گلستانه

صفحات چاپی ۱۶ تا ۱۸

مطالعه در کتاب‌خوان
صفحهٔ ۱۷

قوم به حج رفته

ای قوم به حج رفته! کجایید، کجایید؟

معشوق همین جاست، بیایید، بیایید

معشوق تو همسایه و دیوار به دیوار

در بادیه سرگشته شما در چه هوایید

گر صورت بی‌صورت معشوق ببینید

هم خواجه و هم خانه و هم کعبه شمایید

ده بار از آن راه بدان خانه برفتید

یک بار از این خانه بر این بام برآیید

آن خانه لطیف‌ست، نشان‌هاش بگفتید

از خواجة آن خانه، نشانی بنمایید

یک دسته گل کو، اگر آن باغ بدیدیت؟!

یک گوهر جان کو، اگر از بحر خدایید؟

با این همه، آن رنجِ شما، گنجِ شما باد

افسوس که بر گنج شما پرده شمایید

صبح عید

سید محمد حسین ابوترابی

دو تكه پارچة ساده و سپید بگیر

بپیچ بر تن خود، بوی صبح عید بگیر

گرفته سینة تو، در تراكم ابری!

برای باز شدن بارش شدید بگیر

بگیر سر بالا، مثل نخل در شجره

كه گفته سر پایین چون درخت بید بگیر

گناه كردی؟ باشد! مگر چه كرده خدا؟

بگو ببخش نفهمیده‌ام! ندید بگیر

بیا و فكرنكن بسته می‌شود این در

چقدر قفل به خود بسته‌ای، كلید بگیر

نیاز نیست به ذكر و دعا بیا نزدیك

و ذكر سادة «یارب» و «یامجید» بگیر

دلت شكسته اگر، در كنار كعبه گذار!

بیا ز دست خدا یك دل جدید بگیر

چقدر بوی رضایت گرفته‌ای، حاجی!

خدا خریده تو را، حالت شهید بگیر

تولّد تو مبارک، برو خدا حافظ

قبول شد حج‌ات، از خدا رسید بگیر!

غدير مي‌آيد

مرتضي اميري اسفندقه

صداي كيست چنين دلپذير مي‌آيد؟

كدام چشمه به اين گرمسير مي‌آيد؟

صداي كيست كه اين‌گونه روشن و گيراست؟

كه بود و كيست كه از اين مسير مي‌آيد؟

چه گفته است مگر جبرئيل با احمد؟

صداي كاتب و كلك دبير مي‌آيد

خبر به روشني روز در فضا پيچيد

خبر دهيد:‌ كسي دستگير مي‌آيد

كسي بزرگتر از آسمان و هر چه در اوست

به دستگيري طفل صغير مي‌آيد

علي به جاي محمد به انتخاب خدا

خبر دهيد: بشيري به نذير مي‌آيد

كسي كه به سختي سوهان، به سختي صخره

كسي كه به نرمي موج حرير مي‌آيد

كسي كه مثل كسي نيست، مثل او تنهاست

كسي شبيه خودش، بي‌نظير مي‌آيد

خبر دهيد كه: دريا به چشمه خواهد ريخت

خبر دهيد به ياران: غدير مي‌آيد...

امیر قافله عشق

نغمه مستشار نظامی

امیر قافله عشق تخت و تاج نداشت

خیال داشتن قصر و برج عاج نداشت

نخواست گردِ زمین روی دامنش باشد

که مالکیت باغ خدا خراج نداشت

بهای قصر بهشت است ذکر او هرچند

میان تیره دلان سکه‌اش رواج نداشت

به زیر سایة نخلش رُطب چه شیرین است

که برکت شجرش را درخت کاج نداشت

پل قیامتشان بود، در سقیفه شکست

علی به بیعت نامرد احتیاج نداشت!

صفحهٔ ۱۸