مناظرة امام محمّد باقر(ع) با عمرو بن عبید (یکی از بزرگان اهل سنّت)

عمرو بن عبید بر امام باقر(ع) وارد شد و می‌خواست ایشان را به پرسش‌های خود آزمایش کند. پس به آن جناب عرض کرد:

قربانت شوم! معنای گفتار خدای تعالی چیست که می‌فرماید: «آیا ندیدید آنان که کفر ورزیدند که آسمان‌ها و زمین بسته بودند، پس شکافتیم آنها را.»1

حضرت باقر(ع) فرمودند:

«آسمان بسته بود، یعنی باران فرو نمی‌فرستاد و زمین بسته بود، یعنی گیاه نمی‌رویاند.»

عمرو بن عبید خاموش شد و جای اعتراض به سخن آن حضرت نیافت و رفت و دوباره بازگشته، گفت:

قربانت گردم! مرا از گفتار خدای تعالی آگاه کن که فرماید: «و آنکه خشم من بر او فرود آید، همانا تباه گشت.»2 خشم خدای عزّوجلّ چگونه است؟ یعنی اگر خشم به همین معنای عرفی باشد که در اثر پیشامدها تغییری در حال شخص پیدا می‌شود و از آرامی به حال خشم درآید، این معنا دربارة خدای متعال جایز نیست؛ زیرا موجب تغییر در او شود و مانند بندگان از حالی به حال درآید.

امام باقر(ع) فرمودند:

«ای عمرو! خشم خدا عقاب اوست؛ یعنی خشم در این آیه، به معنای عقاب است و هرکه پندارد که خدای تعالی را چیزی تغییر دهد، همانا چنین کسی کافر شده است.»3

پی‌نوشت‌ها: