معلّم یک کودکستان به بچّه‌های کلاس گفت که می‌خواهد با آنها بازی کند. او به آنها گفت که فردا هر کدام یک کیسة پلاستیکی بردارند و درون آن به تعداد آدم‌هایی که آنها بدشان می‌آید، سیب‌زمینی بریزند و با خود به کودکستان بیاورند. فردا بچّه‌ها با کیسه‌های پلاستیکی به کودکستان آمدند.
در کیسه‌های بعضی‌ها 2، بعضی‌ها 3 و بعضی‌ها 5 سیب‌زمینی بود.
معلّم به بچّه‌ها گفت: تا یک هفته هر کجا که می‌روند، کیسة پلاستیکی را با خود ببرند.
روزها به همین ترتیب گذشت و کم‌کم بچّه‌ها شروع کردند به شکایت از بوی بد سیب‌زمینی‌های گندیده؛ به علاوه، آنهایی که سیب‌زمینی بیشتری داشتند، از حمل آن بار سنگین خسته شده بودند. پس از گذشت یک هفته، بازی بالأخره تمام شد و بچّه‌ها راحت شدند.
معلّم از بچّه‌ها پرسید: از اینکه یک هفته سیب‌زمینی‌ها را با خود حمل می‌کردید، چه احساسی داشتید؟
بچّه‌ها از اینکه مجبور بودند سیب‌زمینی‌های بدبو و سنگین را همه‌جا با خود حمل حمل کنند، شکایت داشتند.
آنگاه معلّم منظور اصلی خود را از این بازی، اینچنین توضیح داد:
این درست شبیه وضعیتی است که شما کینة آدم‌هایی که دوستشان ندارید، در دل خود نگه می‌دارید و همه‌جا با خود می‌برید. بوی بد کینه و نفرت، قلب شما را فاسد می‌کند و شما آن را همه‌جا همراه خود حمل می‌کنید. حالا که شما بوی بد سیب‌زمینی‌ها را فقط برای یک هفته نتوانستید تحمّل کنید، پس چطور می‌خواهید بوی بد نفرت را برای تمام عمر در دل خود تحمّل کنید؟