(بخش اول)
خسرو آقایاری
تقدیم به پهلوانان شهید مسعود کیانتاش، سعید طوغانی، پهلوان نوجوان و دیگر جوانمردان گمنام این سرزمین
بالای گود، نرمش می‌کردم. هنوز ورزش شروع نشده بود. صبح‌های جمعه زورخانه، میعادگاه ورزشکاران درجه اوّل شهر بود. همة قدیمی‌ها و پهلوان‌ها و آنهایی که صاحب اسم و رسمی بودند، می‌آمدند ورزش؛ واقعاً تماشا داشت.
از حدود ساعت ده و نیم صبح ورزش شروع می‌شد و تا حدود ساعت یک بعد از ظهر، طول می‌کشید.
هم دید و بازدید بود و دیدار رفقای قدیمی، هم روز هنرنمایی؛ شاید هم بهتر باشه بگم خودنمایی. هرکس به نحوی تلاش می‌کرد تا در جمع پهلوان‌ها و قدیمی‌ها خودی نشان بدهد؛ مخصوصاً که می‌دانستند پهلوان شهر هم این روز، حتماً به زورخانه می‌آید.
خلاصه، بازار مکّارة عجیبی بود. همه‌جور جنسی پیدا می‌شد، حتّی مرشدها هم در این رقابت و خودنمایی، کمتر از ورزشکاران نبودند و گاه با ضرب و آوازشان کاری می‌کردند که مرده را هم به رقص درمی‌آوردند.
آن‌وقت توی جمع این همه آدم ریز و درشت و رنگ و وارنگ، آقاجونم مثل اینکه تافتة جدابافته‌ای باشد، سالهای زیادی بود که قهر کرده بود و دیگه پا به زورخانه نمی‌گذاشت.
آخرین باری که به یاد دارم پدرم در گود ورزش کرد، پسربچّة پنج، شش سالهای بیشتر نبودم. به قول آقام بعد از بیست و هشتم مرداد ماه که آن مردک الدنگ، با دار و دسته‌اش به خیابان‌ها ریختند و فریاد زده بودند: جاوید شاه و بعد از آن، لقب تاج‌بخش گرفته بود.1 بعد از
مدّتی هم از طرف اربابش، عنوان ریاست ورزش باستانی را گرفته بود و برو بیایی پیدا کرده بود.
بعد از آن بود که پدرم از زورخانه قهر کرد و دیگر پا به زورخانه نگذاشت. هر وقت از او خواهش می‌کردم که یک‌بار دیگر به زورخانه بیاید، ابروهایش را درهم می‌کشید و با صدای گیرایی می‌گفت:
-باباجون، زورخانه دیگه جای مرد نیست. وقتی که این ناجوانمرد رئیس ورزش پهلوانی بشه، زورخانه رفتن ننگه!
از همة استدلال و منطق پدرم برای اینکه دیگر به زورخانه نیاید، من تنها همین را شنیده بودم؛ امّا بارها دیده بودم که پهلوان‌های قدیمی و پیشکشوتان و مرشدان زورخانه‌ها هم که به دیدارش آمده بودند، خواهش و تمنّای آنها هم تأثیری در ارادة آهنین او نگذاشته بود.
حتّی یک‌بار از پشت اتاق، صدای داد و فریاد و جرّ و بحثش با بهترین دوستانش را شنیدم؛ ولی عجیب بود که هرگز تسلیم خواستة آنها نشد. گاهی دلم برای پدرم می‌سوخت، بعضی وقت‌ها می‌دیدم که نوار ضرب و آواز مرشد را توی ضبط صوت گذاشته و آهسته برای خودش زمزمه می‌کند، می‌فهمیدم که حسابی دلش تنگ شده؛ ولی عجیب این بود که مرا مجبور می‌کرد به زورخانه بروم و حتماً ورزش پهلوانی را از نزدیک تجربه کنم. هر بار از او می‌شنیدم که این سنّت مردان است. این ورزش مکتب جوانمردی است و باید آن را حفظ کرد و حفظ این سنّت هم فقط به دست جوان‌هاست.
بعد اخم‌هایش را هم در هم می‌کرد و خیلی جدّی هم می‌گفت:
- فقط و فقط زورخانة حاج جعفر! مبادا بشنوم جای دیگه رفتی! تنها زورخانه‌ای که اصیل مونده و مردان خدا در آن رفت و آمد دارند، همین‌جاست. مبادا یه روزی به گوشم برسه، پسر من رفته زورخانة این مردک الدنگ. اگه رفتی، دیگه نه من، نه تو.
بعد من می‌ماندم و یک دنیا سؤال بی‌جواب. از خودم می‌پرسیدم: آخه این همه ورزشکار و پهلوان و هم‌دوره‌ای‌های پدرم که به زورخانه می‌آیند، پس چرا آنها قهر نکردند؟ آیا آنها هم مرد نیستند؟
از همه بدتر هم اینکه، هر هفته باید جواب آنهایی را هم که هوای پهلوانشان را کرده بودند و دلشان لک زده بود تا یک‌بار دیگر ورزش و هنرنمایی او را تماشا کنند، بدهم.
خیلی‌ها تا مرا می‌دیدند، اوّلین چیزی که می‌پرسیدند این بود که: بابات چرا این‌قدر یک دنده است، آخه دیگه چرا ترک ورزش کرده؟
هرچه بزرگ‌تر می‌شدم، سؤالاتم بیشتر می‌شد. از خودم می‌پرسیدم که مثلاً قدیمی‌ها چطوری بودند که جوانمرد بودند و چرا حالا دیگه نیستند؟
یا اینکه با وجود یک نفر آدم بد، به عنوان رئیس، آیا همة اینها ناجوانمرد شده‌اند؟
آن‌قدر این سؤالات زیاد شده بود که این اواخر دیگر به بن‌بست رسیده بودم.
از خودم می‌پرسیدم: نتیجة این ورزش چیه؟ این همه هنرنمایی یا خودنمایی، دست آخر به کجا ختم می‌شود؟ گیرم این شعبان بی‌مخ لات ناجوانمرد هم نبود، آیا مشکل حل می‌شد؟ اگر مقصود از ورزش، سلامتی است، که خوب ورزش‌های دیگر هم این نتیجه را دارد؛ پس چرا آقاجونم این همه اصرار دارد تا این سنّت را زنده نگه داریم؟ آخر مگر پهلوانی چیست که این همه برای آن گلویش را پاره می‌کنند؟
مرشد آهسته ضرب می‌گرفت. بخاری برقی را جلوی ضربش گرفته بود و آن را گرم می‌کرد. نرم، نرم با سر انگشتانش ضرب سرنوازی می‌گرفت و اشعار اخلاقی می‌خواند:
روزی ز سر سنگ عقابی به هوا خواست
بهر طلب طعمه پر و بال بیاراست
بر راستی بال نظر کرد و چنین گفت:
امروز همة ملک زمین زیر پر ماست
ورزشکاران گروه گروه از راه می‌رسیدند و صدای ضرب و آوای خوش‌آمدید مرشد، فضای زورخانه را بیشتر از پیش صمیمی‌می‌کرد.
اسماعیل که تازه لخت شده بود، آمد طرف من و گفت:
- پسر نمی‌دونی چه خبره؟ تا حالا زورخونة شعبون خان رفتی؟
با تعجّب پرسیدم:
- مگه تو رفتی؟
_ آره بابا، الآن مدّتیه می‌رم اونجا. واقعاً تماشائیه، باید بیای تا بفهمی که اصلاً زورخونه یعنی چی، اوّلاً زورخونه‌اش چندبرابر اینجاست؛ بعد هم مثل یه باشگاه مدرنه، رختکن و کمد داره. هر ورزشکاری برای خودش کمد و حوله و لباس ورزش داره. دوش آب گرم داره، مثل اینجا نیست که باید بری توی زیرزمین، زیر دوش آب سرد، یخ بزنی ومریض بشی. حالا اینایی که گفتم، هیچ. باید خودت بیای ببینی، مجسّمه‌هایی که از پهلوان‌ها ساختن چقدر قشنگه. پهلوان‌های شاهنامه، آیینه‌کاری‌ها، سردم مرشد، واقعاً بی‌نظیره. بیا یه روز با هم بریم، دیدنش که ضرر نداره. خودش هم آدم خوبیه، خیلی تحویل می‌گیره.
سری تکان دادم و گفتم:
- آقام اجازه نمی‌ده. می‌گه من راضی نیستم تو بری اونجا. تو که آقامو نمی‌شناسی، اگه بفهمه پام به زورخونة شعبون باز شده، پامو قلم می‌کنه.
اسماعیل شروع کرد زبان‌بازی. با زبانش مار را از سوراخ بیرون می‌کشید:
-یعنی چه؟ تو که بچّه نیستی. بالأخره که چی؟ آدم توی این جامعه باید همه‌چی رو ببینه تا رشد کنه. پدرت خودش نمیاد ورزش، می‌خواد جلوی رشد تو رو هم بگیره؟
- در مورد آقاجونم اینجوری صحبت نکن، تو که نمی‌دونی داستان چیه.
حسابی عصبانی شده بود، با ناراحتی گفت:
- داستان چیه؟ هرچی که می‌خواد باشه. بالأخره جامعة امروز این‌جوریه. من و تو هم باید رشد کنیم. نگاه آقات به جامعه، همون نگاه پنجاه سال پیشه؛ یعنی تو که این همه زحمت کشیدی، از پنج سالگی داری تمرین می‌کنی و همه می‌دونن توی پایتخت که هیچ، در همة مملکت ایران کسی مثل تو نمی‌تونه بچرخه، نباید نتیجة زحماتت رو ببینی؟ اگر این‌طوره، پس اصلاً برای چی ورزش می‌کنیم؟ من که اصرار دارم بیای اونجا، برای اینکه مسابقات پهلوانی شروع شده، چند روز دیگه هم نوبت مسابقات چرخه. همة بچرخ‌ها از سراسر کشور میان، تو قهرمان چرخی، تو باید قهرمان چرخ باشی، اگه تو نیای، یه
آدم ضعیف‌تر جای تو قهرمان میشه. اون‌وقت رقابت یعنی چی؟ حق باید به حق‌دار برسه. چرا تویی که یه عمر زحمت کشیدی، نباید توی مسابقات شرکت کنی؟
حرف‌های اسماعیل به نظرم درست می‌آمد، راست می‌گفت. داستان مسابقات را که شنیدم، دست و پام سست شد. خیلی دلم می‌خواست توی این مسابقات شرکت کنم و نتیجة تلاش‌هایم را ببینم. کمی این پا و آن پا کردم و آرام گفتم:
- باشه، علی الله، فردا عصری باهات میآم ببینم چه خبره. شاید هم تو مسابقات شرکت کردم، ولی مواظب باش کسی چیزی نفهمه. آقام به مرشد سپرده، حواسش باشه من کجا می‌رم و با کی رفت و آمد می‌کنم. اگر بفهمه، بیچاره می‌شم.
اسماعیل با خنده گفت:
-دکی! پهلوان ما رو باش، از باباش می‌ترسه.
چشمم افتاد به مسعود. جلوی آیینه ایستاده بود و داشت لخت می‌شد؛ ولی مثل اینکه حواسش به ما بود. او پسر داش علی تک‌تک بود. فامیلی‌اشان کیانتاش بود، امّا معروف شده بود به علی تک‌تک. از پهلوان‌های قدیم و از دوست‌های آقام بود. نمی‌دانم چرا این لقب را بهش داده بودند؛ امّا پهوان با تقوا و جوانمردی بود. آقام هر وقت می‌خواست مثال بزنه، می‌گفت:
-مثل داش علی! پهلوان باید مثل داش علی باتقوا و جوانمرد باشه، هیچ‌وقت نباید بدون وضو وارد گود بشه.
پسرهاش هم همه ورزشکاران خوبی بودند. مسعود هم که چندسالی از من بزرگ‌تر بود، ورزشکار خیلی خوبی بود و بدن ساخته‌ای هم داشت. او هم بچرخ خیلی خوبی بود. شاید تنها کسی که می‌تونست توی چرخ رقیب من باشه، مسعود بود.
می‌دانستم که آقام به همة دوستانش سپرده مواظب من باشند، برای همین هرکاری که می‌کردم، پدرم زودتر از همه باخبر می‌شد. مسعود آهسته آمد طرفم، خوش و بشی کردیم و زیرلب پرسید:
- مصطفی! این پسره اسماعیل، چی بهت می‌گفت؟
-هیچی بابا، همینجوری حرف می‌زد.
سری تکان داد و گفت:
- حواست باشه، یه وقت به حرف اینا این‌ور و اون‌ور نری. از برو بچّه‌ها شنیده‌ام این پسره دلّال شعبونه، توی زورخونه‌ها می‌چرخه و بچّه‌های خوب و شیرین‌کارها رو از راه به‌در می‌کنه، می‌بره زورخونة شعبون. خودشم که وزرشکار زورخونه نیست، بدن‌کاره. به اون بدن پف کرده‌اش نگاه نکن، دو دقیقه نمی‌تونه ورزش کنه، همه‌اش باده. خواستم بهت بگم، حواست جمع باشه. ماجرای مسابقات چرخ رو به منم گفته، خوب جوابش رو دادم، حسابی حالش گرفته شد، بهش گفتم:
- ما رو به طمع این حرف‌ها نمی‌تونی خام کنی، برو خدا روزیتو جای دیگه حواله کنه.
اینها رو گفتم که حواست باشه.
مسعود که با من حرف می‌زد، اسماعیل از دور همة هوش و حواسش پیش ما بود. چندبار دیدم که به بهانه‌های مختلف خودش رو به ما نزدیک کرد تا شاید چیزی دستگیرش بشه، امّا به خاطر مسعود جلو نیومد. خیلی از مسعود حساب می‌برد. ورزش که تمام شد، توی راه خانه، اسماعیل خودش را به من رساند و پرسید:
- چی می‌گفت؟
با تعجّب گفتم:
- کی؟
گفت:
- همین پسره، مسعود رو می‌گم دیگه. یه وقتی خامت نکنه. تا حالا صد بار دربارة مسابقات از من پرسیده. هی میآد می‌پرسه، کی شروع میشه؟ کجا برگزار میشه؟ امروز قبل از تو، یواشکی از من پرسید:
- مصطفی هم خبر داره؟ شرکت می‌کنه؟ اینا می‌دونن اگه تو توی این مسابقات شرکت کنی، خودشون هیچ شانسی برای قهرمانی ندارن. برای همین می‌خوان هرطور شده تو رو از میدون به‌در کنن. یه وقتی گول حرف‌های اینا رو نخوری.
دوباره دو به شک شدم، مانده بودم سرگردان که کی درست می‌گه. آیا واقعاً مسعود می‌خواست منو از شرکت در مسابقات منصرف کنه تا خودش قهرمان بشه؟
حسابی نگران شده بودم، هم به فکر پدرم بودم که مبادا چیزی بفهمد، هم حرف‌های اسماعیل من رو به شک انداخته بود. خیلی دلم
می‌خواست توی این مسابقه شرکت کنم.
از خودم می‌پرسیدم: یعنی واقعاً مسعود می‌خواد با این حرف‌ها، من رو از شرکت در مسابقه منصرف کنه تا خودش قهرمان بشه؟
تمام بعداز ظهر جمعه و آن شب را در فکر بودم که چه کنم؛ سر قرارم بمونم و برم به زورخونة شعبون یا نه؟ حرف‌های اسماعیل بدجوری تخم شک و بددلی را در وجودم کاشته بود. با خودم می‌گفتم: اگر اسماعیل مسعود را هم از راه به‌در کنه و او هم بخواد در مسابقه شرکت کنه، کار خیلی سخت میشه. خدا خدا می‌کردم که مسعود سر حرفش بمونه و توی این مسابقات شرکت نکنه.
٭٭٭
پشت در زورخونه ایستاده بودم و عکس‌هایی که در ویترین گذاشته بودند، تماشا می‌کردم. این پا و اون پا می‌کردم، دنبال بهانه می‌گشتم. تردید دوباره توی دلم ریشه کرده بود. اسماعیل بالای پلّه ایستاده بود و غر می‌زد:
- دوباره چته؟ باز یاد حرف‌های آقات افتادی؟ اصلاً اگر مشکلی پیش اومد، خودم میآم با پدرت حرف می‌زنم.
مرتّب حرف آقاجونم توی گوشم زنگ می‌زد:
- پدر جان اینا نه ورزشکار هستن، نه پهلوان. حیف اینکه بهشون بگی لات. لات‌ها هم برای خودشان آیین دارن، حتّی اونها هم مروّت دارن و مردونگی رو می‌فهمن، امّا این جماعت یه مشت آدم بی‌ریشه هستن که برای بدنام کردن این ورزش اومدن. اصل داستان اینه که رضاشاه و پسرش نتونستن سنّت پهلوانی رو تعطیل کنن، تصمیم گرفتن با این آدم‌ها، این سنّت رو از ریشه خراب و فاسد کنن.
دل به دریا زدم و از در راهرو وارد شدم، اوّل راهرو سمت راست، دفتر تر و تمیز و مرتّبی بود که پنجره‌اش مشرف به پیاده‌رو خیابان بود و با پرده کرکره، سایه‌روشن آن را پوشانده بود. جلوی اتاق ایستاده بودم و داخل را نگاه می‌کردم. تازه متوجّه شدم که از داخل اتاق به راحتی پیاده‌رو را می‌شود دید.
اسماعیل که جلوتر از من بود، به داخل اتاق سرک کشید و سلام کرد. بعد هم به من اشاره کرد که داخل شوم. پشت سر او رفتم توی اتاق. شعبان‌خان پشت میز کار خیلی زیبایی نشسته بود. من رو که دید، تمام قد بلند شد و از پشت میز بیرون آمد و چند قدمی از ما استقبال کرد. سلام کردم، دست‌هایش را باز کرده بود، بغلم کرد و خیلی گرم روبروسی کرد. صندلی نزدیک میزش را نشان داد.
به ناچار روی صندلی نشستم. دست برد سمت کشوی میز و جعبة گزی را بیرون آورد، تعارف کرد. خیلی صمیمی پرسید:
- آقات چطوره حالش؟ ورزش می‌کنه یا نه؟ نکنه هنوزم خونه‌نشینه، خداییش خیلی مرده. ما که افتخار می‌کنیم. امثال ایشون رو باید حرمتشون رو حفظ کرد. اینو واقع می‌گم. نکنه یه وقت فکر باطل کنی، نه! پاریا، واسة خودشون یه حرف‌هایی می‌زنن. اصلاً پدر این مملکت رو همین حسادت و بخل و کم‌بینی درآورده. آقا حسودن، حسود. تا می‌بینن یکی می‌خواد پیشرفت کنه، از حسادت می‌خوان بترکن و گرنه من و آقات چه دشمنی‌ای با هم داشتیم؟ والله ما رفیق بودیم، همین بی‌همه‌چیزها بین ما رو به هم زدن. این‌قدر که حرف و خبر بردن و آوردن، بین ما رو به هم زدن؛ ولی من که قلباً دوسش دارم. من می‌دونم این مرد چه خدمت‌هایی به مردم کرده، یه تیکه جواهره خدا می‌دونه. اصلاً نوچه‌های حاج سیّد حسن رزّاز، همه‌شون با اخلاق و با دیانت هستن، آقات که ماشاءالله سرآمد همة اوناست.
یه ریز حرف می‌زد، دو نفر دیگه که توی اتاق بودند، به حالت احترام نشسته بودند. از اینکه شعبون‌خان یه بچّه رو اینطوری تحویل گرفته، حسابی شوکّه شده بودند.
شعبان روی صندلی چرخان ولو شده بود، صندلی به آن بزرگی زیر هیکل پت و پهنش، هیچ معلوم نبود.
داد زد:
- منوچهر، منوچهر! بگو چایی بیارن.
مثل اینکه بخواد منو ورانداز کنه، سر تا پای منو به دقّت نگاه کرد و با خنده گفت:
- تو که مثل آقات با ما بد نیستی؟ خداییش ما به کسی بد نکردیم و بد کسی رو نمی‌خوایم، همه رو هم دوست داریم. اینجام که هستیم، فقط برای خدمت کردن به مردمه. یه روز بیا اینجا توی این دفتر بشین، ببین صبح تا شب، کار چند نفر رو اینجا راه می‌اندازیم. همه‌جور آدمی هم میآد اینجا؛ یکی از شهرستان اومده دنبال کار می‌گرده، یکی می‌خواد مریضش رو بیمارستان بخوابونه، یکی دیگه به خاطر دو نمرة ناقابل رفوزه می‌شده. همه هم فقط راه اینجا رو بلدن. کار ما شده اینجا از صبح تا شوم کار اینا رو راس و ریس کنیم. هرچی که باشه خدا رو خوش میآد.
کمی سکوت کرد، مثل اینکه داشت مزه مزه می‌کرد که چی بگه، چانه‌اش را خاراند و گفت:
- خیلی کار خوبی کردی اومدی، اینجا رو مثل خونة خودت بدون، اینجا برای شما جوان‌هاست، مال شماهاست. بیا، بازم بیا، دلم می‌خواد اصلآً اینجا ورزش کنی، شاید تونستی من و آقات رو هم آشتی بدی.
بالأخره رفتیم توی رختکن.
کلید کمدی را به من دادند. شعبون خان دستور داده بود حسابی ما رو شرمنده کنند. یه حولة نو و شلوار ورزش به من دادند.
ظاهرش که آدم صمیمی و خون‌گرمی به نظر می‌آمد. واقعاً قضاوت سخت بود. بین آن چیزهایی که از پدرم و دیگران شنیده بودم و آنچه که می‌دیدم، یک دنیا فاصله بود. ورزش آنجا با همه‌جا فرق می‌کرد. بین زورخانة کوچک و محقّر محلّة ما با زورخانه‌ای به این عظمت،خیلی تفاوت بود. اسماعیل حق داشت، آدم از تماشای این همه هنر متحیّر می‌شد. مجسّمه‌های دیواری، مثل این بود که جان داشتند؛ بعضی‌هایشان شخصیت‌های «شاهنامه» بودند. اسماعیل مثل اینکه ذهن مرا خونده باشه، گفت:
- بعضی از پهلوان‌های امروزی هم مجسمه‌اشان اینجا هست.
بعد پهلوانی را که زانو زده بود و اندام بسیار زیبایی داشت، نشان داد و گفت:
- میگن اون مجسّمة خسروه، خسرو کره رو می‌گم. می‌شناسیش که؟ هم دوره و رقیب آقات. کاشکی مجسّمة آقات هم بود، ولی حیف.
به نشانة تأیید سری تکان دادم و چیزی نگفتم. سکوهای دور گود
با موکت بنفش رنگ بسیار زیبایی فرش شده بود، زورخانه پر از تماشاچی بود. مرد و زن، ایرانی و خارجی. اوّلین بار بود که می‌دیدم توریست‌های اروپایی با موهای بلوند و چشم‌های آبی با دهن باز، زل زده‌اند و به این ورزش، چشم دوخته‌اند. شاید اینها، انگیزه‌ای بودن برای گوشت‌کوب هواکردن.
موقع برگشتن هم شعبان خان کلّی نصیحت کرد و وعده و عید داد و قول گرفت که باز هم به زورخانه‌اش بروم.
توی راه، اسماعیل پشت سر هم حرف می‌زد:
- بدجوری چشمش تو رو گرفته. نمی دونی وقتی که چرخ می‌زدی چه حالی شده بود. من داشتم می‌دیدم، از خوشحالی روی پایش بند نبود. بعد از ورزش، صدبار به من گفت:
- این پسر رو رها نکن، با خودت بیارش، حیفه همچین ورزشکاری اینجا نیاد.
اگه حرف منو گوش کنی و مرتّب بیای اینجا، نون هردومون توی روغنه. شعبان خان هم آدم بامعرفتیه. دست و بالش هم همه‌جوره بازه، اگر با کسی رفیق بشه، براش همه کاری می‌کنه.
پرسیدم:
- اینجا همیشه توریست میآد؟
گفت:
- همیشة خدا، تازه شخصیت‌های سیاسی ایرانی و خارجی هم میآن. چند وقت قبل‌تر، کیه این نخست‌وزیر شوروی، کاسیگین میگن مثل اینکه، اومده بود تماشا. نمی‌دونی چه کیفی می‌کرد. ورزش که تمام شد، پاشد کت و شلوار و کفشش رو درآورد و پرید توی گود. پسر همه از تعجّب داشتن شاخ درمی‌آوردن. سیّد محمّد عشقی، سردم بود، بهش اشاره کرد که ضرب بگیره. سیّد محمّد که ضرب گرفت، شروع کرد پا زدن. خداییش سیّد محمّد هم سنگ تموم گذاشت، یارو هم خیلی خوب پا می‌زد، میل هم گرفت. آقا غوغایی به پا شد. خبرنگارا، پشت هم عکس می‌گرفتن، چه عکس‌هایی. بعد هم کلّی حرف زد. شاید توی روزنامه خونده باشی. یه حرفش یادمه، گفت:
- ما روس‌ها خیلی به باله می‌نازیم، بهترین بالرین‌های دنیا روس هستند، اساساً باله متعلّق به ملّت روسه، امّا من امروز فهمیدم که شما ایرانی‌ها، از ما جلوترین و باله هم در این ورزش شما ریشه داره.
اسماعیل یکسره حرف می‌زد و من توی فکر بودم. برای اینکه پدرم بویی نبره از زورخونة شعبان یکسره می‌رفتم زورخونة محلّ خودمون. ورزش در زورخونه‌های محلّات دیرتر شروع می‌شد؛ برای همین، وقت داشتم به ناچار خودم رو به زورخونة محل رساندم و آنجا هم ورزش کردم. مسعود هم آمده بود. قبل از ورزش، اسماعیل حسابی با مسعود گرم گرفته بود و یکسره با او حرف می‌زد. رفتم توی فکر، به حرف‌های مسعود فکر می‌کردم. واقعاً اسماعیل به مسعود چی می‌گفت؟ نکنه حق با مسعود باشه و این پسره راستی راستی دلّال شعبون باشه. اگه مسعود رو هم خام کنه و راضی‌اش کنه که توی مسابقات شرکت کنه، چی میشه؟ البتّه من که ترسی از این ماجرا ندارم. همه می‌دونن نه توی چرخ تیزتر و نه توی اجرای چشمه‌های دیگر چرخ، مسعود که به جای خودش، هیچکس دیگری هم به پای من نمی‌رسه، ولی خب مسعود هم بچرخ خیلی خوبیه و اگه توی مسابقات شرکت کنه، یه کمی کارم سخت میشه.
آن شب توی خانه اتّفاقی نیفتاد، چون آقام خانه نبود. از مادرم پرسیدم:
- آقام کجا رفته؟ هیچ‌وقت این موقع شب بیرون نمی‌رفت.
گفت:
- نمی‌دانم مادر، ولی مثل اینکه با اینهایی که اعلامیه‌های آقای خمینی رو پخش می‌کنن، سر و سرّی داره؛ چون از مسجد محل اومدن دنبالش. به من می‌گفت:
- جلسه دارم.
ولی چیز دیگه‌ای نگفت.
ادامه دارد...
منبع: «کتاب رخصت مرشد»، تهران، انتشارات کتاب نیستان، جلد سوم (پهلوانان تهران)، چاپ اوّل، 1395.