ساعت

سیّد مهدی واعظ موسوی

ساعت را به گوشم چسباندم، صدای چرخ‌دنده‌هایش پیاپی می‌آمد. با احتیاط از مچ دستم بازش کردم و به کوروش دادم:

- بیا پسرم، فقط خیلی مراقبش باش. دائم باید تکونش بدی تا باطریش شارژ بشه. ساعت‌سازه گفت این ساعت قدیمیا، قطعاتشون دیگه نیست، اگر خراب بشن نمی‌شه قطعة نو براشون گذاشت. گفت خیلی خوش‌شانسین که هنوز داره کار می‌کنه. نباید یه گوشه بذارینش، همیشه باید دستتون باشه. گفت اگر یک بار دیگه خراب بشه، دیگه نمی‌شه کاری براش کرد. سعی کن همیشه دستت باشه و تکونش بدی.

چشمان پسرم برق می‌زد. ساعت را برانداز کرد و به نوار طلایی رنگی که دور بند فلزی کهنه‌اش کشیده شده بود، خیره شد.

ساعت را با لبخند و به آرامی به دستش بست و گونه‌ام را بوسید:

- ممنون بابا.

همسرم از آشپزخانه بیرون آمد و سینی چای را روی میز گذاشت:

- خوب پدر و پسر گرم گرفتین. بالأخره میراث پدری منتقل شد؟

خندیدم و گفتم:

- بله، منتقل شد.

پسرم از روی مبل پایین پرید، جلوی آیینه راه می‌رفت و با ژست‌های مختلف به ساعتش نگاه می‌کرد. همسرم خودش را به من نزدیک کرد و آرام گفت:

- یه حالی از مادرت نمی‌پرسی؟

لبخندم خشکید، لحظه‌ای سکوت کردم، خواستم چای را بردارم که گفت:

- هنوز داغه، جواب منو بده.

- حالا چی شده یهو یاد مادرم کردی؟

- ده روزه هیچ خبری ازشون نگرفتی.

- حالا خودم یه وقت دیگه بهشون زنگ می‌زنم.

- بابا اصلاً مگه تو واسه خاطر من دعوا نکردی؟ الآن که من راضیم. حالا اون موقع، مامانت رگ مادرشوهریش گل کرد، یه حرفی زد. من که گذشتم، گناه داره طفلک.

سکوت کرده بودم، انگشتم با دستة مبل بازی می‌کرد. کوروش از داخل آیینه به ما خیره بود. همسرم ادامه داد:

- امروز با خواهرت حرف زدم، می‌گفت مادرت یه‌کم مریضه. گفته این مهرداد بی‌معرفت چند روزه به من زنگ نزده. بابا اون که غیر از تو و خواهرت، کس دیگه‌ای رو نداره. بیا یه جعبه شیرینی بگیر،‌ با هم بریم دیدنش، از دلش دربیار. هرچی باشه، مادرته. به خدا اینقدر ثواب داره.

چیزی در ته دلم مانع می‌شد که بپذیرم. چیزی مثل مخلوطی از غرور و خجالت. پسرم جلو پرید و گفت:

- دلم برای مامان‌جونی تنگ شده.

با اکراه گفتم:

- خب حاضر شین.

وقتی به کوچة مادرم رسیدم، تازه فهمیدم دل خودم هم برایش تنگ شده.

ماشین را پارک کردم، زنگ در زدم، جواب نداد. دوباره در زدم، امّا باز هم جوابی نیامد. صدای همسرم درگوشم پیچید: ... مامانت حالش گرفته... مریض شده

جعبة شیرینی را به دست دیگرم دادم و با کلید در را باز کردم. تاریک بود، دستم را بر دیوار خاکی کشیدم تا توانستم چراغی روشن کنم. نوری ضعیف قسمتی از حیاط را روشن کرد. پسرم به سمت دستشویی در دل تاریکی رفت. رو به مادرش کرد و گفت :

- مامان! یه دیقه وایمیستی برم دستشویی؟

همسرم ایستاد. پنجره‌های خانه نور کمی را نشان می‌دادند. حیاط را طی کردم، دستگیرة در را به پایین فشار دادم:

- مادر ... سلام!

همه چیز ساکت بود، کفش‌هایم را درآوردم و وارد شدم. وسایل خانه رویم سنگینی می‌کردند.

- مهردادم، ... اومدم عذرخواهی کُ...

مادرم روی مبل دراز کشیده بود و چشمانش بسته بود. صدایم را خوردم. به النگوهای طلایی دور دستان چروکش نگاه کردم و به چهرة آرامش. سرم را جلو بردم و آرام گفتم:

- مادر ... مادر ... مهردادم!

باز هم تکان نخورد. ترسیدم، باز هم صدایم را بالاتر بردم، امّا بی‌فایده بود. تکانش دادم، ناخواسته با خود تکرار می‌کردم:

- من فقط چندروز نبودم، ... ببخشید ... توروخدا پاشو!

شانه‌هایش را تکان دادم، ناخواسته گوشم را به سینه‌اش چسباندم. صدایی نمی‌آمد. کوروش درحالی‌که ساعت را به گوشش چسبانده بود، دوان دوان وارد خانه شد، با بغض گفت:

- من فقط چند دقیقه درش آوردم ... دیگه کار نمی‌کنه.

٭٭٭

صدای همسرم که از آشپزخانه بیرون آمد و سینی چای را روی میز گذاشته بود، مرا به خود آورد.

- خوب پدر و پسر گرم گرفتید، بالأخره میراث پدری منتقل شد؟

کوروش خوشحال جلوی آینه راه می‌رفت، با ژست‌های مختلف به ساعتش نگاه می‌کرد. از روی مبل بلند شدم:

- سریع لباس‌هاتون رو بپوشید، بریم خونة مامان‌جون.

کوروش آینه را رها کرد:

-‌ آخ‌جون! مامان‌جونی.

همسرم هم ایستاد، لحظه‌ای با تعجّب نگاه کرد و بعد لبخند زنان سمت اتاقش رفت.

با سرعت می‌راندم. ماشین‌های خیابان زیاد شده بودند، مزاحم راهم بودند. بالأخره رسیدم، ماشین را جلوی در، زیر نور چراغ پارک کردم.

زنگ زدم، جوابی نیامد، دوباره زنگ زدم و با عجله کلید را درآوردم. سردم شده بود، در را با لرزش دست‌هایم هل دادم، وارد تاریکی‌های حیاط شدم. پنجره‌ها نور بی‌حالی داشتند. سیاهی‌ها را با سرعت به طرف در طی کردم:

- مادر ... مادر.

جوابی نمی‌آمد، تا اینکه به در رسیدم، در باز شد. مادرم پشت در ایستاده بود. بی‌امان و محکم بغلش کردم، دستش را به پشتم فشرد، دیگر سردم نبود.

صدای کوروش را شنیدم، از پشت به مادرم سلام می‌کرد، بعد از آن گفت:

- مامان یه دیقه وایمیستی برم دستشویی؟

خواستم برگردم وچیزی بگویم، ولی دست گرم مادرم هنوز بر پشتم بود...