موقعیت کنونی جهان معاصر و شیعیان اهل بیت(ع)؛ به خانه برگردید!

انتخاب دونالد ترامپ، به عنوان رئیس جمهوری آمریکا اتّفاقی ساده نیست؛ او قطاری گریخته و از کنترل‌خارج شده هم نیست؛ به عبارتی، ترامپ نمایش و نمودار یک نقطه‌عطف در تاریخ غرب است. به جز این، می‌بایست دونالد ترامپ را مأمور اجرای استراتژی‌های اخذ شده توسط CFR (شورای روابط خارجی آمریکا)، «کمیسیون سه جانبه» و سرانجام، مجامع مخفی «بیلدربرگ‌»ها دانست که طیّ سلسله مراتب، کنترل و هدایت جهان را در اختیار دارند.

شورای روابط خارجی آمریکا (CFR)، مجمعی از برگزیدگان سیاست و دانش است که سلطة طبقة سرمایه‌دار آمریکا را از مجرای دو حزب دمکرات و جمهوری‌خواه در جغرافیای امور خارجی «ایالات متّحدة آمریکا» برقرار می‌کند و سران هر دو حزب که به نوبت بر منصب ریاست جمهوری تکیه می‌زنند، در این شورا عضویت و حضور دارند. در واقع، الیگارشی آمریکایی از مسیر این شورا، تمامی قدرت را در اختیار گرفته و از منافع طبقة خود در این کشور حمایت می‌کند و در مرتبه‌ای بالادست کمیسیون سه جانبه قرار گرفته است. این کمیسیون، مرکّب از بزرگترین بانکداران، کارشناسان، رؤسای بنیادها و اقتصاددانان، (همچون کسینجر، دیوید راکفلر و دیگران) از سه منطقة «آمریکا»، «اروپا» و «ژاپن» است. در واقع، در این کمیسیون، تصمیم‌گیرندگان اروپای غربی، آمریکای شمالی و منطقة آسیا و اقیانوس آرامند که سازماندهی جهانی اقتصاد غرب را بر عهده دارند. اینان را باید قدرتمندترین اربابان بزرگترین بخش جهان شناخت و سرانجام سازمان مخوف بیلدربرگ دانست.

«بیلدربرگ» یک سازمان جهانی سیاست‌گذار ماسونی است که با دو شاخة فرعی «لژ نیویورک» و «لژ منچستر» روابط اروپا و آمریکا و مسائل آمریکای شمالی را مدیریت می‌کند و لژ منچستر نیز بخش اروپایی روابط با آمریکا را تحت کنترل دارد.

همگی این مجامع، تحت مدیریت جهانی اشرار یهود، با در دست داشتن ابزارهای قدرتمند مالی و نظامی، نه تنها مدیریت اقتصاد و سیاست جهانی را بر عهده دارند؛ بلکه از این مسیر، اهداف کلان خود را دنبال می‌کنند.

بسیار ساده‌اندیشی است اگر دونالد ترامپ را مهرة اصلی و تصمیم‌گیر نهایی در سیاست، اقتصاد و نظامی‌گری آمریکا به شمار آوریم.

اعضای بیلدربرگ، متشکّل از یکصد و سی نفر از قدرتمندترین و بانفوذترین افراد در زمینة سیاست، اقتصاد و رسانه‌های عمومی‌اند، صاحبان اقتصاد بزرگ (در ابعاد بین‌المللی)، پادشاهان و اعضای خاندان‌های سلطنتی اروپایی که همه‌ساله طیّ اجلاسی، استراتژی‌های لازم برای کنترل و هدایت مناسبات بین‌المللی را تعریف و تضمین

کرده و توسط عوامل هم‌سو با خود (کمیسیون سه جانبه، شورای روابط خارجی آمریکا و دولت‌های آمریکایی و اروپایی) به اجرا می‌گذارند.

اینان را می‌بایست جنایتکاران یقه‌سفید و پشت پرده به حساب آورد که ریشة تاریخی درازی در میان مجامع مخفی گذشته دارند و همة همّت خود را مصروف آن می‌کنند که با تشکیل «دولت جهانی» و در پی آن، ارتش جهانی، بازار جهانی و... تخریب همة هویت‌های ملّی، به حکومت یکپارچه و بلامنازعه، دسترسی پیدا کنند.

طیّ دو جنگ جهانی اوّل و دوم و به تدریج، از میزان اختیار دولت‌های ملّی و منطقه‌ای کاسته و آن‌همه در دستان سازمان‌های به ظاهر بین‌المللی قرار داده شد. سازمان‌هایی که به نیابت این مجامع مخفی، اختیاردار همة اقوام و دولت‌ها شده و از اختیارات آنان کاستند.

تأسیس «جامعة ملل» پس از جنگ جهانی اوّل (1920م.) و «سازمان ملل متّحد» پس از جنگ دوم جهانی (1945م.) و سازمان‌های مرتبط با آن را از دستاوردهای آن دو جنگ باید شناخت.

پژوهشگران «بیلدربرگ» را به عنوان بازوی اجرایی یکی از بزرگترین مجامع سرّی جهان، یعنی «کمیتة 300» می‌شناسند.

کانون‌های توطئة جهانی، مراد اصلی خویش را در:

• جلوگیری از استقلال کشورها در زمینه‌های مختلف؛

• تجزیة کشورهای بزرگ؛

• مبتلا کردن کشورهای مختلف به جنگ‌های فرسایشی با همسایگان خود؛

• سلطه بر منابع و ذخائر نفت و گاز جهان می‌شناسند.

رؤسای دولت‌های مختلف، اعمّ از رؤسای جمهوری‌ها، نخست‌وزیران و از جمله، حکّام و شیوخ عرب، هر کدام به نحوی و به نوعی وابسته به لژهای فرعی ماسونی و مخفی‌اند که در نهایت و در سلسله مراتب، به «کانون فراماسونری جهانی اشرار یهود» می‌انجامند.

گام آخرین در تأسیس دولت جهانی

زمینه‌های برداشتن گام سوم از «سه گام لازم تأسیس دولت جهانی» با فروپاشی سازمان یافتة «شوروی» فراهم آمد؛ گام‌های اوّل و دوم، طیّ دو مرحله از جنگ‌های جهانی برداشته شده بود.

در حالی که گمان می‌رفت با جهانی شدن فرهنگ (همه‌گیر شدن لیبرالیسم) و اقتصاد (سرمایه‌داری) همة مقدّمات لازم برای افتتاح پروژة بزرگ دولت جهانی فراهم آمده است، از نیمة دوم قرن بیستم، زمزمه‌ها و زمینه‌های بازگشت به معنویت (با طعم بنیادگرایی) از دو سوی جهان، یعنی غرب و شرق اسلامی به گوش رسید. اگر چه گمان می‌رفت همة اسباب لازم برای کنترل این جریان فراهم است؛ امّا با آشکار شدن ترک‌ها بر پایه‌های فرهنگی تمدّن مدرن، زنگ خطر فروپاشی فرهنگی و تمدّنی غرب به صدا درآمد.

میل بازگشت به مذهب و جست‌و‌جوی معنویت و معناگرایی در میان ساکنان جهان، چنان‌که در خود، ادّعای ورود به عرصة مدیریت کلان و برپایی نظم جدید متّکی به ارزش‌های دینی را نداشت، برای مؤسّسان دولت جهانی اشرار یهود و فراماسونری جهانی، خطری به شمار نمی‌آمد؛ امّا بر هم خوردن تعادل و موازنة مناسبات سیاسی در منطقة خاورمیانه (پس از واقعة انقلاب اسلامی در ایران)، مانع بزرگی فراروی کسانی قرار داد که گمان می‌بردند، گامی دیگر تا برپایی دولت جهانی نمانده است. در مقابل، تقویت جریان تکفیری سلفی و مسلّح ساختن آنها، اگرچه ابتدا به منظور کنترل و خنثی‌سازی خیزش‌های اسلامی؛ مصونیت‌بخشی به اسرائیل و ممانعت از فراگیری نهضت شیعی اتّفاق افتاد و در پی آن نیز ائتلاف خونین «صلیبی، سلفی و صهیونی»، برای سرکوب و کشتار مستضعفان شکل گرفت، امّا در سیر تکوینی، به تصمیم نهایی سران پشت پرده برای انعدام و انهدام شیعیان و محبّان اهل بیت(ع) انجامید.

ائتلاف خونین صلیبی، سلفی و صهیونی، اینک در برابر خود، پا گرفتن جریانی را می‌دید که منکر و مخالف شکل‌گیری «دولت‌جهانی» اشرار یهود است؛ بلکه ادّعای نظم‌دهی به مناسبات و جغرافیای سیاسی، متّکی بر آموزه‌های دینی را در سر دارد؛ اضافه بر این، در میان آموزه‌های دینی و مذهبی شیعیان نیز موضوع انتظار و آماده‌سازی زمینه‌های ظهور منجیّ موعود از جایگاه خاصّی برخوردار است. بدین سبب، «جریان فکری و فرهنگی شیعی»، به عنوان بزرگترین دشمن و مانع شناسایی شد و ائتلاف شیطانی مزبور برای از بین بردن آن، همة توان خود را در کار وارد کرد.

در تصوّر غرب، مسلمانان به صورت عام و شیعیان به صورت خاص، «زامبی‌«1‌هایی خطرناک هستند؛ موجوداتی با ماهیتی پلید و با ظاهری انسانی که به هرکجا پا بگذارند، حمله آورده و دیگران را نیز مبتلا و قربانی می‌کنند و برای خلاصی از دست آنها، گریزی جز قتل عامّ آنها و احداث دیواری عظیم میان خود و زامبی‌های مهاجم وجود ندارد.

سینمای «هالیوود» از نیمة دوم قرن بیستم، مأمور به تصویر کشیدن زامبی‌ها و نشان دادن خطرات ناشی از رسوخ و نفوذ آنها به حوزة تمدّنی مدرن غربی شد.

در فیلم سینمایی جنگ جهانیZ 2 محصول سال 2013م.، نشان داده شد که تنها اسرائیل (فلسطین اشغالی) است که در هجمة بزرگ زامبی‌ها، با کشیدن دیوار عظیمی میان دولت غاصب یهودی و همسایه‌هایش، خود را از حملات زامبی‌ها مصون داشته است.

به موازات ارائة تصویر زامبی از مسلمانان در سینما، در جهان سیاست نیز از مسلمانان و شیعیان منتظر ظهور منجیّ موعود، به عنوان موجوداتی شرور یاد شد که در تقابل با جبهة خیر (یعنی غرب و یهود) قرار گرفته‌اند و در بحبوحة جنگ جهانی «آرمگدون» به دست ائتلاف صلیب و صهیون نابود می‌شوند و سرانجام، «حکومت جهانی» فرزندان اسرائیل در «بیت‌المقدّس» برای دوره‌ای طولانی و یکهزار‌ساله، جهان را از دست نیروهای شرور نجات می‌دهد.

در ادبیات سینمای غرب، زامبی‌ها، موجوداتی افسانه‌ای و ترسناکند که از اعماق تاریخ بازگشته (به‌سان رجعت‌کنندگان در ادبیات دینی شیعی) و پس از مرگی طولانی، حیات دوباره می‌یابند و قصد جان انسان‌های زنده می‌کنند.

در این نگرش، زامبی‌ها موجوداتی احمق و بی‌عقل و وحشی‌اند که دیگران را طعمة خود ساخته و به سوی آنان حمله می‌آورند.

همواره در این دست از آثار سینمایی، قهرمانی به نمایش گذاشته

می‌شود که متعلّق به جبهة خیر است و ساکنان غرب و جهان را از دست زامبی‌های شرور خلاصی می‌بخشد.

وقتی دونالد ترامپ از مسلمانان و مهاجران یاد می‌کند، گویی به تازگی از تماشای فیلمی ترسناک و نمایش‌دهندة هجمة زامبی‌ها برخاسته است!

با یک بررسی آماری در سایت IMDb می‌توان دریافت که از سال 1966م. تا امروز، حدوداً 300 فیلم با موضوع یا حضور زامبی‌ها در سینمای جهان ساخته شده که بیش از 50% از این آثار، یعنی حدود 150 فیلم بعد از سال 2001م. بوده است.

مطالعه و بررسی این آثار نشان می‌دهد که مفاهیم و عباراتی، همچون «اسلام»، «دیوار حائل»، «تروریسم» و «آخرالزّمان» همراه و همنشین با کلمة «زامبی» است.

به موازات این ژانر سینمایی، طیّ دهه‌های اخیر نیز، شاهد صدها فیلم با موضوع و محتوای جنگ‌های آخرالزّمانی، آرمگدون و منجی‌گرایی بوده‌ایم.

پیکرة اصلی اکثر فیلم‌های آخرالزّمانی را مفاهیمی، چون شیطان، ضدّ مسیح و جامعة جهانی و درگیری میان ابلیس و عنصر آخرالزّمانی بر سر جامعة جهانی تشکیل می‌دهد.

مبارزه با شیطان و قوای شیطانی، به منظور حفظ و حراست از جامعة جهانی (به ویژه غرب) مأموریت اصلی قهرمانان این دست فیلم‌ها را تشکیل می‌دهد.

باعث شگفتی است اگر اعلام شود پرهزینه‌ترین و در عین حال پرفروش‌ترین فیلم تاریخ سینمای هالیوود، با موضوع آخرالزّمان ساخته شده است.

سازندگان این آثار، به انحای مختلف و با استفاده از نمادهای اسلامی (ساختمان‌ها، اشخاص، اصوات و...) سعی در این دارند که مسلمانان را در زمرة نیروهای شرور، ضدّ مسیح، دجّال و نابودکنندة جهان معرفی کنند.

آنچه از حیث نظری، وضع‌گیری سیاست‌مداران آمریکایی و انگلیسی را در مجادلات سیاسی علیه مسلمانان و سینماگران را در ساخت مجموعة آثاری در ژانر زامبی‌ها، حمایت می‌کند، «بنیادگرایی مسیحیان صهیونیست» است.

بنیادگرایی مسیحی، جنبشی مذهبی و سیاسی و برخاسته از ادبیات مذهبی پروتستان‌های ساکن ایالات متّحدة آمریکا و انگلستان است و هستة اصلی اندیشة آنها، نبرد میان نیروهای خیر و شرّ و مبتنی بر اندیشة مطلق‌گراست.

شاخص‌های بنیادگرایی مسیحی را می‌توان در مواردی، چون اعتقاد به آخرالزّمان زودرس، جنگ مقدّس آرمگدون، ظهور مسیح و تشکیل حکومت جهانی بنی‌اسرائیلی در گسترة «فلسطین اشغالی» شناسایی کرد.

درگیری و نزاع خونین با پشتوانه‌های مذهبی و دینی، تحت عنوان جنگ مقدّس آرمگدون، جزو لاینفکّ بنیان اعتقادی بنیادگرایان مسیحی است که هم‌اینک، جمعیت حدّاکثری ایالات متّحدة آمریکا را به خود اختصاص داده‌اند. از منظر اینان، این درگیری، در آستانة ظهور منجیّ موعود (مسیح) به اوج خود رسیده است و سرانجام، به تأسیس حکومت جهانی نیروهای خیر می‌انجامد.

کلام آخر!

کلام خود را با سخنان معاون رئیس‌جمهوری آمریکا، مایک نیس، خاتمه می‌دهم. به گزارش روزنامة «جروزالیم پست» (شنبه هفتم اسفند ماه) وی در گردهمایی سالانة لابی صهیونیستی و «ائتلاف یهودیان جمهوری‌خواه» با تأکید بر عزم جدّی «واشینگتن» برای تأمین امنیت یهودیان و حمایت از روند «صلح خاورمیانه» تأکید کرد و گفت: دولت ترامپ بر سر امنیتِ، به گفتة او با کشور یهودی اسرائیل، سازش نخواهد کرد.

دیگر جهان غرب، جای امنی برای مسلمانان و به نحو خاص، شیعیان نیست و صدای شیپور جنگ فراگیر صلیبی دوم، از هر سو به گوش

می‌رسد. گویی «ائتلاف صلیب و سلفی و صهیون» اقتضای هلاکت می‌کند.

مؤمنان به آئین محمّدی(ص) می‌بایست خود را برای این موقعیت آماده کنند.

دیگر غرب در خود تکرار نمی‌شود و با سرآمدن تاریخش، روی به اضمحلال و نابودی می‌گذارد. هیچ حوزة فرهنگی و تمدّنی‌ جایگزینی نیز پس از این‌همه تجربة دراز بشر در عرصة زمین، متصوّر نیست. ضرورتاً می‌بایست آمادگی روحی و مادّی لازم برای رویارویی با این واقعیت، استقبال از تاریخ فردا و هم‌نوایی با خاستگاه امام منتظران را در خود و دیگران فراهم آورد

باید به خانه برگشت.

باید به سرزمین مؤمنان برگشت.

در معنی مهاجرت از قول امیرمؤمنان علی(ع) آمده است که فرمودند:

«نام هجرت بر احدی واقع نمی‏شود؛ مگر حجّت خدا را در زمين بشناسد. كسی كه حجّت الهی را شناخت و به او اقرار كرد، مهاجر است.»3

پی‌نوشت‌ها: