به مناسبت ولادت حضرت زینب(س)
گفتم از کوه بگویم...
گفتم از کوه بگویم، قدمم می‌لرزد
از تو دم می زنم اما قلمم می‌لرزد
هیبت نام تو یک عمر تکانم داده‌ست
رسم مردانگی‌ات راه نشانم داد‌ست
پی نبردیم به یکتایی نامت زینب
کار ما نیست شناسایی نامت زینب
من در ادراک شکوه تو سرم می‌سوزد
جبرئیلم همة بال و پرم می‌سوزد
من در اعماق خیالم... چه بگویم از تو؟!
من در این مرحله لالم، چه بگویم از تو؟!
چه بگویم؟! به خدا از تو سرودن سخت است
هم علی بودن و هم فاطمه بودن سخت است
چه بگویم که خداوند روایتگر توست
تار و پود همه افلاک نخ معجر توست
روبه‌روی تو که قرآن خدا وا می‌شد
لب آیات به تفسیر شما وا می‌شد
آمدی تا که فقط زینت مولا باشی
تا پس از فاطمه صدیقة صغری باشی
آمدی شمس و قمر پیش تو سو سو بزنند
تا که مردان جهان پیش تو زانو بزنند
چشم وا کردی و دنیای علی زیبا شد
باز تکرار همان سورة «اعطینا» شد
عشق عالم به تو از بوسه مکرّر می‌گفت
به گمانم به تو آرام پیمبر می‌گفت:
«بی تو دنیای من از شور و شرر خالی بود
جای تو زیر عبایم چقدر خالی بود!»
سید حمید رضا برقعی
بزمگاه آزادی
زمانه قرعه نو می‌زند به نام شما
خوشا شما که جهان می‌رود به کام شما
درین هوا چه نفس‌ها پر آتشست و خوشست
که بوی عود دل ماست در مشام شما
تنور سینة سوزان ما به یاد آرید
کز آتش دل ما پخته گشت خام شما
فروغ گوهری از گنج خانة دل ماست
چراغ صبح که بر می‌دمد ز بام شماست
ز صدق آینه کردار صبح خیزان بود
که نقش طلعت خورشید یافت شام شما
زمان به دست شما می‌دهد زمام مراد
از آنکه هست به دست خرد زمام شما
همای اوج سعادت که می‌گریخت ز خاک
شد از امان زمین دانه‌چین دام شما
به زیر ران طلب زین کنید اسب مراد
که چون سمند زمین شد سپهر رام شما
به شعر «سایه» در آن بزمگاه آزادی
طرب کنید که پرنوش باد جام شما
هوشنگ ابتهاج (سایه)
به مناسبت 12 بهمن ،
سالروز ورود پیروزمندانة حضرت امام ( قدس سره الشریف ) به ایران:
امام آینه‌ها
امام، آنكه دلش چشمه‌سار معنا بود
تمام زندگی‌اش یك قیام زیبا بود
نگاه شرقی او چلچراغی از رؤیا
به سقف شب زده‌ای مشرق معمّا بود
دلش مُترجم آواز روشن خورشید
لبش مُفسّر لبخند صبح فردا بود
دو چشم روشن او یك دوبیتی زیبا
درون دفتر احساس سرخ گل‌ها بود
دلش انار ترک خورده‌ای پر از آتش
گدازه‌های دلش دانه دانه پیدا بود
تمام زندگی‌اش بوی سادگی می‌داد
كسی به سادگی او نبود، آیا بود؟
دوباره آمد و آیینه را تبسم كرد
امام آینه‌های بهارسیما بود
کسی به پینة دستان ما نمی‌خندید
امام - حامی ما پا برهنگان - تا بود
قسم به چشمه ز چشمان او نشد سیراب
دلم كه عاشق آن بیكرانه دریا بود
شبی تمام دلش جذب نور مطلق شد
غروب او چو طلوعش قشنگ و زیبا بود
یک گل و صد بهار
یاد آن روزی که بهمن گل به بار آورده بود
و آن زمستانی که با خود نوبهار آورده بود
یاد باد آن دلتپیدنهای مشتاقان یار
و آن عجب نقشی که آن زیبانگار آورده بود
عشق را صد رشته جان، در لعل نوشین بسته بود
حُسن را صد چشم دل، آیینه‌وار آورده بود
از گلستان شهیدان تا به مهرآباد عشق
موج دریای زمان، چشم‌انتظار آورده بود
مُنکران گفتند با یک گل نمیگردد بهار
لیک ما دیدیم، یک گل صد بهار آورده بود
در نگاهش جلوة گل بود و با غوغای عشق
در چمن هر گوشهای را صد هزار آورده بود
محمدرضا یاسری (چمن)