مرتضی مهدوی یگانه
با تو می‌گویم ای دل
ای دل!
آنجا که باید در و دروازة خویش را ببندی تا بیگانه در تو وارد نشود و جا خوش نکند، آن را باز می‌گذاری و آن هنگام که باید آن را فقط به روی صاحب‌خانه باز کنی، از اصل فراموشش کرده‌ای!
هر کس و ناکسی را به خود راه داده‌ای تا جایی که جایی برای دلدار باقی ننهاده‌ای.
صاحب و دلدار تو، ای دل! امام زمان توست؛
که خود آئینه‌دار جمال الهی و ذکر و نام و یاد اوست؛
پس آنگاه که به یاد امام خویش می‌افتی، خدا را یاد کرده‌ای؛
زیرا در آئینه، جز جمال الهی پیدا نیست.
ای دل با تو می‌گویم!
اگر می‌بینی آنگاه که به یاد مولا، صاحب و دلدار خویش، امام زمانت، هستی، آرامش و طمأنینه داری، به همین روست که او محلّ و مسکن ذکرالله است که:
«السّلام علی محالّ معرفة الله و مساکن ذکرالله؛1
سلام بر شما ائمّه که جایگاه معرفت خدا و ذکر و یاد او هستید!»
آری. این‌گونه است که با یاد امام زمانت، آرامش و سکینت می‌یابی و در پناه این طمأنینه و آرامش است که می‌توانی به راه خویش؛ یعنی رشد و شکوفایی ادامه دهی.
ای دل!
این را تجربه کن!
هر روز در آغازین لحظات صبح، به مولا و دلدارت سلامی کن؛ ارادتی نشان ده و از حضرتش یاری بطلب که در آن روز، بیشتر به یادش باشی؛
جنابش را بر خویش حاکم و ناظر بنگری؛
ترنّم محبّت و عشقش را بیشتر زمزمه کنی؛
و بدین سان، خویشتن را حیات بخشی و زنده نمایی.
ای دل!
اگر نمی‌دانی، بدان!
اگر افسرده‌ای و پژمرده،
از آنجاست که مولایت را فراموش کرده‌ای.
به سوی او برگرد، تا همه چیز به سوی تو بازگردد!
پی‌نوشت:
پانویس‌های این مقاله
- ۱