یک روز رفتم بازار و چند متر پارچة سفید خریدم، برایش پیراهن بدوزم، بهش هدیه کنم. درزهای پیراهن کهنه‌اش را شکافتم و کردمش الگو.
پارچة سفید را گذاشتم روش. دور تا دور پارچه را اندازة پیراهن کهنه‌اش بریدم. وقتی آستین‌هایش را وصل کردم، خیلی ذوق داشتم.
روز بعد، صبحانه را که خوردیم، پیراهن سفید را آوردم گذاشتم روی شانه‌اش. سرش را برگرداند. نگاهی به پیراهن نو کرد، نگاهی به من. چشم‌هایش را ریز کرد و گفت: هدیه است؟
چشمک زدم و پلک‌هایم را روی هم گذاشتم. خدا خدا می‌کردم اندازه‌اش باشد.
از پای سفره بلند شد و پیراهن را تنش کرد. ایستادم جلویش. وقتی داشت دکمه‌هایش را می‌بست، جا خوردم. خواستم به روی خودم نیاورم؛ ولی آن‌قدر توی ذوقم خورد که قیافه‌ام داد می‌زد. به رویم نیاورد. یقة لباس عوض اینکه دور گردنش باشد، تا زیر سینه‌اش پایین آمده بود. رفت جلوی آینه و شروع کرد به به و چه چه کردن. هر بار که پیراهن را روی تنش برانداز می‌کرد، تعریف و تمجیدهایش را هم پشت سر هم برایم قطار می‌کرد. داشتم آب می‌شدم از خجالت.
خیلی جدّی گفت: اکرم همه چیزش عالیه. فقط به نظرت، یه خورده یقه‌اش بلند نیست؟
خیلی بیشتر از یه خورده بلند بود. سرم را انداختم پایین و گفتم: نمی‌دونم چرا اینجوری شد.
گفت: ولی خیلی بد نیست. خوبه. دستت درد نکنه. خیلی وقت بود دلم یک پیراهن سفید نو می‌خواست.
صورتم داغ بود. نگاهی به پیراهن تن ناصر1 انداختم و نگاهی به آستین‌ها و یقة شکافته شدة پیراهن قبلی‌اش که هنوز روی پشتی بود.
ناصر کیف پولش را از روی طاقچه برداشت و گفت: می‌روم خرید.
دل توی دلم نبود. نمی‌دانستم چطوری رویش می‌شود با آن سر و وضع برود توی خیابان. خیلی بدقواره و بد بود به تنش. خواستم بگویم نرو؛ ولی یاد پیراهن شکافته‌اش افتادم و پشیمان شدم.
زیر لب گفتم: کاش حدّاقل این‌قدر ازم تشکر نمی‌کردی!2
پی‌نوشت‌ها:
پانویس‌های این مقاله
- ۱
1. شهید ناصر کاملی، تولّد: 25 دی 1332، ازدواج با فاطمه جهان‌باقری: 4 اسفند 1359، شهادت: 5 اسفند 1362.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۲
2. از کتاب «نیمة پنهان ماه؛ کاملی به روایت همسر شهید».
بازگشت به ابتدای مقاله ↑