‏ءٍ مُدَّةً وَ أَجَلا؛2

همانا برای هر شیئی، مدّت و اجلی قرار داده شده است.»

هر امّتی و هر موجودی که لباس وجود پوشیده باشد، در میان همة عوالم دیدنی و ندیدنی، از این قاعده استثناء نشده است؛ الّا

خداوند با مجد صاحب جلال

بود زنده هرگز نیابد زوال

«كُلُّ مَنْ عَلَيْها فانٍ وَ يَبْقى‏ وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلالِ وَ الْإِكْرامِ.»3

حسب همین قاعدة ثابت، با سرآمدن مدّت و اجل هریک از موجودات و از جمله هریک از فرهنگ‌ها و تمدّن‌ها، روی به زوال نهاده و از بین می‌روند؛ به عبارتی، همگی با پشت سر نهادن فصل جوانی و تنومندی و تجربة پیری و فرسودگی مردنی‌اند. بدین سبب بود که در طلیعة این مطلب، از تاریخ غربی با عنوان تاریخ رو به زوال یاد شد.

درست در هنگامه‌ای که تاریخ رو به زوال و حوزة فرهنگی و تمدّنی‌ای که در سایة آن قدکشیده است، روی به نابودی و بحران می‌گذارد، جوانة تاریخ جدید و عهد و عصر جدید سربرمی‌آورد و به رغم تصوّر خام‌اندیشان، قدکشیده و خود را می‌نمایاند.

در میان همة ما، این عبارت آشناست: «بخت، دولت یا بختش باز شده؛ وقتش رسیده است.»

بخت و وقت به یک معنی‌اند.

دولتی وقت و بختش سر می‌آید و دولتی دیگر بختش گشوده شده و متولّد می‌شود.

وقت تاریخ غربی، به‌رغم‌ سر و صدای تکنولوژی، با تجربة بحران‌های نظری و فرهنگی و پس از آن، بحران‌های تمدّنی در قرن بیستم بسته شد؛ به‌سان محتضری که نفس‌های آخر خود را می‌کشد.

جوامعی که در پی حوزة فرهنگی و تمدّنی در حال احتضار روانه شده و ریسمان حیات مادّی و معنوی خود را به آن گره می‌زنند، ناگزیر سقوط خود را به تجربه خواهند نشست.

در زمستان سرد، شرایط تاریخی قابل تجربه و شناسایی عصر ما، صدای پای بهار آفریده‌ها شنیده می‌شود. «وَ لَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُون»

دفتر تاریخ و عهد جدید، به نام بهارآفرین موعود گشوده می شود: «السَّلَامُ عَلَى رَبِيعِ الْأَنَامِ وَ نَضْرَةِ الْأَيَّام‏!»

پیش از سرآمدن مهلت، می‌بایست به استقبال آن رفت و در عهد او قرار گرفت.

همه چیز با انعقاد عهد آغاز می‌شود؛ چنان‌که هر حوزة فرهنگی و تمدّنی، نمایانندة عهدی است که منعقد شده است. گسست عهد و پیمان نانوشته با تاریخ غربی و دل‌بریدن از حوزة فرهنگی و تمدّنی‌اش، ضروری قبول عهد و پیمان امام تاریخ فردا، حضرت صاحب الامر و العصر، امام مهدی(عج) است.

عهد جمعی، سرنوشت ما را دیگرگون ساخته و تقدیری دیگر برایمان رقم خواهد زد؛ ان‌شاء‌الله.

امّا بعد!

بی‌تعارف در سالی که پشت سر می‌گذاریم، همة همّت خود را مصروف ذکر نام و یاد حضرت بهارآفرین کردیم تا شاید ما را در خیل بندگان درگاهش پذیرا شود.

تردیدی نیست که در این مسیر، ضعف و نقصان بسیار داشتیم. امید بخشایش از حضرتش و جمیع موعودیان داریم.

امید داریم بخت همراهی با این خانوادة بزرگ و محترم منتظر را تا به وقت گردآمدن در خیمه و خرگاهش داشته باشیم.

تا عرضة شماره‌ای دیگر از نشریة موعود، شما را به خداوند بزرگ می‌سپاریم.

سردبیر

پی‌نوشت‌ها: