بهاری می‌رسد...
زمين از برگ، برگ از باد، باد از رود، رود از ماه
روايت کرده‌اند ارديبهشتي مي‌رسد از راه
بهاري مي‌رسد از راه و مي‌گويند مي‌رويد
گل داوودي از هر سنگ، حُسن يوسف از هر چاه
بگو چلّه نشينان زمستان را که برخيزند
به استقبال مي‌آييمت اي عيد از همين دي ماه
به استقبال مي‌آييمت آري، دشت پشت دشت
چه باک از راه ناهموار و از ياران ناهمراه
به استهلال مي‌آييمت اي عيد از مُحرّم‌ها
به روي بام‌ها هر شام با آيينه و با آه...
سر بسمل شدن دارند اين مرغان سرگردان
گلويي تر کنيد اي تيغ‌هاي تشنه، بسم الله!
محمّدمهدی سیار
غزل انتظار
می‌برم این روزها نام تو را آرام‌تر
تا بمانم در شمار عاشقان گمنام‌تر
نیستی، فرصت برای درد دل کردن کم است
درد دل باشد بـــرای دردهایی عام‌تر
درد اوّل، دوری از آئینه و آئینگی است
درد دوم، درد دل‌هایی ازین هم خام‌تر
کاش گاهی هم به ما سر می‌زدی، هر چند نیست
در میان خستگان، از قلب ما ناکام‌تر
خشک شد لب‌هایمان، با چند ندبه می‌رسی؟
جان مولا، ساقی از دست تو شد این جام‌تر؟!
زیر لب ذکر تو را هر روز و هر شب گفته‌ام
گفته‌ای: آرام‌تر، آرام‌تر، آرام‌تر!
کاسة شعر مرا از دست عشق انداختی
تکّه‌ای را تر کن از سرچشمة الهام، تر!
می‌رسی و انتخابی سخت خواهی کرد، آه
بی‌گمان از عاشقانی بهتر و خوش نام‌تر
سهم ما... شوق حضور و آبروی انتظار
سهم عاشق‌های از گمنام هم گمنام‌تر!