میرزا جواد آقا تهرانی، در یکی از شب‌ها، دیروقت به منزل می‌آیند. درب منزل که می‌رسند، متوجّه می‌شوند کلید منزل همراهشان نیست. برای رعایت حال خانواده‌شان که در خواب هستند، از در زدن خودداری کرده و با وجود اینکه هموا هم قدری سرد بوده است، در کوچه می‌ماند و تا اذان صبح قدم می‌زنند.
هنگام اذان صبح که اهل خانه می‌باید برای نماز صبح بیدار شوند، آقا در می‌زنند و وارد خانه می‌شوند، یکی از فرزندان ایشان که از قضیه خبردار می‌شود، سؤال می‌کند: چرا زنگ نزدی؟
ایشان می‌گویند: شما خواب بودید، زنگ من موجب اذیّت و آزار شما می‌شد.
صفحهٔ ۵۵