ای تمام عشق

جمعه‌ای دیگر به دنیا آمده

بی‌صدا مانند فردا آمده

دل غم شب را هویدا می‌کند

خویش را در غصه می‌کند

گریه از دیوارها سر می‌کشد

تا حیاط دیده‌ها پر می‌کشد

لحظه‌های سبز پنهان می‌شوند

تشنة یک جرعه باران می‌شوند

باغچه از ما شکایت می‌کند

از خزان دل حکایت می‌کند

واژه‌ها از ما فراری می‌شوند

زخم‌های کهنه کاری می‌شوند

در کلاس دوستی رد می‌شویم

هرکجا خوبی‌است ما بد می‌شویم

خسته در زندان غربت مانده‌ایم

در کویری بی‌محبّت مانده‌ایم

در زمین پرواز را گم کرده‌ایم

ما پرستوهای پشت نرده‌ایم

کار ما هر روز شب را دیدن است

در طلوع خستگی خوابیدن است

در خزان عشق اینجا مانده‌ایم

از بهار آرزو جا مانده‌ایم

ما صدای غصه را فهمیده‌ایم

انتظار و خستگی را دیده‌ایم

پس بیا ای مهران، آبی‌ترین

ای تمام عشق، مهتابی‌ترین

علیرضا نیاکان

04/04/96