حالا در چنین شرایطی این سؤال پیش می‌آید که آیا حکومت می‌تواند بگوید من آزادی و امنیت را فراهم می‌کنم، مردم خودشان بروند میدان معارضه و بحث عرضه و تقاضاست، هرکس هرچه توانست، در بازار عرضه و تقاضا مطرح کند، هر چه شد، شد؟ نه، به هیچ وجه، این جزو وظایف دولت اسلامی است که در این آشفته بازار احتمالی، یا حتّی غیر آشفته بازار، در بازار عرضة فرهنگ و عقیده و اخلاق، نگذارد عائلة او؛ یعنی ملّت، دچار گمراهی بشوند؛ یعنی همان احساسی را که انسان نسبت به زن و بچة خودش دارد، همان را باید نسبت به هم داشته باشد. شما اگر بدانید که فرزند خودتان دچار انحطاط اخلاقی شده که از نظر شما و از نظر جامعه زشت است، یا در معرض آن قرار گرفته، چگونه عکس‌العمل نشان می‌دهید؟ در اسلام فرقی بین فرزند خود انسان و فرزند دیگران نیست؛ یعنی اگر چیزی را مشاهده می‌کنید که برای فرزند شما، نامطلوب و سنگین و غیرقابل تحمّل است، عیناً همین احساس را باید نسبت به فرزندان دیگران داشته باشید.
صفحهٔ ۳۸