سمیه مناجاتی (استان اصفهان، شهرستان لنجان)
روزهای اول ورودم به کتابخانة جدید بود، هنوز با اعضای آنجا آشنا نشده بودم، در همان روزها بود که محسن همراه مادرش به کتابخانة ما آمد، پسربچة بامزه و تپلی بود و در ظاهر بسیار کمحرف و خجالتی.
تعدادی کتاب در دست مادرش بود که میخواست به کتابخانه بازگرداند، در حالیکه به من اشاره میکرد: «به این بچه بگویید، فعلاً نمیتوانید این کتاب را امانت دهید.» محسن اصرار داشت که برای چندمین بار، کتاب قصهای را به امانت ببرد که مادرش با صدای بلند و عصبانی گفت: «نه محسن دیگه نباید این کتاب رو بگیری این بار صدم که میبریمش، من خسته شدم از بسکه این کتاب رو برات خوندم» و به من نگاه کرد و گفت: «خانم شما هم به محسن بگید که دیگه نمیشه این کتاب رو امانت بگیره.» نگاهی انداختم کتابه کهنهای بود که رنگی به رو نداشت، نام کتاب سقا بود، راجع به حضرت ابوالفضل عباس(ع)، مادر محسن میگفت: شاید در روز ده بار مرا مجبور میکند که این کتاب را برایش بخوانم، دیگر خسته شدهام. من هم به اصرار مادرش به بچه گفتم که دیگر امکان امانت دادن این کتاب را ندارم.
پس از شنیدن حرفهای من محسن به مادرش گفت: «پس باید بریم برام بخریش.» و زد زیر گریه، طوری که قطرههای اشکش از روی صورتش پایین میریخت که واقعاً ناراحت شدم. بعد هم مادر به زور دست محسن را گرفت و بیرون بردش، همین که از کتابخانه بیرون رفتند صدای گریة محسن بلندتر شد و شنیدم که با گریه میگفت: «اگه واسم بخریش قول میدم، قول میدم دیگه نگم بخونیش، خودم میخونمش.»
- دلم آرام نگرفت بلند شدم و بیرون رفتم و صدا زدم مادر محسن...
مادر و محسن، با صدای من ایستادند، گفتم: اگر فکر میکنید با داشتن این کتاب بچه آرام میشود، این کتاب را برایش ببرید، بعداً به جای آن، کتاب دیگری برای کتابخانه بخرید مادر گفت: «نه ممنون، حالا آروم میشه، من از کجا برم برای کتابخونه کتاب بخرم... و به راهشون ادامه دادند.»
حدود یک ساعتی گذشت، مشغول کارم بودم که محسن، در حالیکه در دستش مقدار زیادی پول خرد بود، با عجله و بدو بدو، وارد کتابخانه شد، پولها را روی میز گذاشت و تندتند، چیزهایی گفت که من، همان لحظه از شدت شادی و تعجب، متوجه مفهوم آن نشدم و بعد هم کتاب سقا را از داخل قفسه برداشت و دوید. با لبخندی که با رفتن او روی لبهایم مانده بود، پس از درک حرفهای شیرین و کودکانة محسن، خندة دلچسبی بر دلم نشست. محسن عزیز و کتابخوان مشتاق کتابخانة ما به من گفته بود: «خاله کتابخونه، دستت درد نکنه، این پول کتابم، پولای توی قُلّکَمِ، برو خودت بخر...»
برگرفته از کتاب «روایت آشنا»