نمک غذا

به خودم دلداری می‌دادم که کاری ندارد. یاد می‌گیرم. هفتة اوّل ناهار و شام مهمان مادرش بودیم. اوّلین شبی که می‌خواستم غذا بپزم، برایمان مهمان رسید. دوستان مهدی1 آمده بودند دیدنمان. مهدی پرسید: می‌تونی شام درست کنی؟ نگهشون داریم؟

گفتم: آره. درست کرده‌ام.

برنج را کشیدم. رویم نمی‌شد بیاورم سر سفره. برنج خارجی را کته کرده بودم. شفته شده بود. مهدی دیس پلو را برداشت و گفت: آشپزی خانم ما حرف نداره. اگه می‌بینید پلو خوب در نیومده، چون برنجش خوب نبوده.

مهمان‌ها رفتند، گفت: این‌طوری که معلومه، یه مدّت باید غذا درست کنم تا یاد بگیری.

خدایی‌اش مهدی هیچ‌وقت به غذا ایراد نگرفت. خودم‌ آش ماست دوست داشتم و چون بلد بودم، درست کردم. یادم رفت نمک بریزم. توی بشقاب خودم نمک می‌ریختم. مهدی هیچی نمی‌گفت. فکر کردم متوجّه نشده. پرسیدم: مهدی! به نظرت چیزی کم نداره؟

گفت: نه.

گفتم: امّا نمکش کمه.

گفت: غذاست دیگه. بی‌نمک هم می‌شه خورد.

حتّی نمی‌گفت چه غذایی دوست دارد. چند بار پرسیدم، می‌گفت: همه چیز.

جایی مهمان بودیم، فسنجان داشتند. مهدی با اشتها خورد و خیلی تعریف کرد.

فهمیدم فسنجان دوست دارد. گاهی برایش درست می‌کردم. کم غذا هم بود.

اگر شبی خوب می‌خورد یا توی رودربایستی مجبور می‌شد زیاد بخورد، فرداش روزه می‌گرفت.2

پی‌نوشت‌ها: