شما بینید امروز مسائلی که برای اغوای دل جوان‌ها هست، چقدر است؛ قابل مقایسه با گذشته نیست. این ماهواره‌ها، اینترنت‌ها، انواع و اقسام وسایل ارتباطات، اینها دل‌ها را اغوا می‌کند، جذب می‌کند، از راه به‌در می‌برد، انگیزه‌های معنوی را در انسان سست می‌کند، شهوات را در انسان بیدار می‌کند. با وجود همة اینها، این مجالسی که اشاره شد و شما دیدید، اکثرشان همین جوان‌هایند. بعضی اوقات شاید ظواهرشان هم نشان نمی‌دهد که اینها دل در گروی محبّت الهی دارند، امّآ دارند، می‌آیند، با خدا حرف می‌زنند، اشک می‌ریزند. اشک آنان مایة غبطة انسان است. انسان نگاه می‌کند، می‌بیند این جوان، آنجا نشسته، همین‌طور اشک بر روی چهرة او جاری است. انسان به حال او غبطه می‌خورد، اینها دلشان پاک است، اینها صاف هستند، نزدیک به خدایند؛ همین مایة نصرت است: «هو الّذی ایّدک بنصره و بالمؤمنین.»1
پی‌نوشت‌ها:
پانویس‌های این مقاله
- ۱
1. سورة انفال، آیة62.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑