«السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا حُجَّةَ اللَّهِ الَّتِي لَا تَخْفَى؛
سلام بر تو ای حجّت خدا که غایب نگشته‌ای!»
یادت هست کلاس‌های درس را که معلّم می‌آمد و به اصطلاح، حاضر و غایب می‌کرد؟ یکایک اسم دانش‌آموزان را می‌خواند و هرکس به کلاس آمده بود، با شنیدن اسمش می‌گفت: حاضر.
بعضی‌ها دیر به کلاس می‌رسیدند و بالأخره اسمشان در لیست حاضرها ثبت می‌شد؛ امّا برخی هم غایب بودند.
حالا اینها را برای چه گفتم؟ برای اینکه ببینیم سر کلاس امامت و ولایت، حاضر هستیم یا نه. معلّم و استاد که حاضر است. این را در زیارت امام زمانمان یادمان داده‌اند که بگوییم: «سلام بر تو ای حجّت الهی که مخفی نیستی!» و این معلّم و استاد سر کلاس حاضر است و غایب نیست؛ فقط منتظر دانش‌آموزان است که در کلاس حاضر باشند و درس امامت و ولایت را خوب یاد بگیرند تا در نهایت، مثل شهیدان در میدان - ایثار و فداکاری و شهادت - بتوانند حضور پیدا کنند و استقامت ورزند. سال‌هاست که جمهوری اسلامی و نظام ولایی را با قیمت خون مطهّر شهیدان به ما ارزانی داشتند و ولیّ فقیه را مظهر امام معصوم(ع) قرار دادند تا بتوانیم در این کلاس، به خوبی تمرین کنیم و برای زمان ظهور آماده گردیم.
امّا آیا ما آن‌قدر تمرین کرده‌ایم که اگر در سر کلاس اسممان را خواندند، با صدای بلند و با سرافرازی بگوییم: حاضر؟
خوشا به حال حاضرها!