به مناسبت ولادت امام علی(ع):
امیرالمؤمنین(ع)
در بیابان طلب، یک العطش‌گوی تو خضر
در حریم قدس، یک پروانه‌ات روح الامین
موجه‌ای از ریگ صحرایت «صراط المستقیم»
رشته‌ای از تار و پود جامه‌ات حبل المتین
بهترینِ خلق، بعد از بهترینِ انبیاء
ابن عمّ مصطفی، داماد خیرالمرسلین
نقطة بسم اللهی، فرقان موجودات را
در سواد توست علم اوّلین و آخرین
چون لباس کعبه بر اندام بت، زیبنده نیست
جز تو بر شخص دگر نام امیرالمؤمنین
بی نور علی
ما طایر قدسیم، نوا را نشناسیم
مرغ ملکوتیم، هوا را نشناسیم
با لنگرِ دلْ، کشتی توحید برانیم
موجِ غم توفان بلا را نشناسیم
از بوی دلِ سوخته، پرورده مشامیم
جان‌بخشی انفاسِ صبا را نشناسیم
نور نبوی در نظر ماست هویدا
روشن نظرانیم و عِمی را نشناسیم
جاوید بسوزیم ز خورشید قیامت
گر پرتو آن شمس و ضحی را نشناسیم
با مشعل خورشید اگر گرم بگردیم
بی نور علی، راه عُلا را نشناسیم
از کُحل یقینْ، دیدة ما گر بگشایند
بی خاک رهش کشف غطا را نشناسیم
بر گردن ما طوق وبال ابدی باد
گر سلسلة شیر خدا را نشناسیم
فیض دکنی
به انگیزه میلاد فرخنده حضرت جوادالائمه(ع):
سمت باب الجواد
با حضورت ستاره‌ها گفتند
نور در خانة امام رضاست
کهکشان‌ها شبیه تسبیحی
دستِ دُردانة امام رضاست
مثل باران، همیشه دستانت
رزق و روزی برای مردم داشت
برکتت در مدینه بود از بس
چهره‌ات رنگ و بوی گندم داشت
زیر پایت همیشه جاری بود
موج در موج دشتی از دریا
به خدا با خداتر از موسی
بی عصا می‌گذشتی از دریا
با خداوند هم کلام شدی
علّت بُهت خاص و عام شدی
«کودکی‌هایتان بزرگی بود»
در همان کودکی امام شدی
رزق و روزی شعر دست شماست
تا نفس هست زیر دِیْن توایم
تا جهان هست و تا نفس باقی است
ما فقط محو کاظمین توایم
من به لطف نگاهت ای باران!
سوی مشهد زیاد می‌آیم
دست بر روی سینه هر بار از
سمت «باب الجواد» می‌آیم